Manoramaonline.com no longer supports Internet Explorer 8 or earlier. Please upgrade your browser.  Learn more »

കുറ്റബോധം

നേരം പുലരുന്നതേയുളളൂ. മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ചുമരിൽ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന ക്ലോക്കിലേക്ക് നോക്കി. സമയം ആറ് മണിയാകുന്നതേയുളളൂ. പുറത്ത് നല്ല പ്രകാശം പരന്നിരിക്കുന്നു. ജോൺ കിടക്കയിൽ നിന്നും സാവകാശം എഴുന്നേറ്റു. ബാത്ത് റൂമിൽ പോകുന്നതിനു മുമ്പ് മേരിയെ ഒന്ന് നോക്കി. നല്ല ഉറക്കമാണെന്നു തോന്നുന്നു. കിടന്ന് ഉറങ്ങട്ടെ. മൂന്ന് ദിവസം തുടർച്ചയായി രാത്രി ഡ്യൂട്ടി ചെയ്തതല്ലേ ! നല്ല ക്ഷീണം കാണും. ശരീരത്തിൽ നിന്നും മാറി കിടന്നിരുന്ന കംഫർട്ടർ തലവരെ പുതപ്പിച്ചതിനുശേഷം ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ എഴുന്നേറ്റു നടന്നു. തൊട്ടടുത്ത മുറിയിൽ അമ്മയും നല്ല ഉറക്കത്തിലാണ് പ്രഭാത കൃത്യങ്ങൾക്കുശേഷം പുറത്തിറക്കിയപ്പോൾ ആരോ തേങ്ങി കരയുന്ന ശബ്ദം. ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോൾ മനസ്സിലായി അത് മറ്റാരുമല്ല മേരി തന്നെയാണ്.

മേരി, എന്തു പറ്റി ? എന്തിനാണ് നീ ഇങ്ങനെ തേങ്ങി കരയുന്നത് ?

നമ്മുടെ റോണി മോൻ നമ്മിൽ നിന്നും അകന്നിട്ട് വർഷം ഒന്നുകഴിഞ്ഞില്ലേ ? അവനെ കുറിച്ചു നാളിതുവരെ ഒരു വിവരം പോലും ലഭിച്ചില്ലല്ലോ ? അല്പം മുമ്പ് എന്റെ സമീപം വന്ന് മമ്മീ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് കേട്ടാണ് ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും ഞെട്ടി ഉണർന്നത്. റോണിയെ കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോൾ ഹൃദയം തകരുകയാണ്.

ഒന്നും സംഭവിച്ചിരിക്കയില്ല. ഒരു ദിവസം അവൻ മടങ്ങിവരും. നമ്മുടെ പ്രതീക്ഷകൾ അസ്ഥാനത്താകയില്ല എന്നാണ്. എന്റെ മനസ് മന്ത്രിക്കുന്നത് ജോൺ പറഞ്ഞു.

ഹൈസ്കൂൾ ഗ്രാജുവേഷനുശേഷം എന്തെല്ലാം പ്രതീക്ഷകളോടെയാണ് കോളേജിലേയ്ക്ക് വച്ചത്. ആദ്യ ചില മാസങ്ങളിൽ എന്നും ഫോൺ ചെയ്യുമായിരുന്നില്ലേ ? നാലഞ്ചു മാസം പിന്നിട്ടതോടെ ഇങ്ങോട്ടുളള വിളി അവസാനിപ്പിച്ചു എന്നു മാത്രമല്ല അങ്ങോട്ടു വിളിച്ചാൽ പോലും ഫോൺ അറ്റന്റ് ചെയ്യുവാൻ അവന് സമയമില്ലായിരുന്നു.

ആറ് മാസം വരെ എല്ലാ വീക്കെന്റിലും വീട്ടിൽ വന്ന് ഞായറാഴ്ച രാവിലെ പളളി ആരാധനയിൽ പങ്കെടുത്ത് വൈകിട്ട് തിരിച്ച് പോകുകയായിരുന്നു പതിവ്. പളളിയിലെ എല്ലാവർക്കും റോണിയെ വലിയ ബഹുമാനമായിരുന്നു. പിന്നീട് റോണിയുടെ സ്വഭാവത്തിൽ വന്ന മാറ്റം അപ്രതീക്ഷിതമായിരുന്നു. ഇങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിക്കുമെന്ന് മനസ്സിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല.

ഇത്രയും പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മേരിയുടെ കണ്ണിൽ തളം കെട്ടി നിന്നിരുന്ന കണ്ണുനീർ ധാരധാരയായി പുറത്തേയ്ക്കൊഴുകി. കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ടവ്വലുകൊണ്ട് ജോൺ മേരിയുടെ മിഴികളിൽ നിന്നും ശേഷിച്ച കണ്ണീർകണങ്ങൾ ഒപ്പിയെടുത്തും. ഇരു കരങ്ങൾ കൊണ്ടും കവിളിൽ തലോടി. കിടന്ന കിടപ്പിൽ ജോണിന്റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്നു കൂടി സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയശേഷം ചുമരിനഭിമുഖമായി തിരി‍ഞ്ഞു കിടന്നു. അല്പനേരം കൂടി ജോൺ മേരിയുടെ സമീപമിരുന്നു. മയക്കത്തിലായി എന്ന് ബോധ്യമായപ്പോൾ സാവകാശം എഴുന്നേറ്റ് ലിവിങ് റൂമിലെ സോഫയിൽ വന്നിരുന്നു.

കാപ്പി കഴിക്കുവാൻ പോലും തോന്നുന്നില്ല. മേരി പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ജോണിന്റെ മനസ്സിനേയും അസ്വസ്ഥമാക്കി. ഭൂതകാല സംഭവങ്ങൾ ഒരോന്നായി മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു. പത്ത് വർഷത്തെ ദാമ്പത്യ ജീവിതത്തിനുശേഷം ദൈവം കനിഞ്ഞു നൽകിയ കനിയായിരുന്നു റോണി. റോണിയുടെ ഓരോ ജന്മദിനവും വീട്ടിലെ ഒരു വലിയ ആഘോഷമായിരുന്നു. രണ്ടു വയസുവരെ റോണിയെ നിലത്തുവെയ്ക്കാതെ നോക്കിയിരുന്നത് ജോണിയുടെ അമ്മയായിരന്നു. സ്കൂളിൽ പോയി തുടങ്ങിയപ്പോൾ അമ്മ തിരിച്ചു നാട്ടിലേക്ക് പോയി. തുടർന്ന് റോണിയുടെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും കൃത്യനിഷ്ഠയോടെ ചെയ്തിരുന്നതു മേരിയായിരുന്നു. മുഴുവൻ സമയവും മാതാപിതാക്കളുടെ ശ്രദ്ധ മോന് ലഭിക്കണമെന്ന് മേരിക്ക് നിർബന്ധമായിരുന്നു. അമ്മ തിരിച്ചു പോയതു മുതൽ നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടിയാണ് ചെയ്തിരുന്നത്. ‘പകൽ മോനെ ശ്രദ്ധിക്കാമല്ലോ’, എന്തിനാണ് രാത്രി ജോലി ചെയ്യുന്നതെന്ന് ചോദിച്ചാൽ മറുപടി ഇതായിരുന്നു. റോണിയുടെ ഹോം വർക്ക് ചെയ്യുന്നതിന് സഹായിക്കുന്നതിനും പിറ്റേ ദിവസം സ്കൂളിൽ കൊണ്ടുപോകുന്ന ബാഗിൽ എല്ലാ ഉണ്ടോ എന്നു ഉറപ്പു വരുത്തുന്നതും മേരിയായിരുന്നു. ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോകുന്നതിന് മുമ്പ് മോനെ നല്ലതു പോലെ ശ്രദ്ധിക്കണമെന്ന് എത്ര തവണയാണ് പറഞ്ഞിട്ടുളളത്.

രാവിലെ റോണിയെ സ്കൂളിൽ കൊണ്ടു വിടുന്നത് ഞാനായിരുന്നു വൈകിട്ട് മേരി സ്കൂളിൽ നിന്നും മോനെ പിക്ക് ചെയ്യും. ഹൈസ്കൂൾ പഠനം ആരംഭിച്ചതോടെ വീട്ടിൽ നിന്നും ഉച്ചഭക്ഷണം കൊണ്ടു പോകുന്നത് അവസാനിപ്പിച്ചു. ലഞ്ചു വാങ്ങി കഴിക്കുന്നതിനാവശ്യമായ പണം റോണിക്ക് വീട്ടിൽ നിന്നും എടുക്കുന്നതിന് പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യം നല്കിയിരുന്നു. എത്ര സംഖ്യയാണ് എടുത്തതെന്നോ എന്തിനാണ് ഉപയോഗിച്ചതെന്നോ ആരും ചോദിക്കാറില്ലായിരുന്നു. വളരെ സമർത്ഥനും ശാന്ത സ്വഭാവക്കാരനുമായിട്ടാണ് റോണി സ്കൂളിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. നല്ല ഗ്രേഡോടുകൂടി ഹൈസ്കൂൾ പൂർത്തിയാക്കിയപ്പോൾ ഒരു ഡോക്ടറായി കാണണമെന്നായിരുന്നു എല്ലാവരുടേയും ആഗ്രഹം.

വീടിനടുത്തുളള കോളേജിൽ അഡ്മിഷന് ശ്രമിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ താല്പര്യമില്ലായിരുന്നു. അമ്പത് മൈൽ അകലെയുളള ഒരു കോളേജാണ് തിരഞ്ഞെടുത്തത്. ആറ് മാസം വരെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഒരു വിധം ഭംഗിയായി നടന്നു. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് ആവശ്യമായ പണം നിർലോഭം നൽകിയിരുന്നു. കോളേജ് ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചോ, പഠനത്തെക്കുറിച്ചോ രഹസ്യമായോ പരസ്യമായോ ചോദിക്കുന്നതോ, അന്വേഷിക്കുന്നതോ റോണി ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. ഒന്നാം വർഷം പൂർത്തിയാക്കി വേനൽ അവധിക്ക് കുട്ടികൾ വീട്ടിൽ പോകുന്നതിന് മുമ്പ് സംഘടിപ്പിച്ച പാർട്ടിയിലാണ് റോണി അവസാനമായി പങ്കെടുത്തത്. പാർട്ടി കഴിഞ്ഞു വൈകിയാണെങ്കിലും വീട്ടിലെത്തുമെന്ന് ടെക്സ്റ്റ് സന്ദേശം അയച്ചിരുന്നു. അർദ്ധ രാത്രി കഴിഞ്ഞിട്ടും കാണാതിരുന്നതു കൊണ്ടു കിടക്കയിൽ വന്നു കിടന്നു. പുലർച്ച രണ്ട് മണിയോടെ വീടിനു മുമ്പിൽ റെഡ് ലൈറ്റ് ഫ്ലാഷ് ചെയ്യുന്നതു കണ്ടാണ് കിടക്കയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റത്. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ കാറിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി യൂണിഫോറം ധരിച്ചു രണ്ട് പൊലീസുകാർ വീടിന്റെ മുമ്പിൽ വന്നു കോളിംഗ് ബൽ അടിക്കുന്നു. ജോൺ വാതിൽ തുറന്നു. റോണി നിങ്ങളുടെ മകനാണെന്നു ഞങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുന്നു. ‘ഞാൻ അപകടത്തിലാണ് എന്നെ രക്ഷിക്കണം ’ ഏതാനും മിനിറ്റുകൾക്കു മുമ്പ് ലഭിച്ച ഈ സന്ദേശത്തിന്റെ നിജസ്ഥിതി അന്വേഷിക്കുന്നതിനാണ് ഞങ്ങൾ വന്നിരിക്കുന്നത്. ഇത്രയും കേട്ടതോടെ ജോണിന്റെ ഹൃദയ മിടിപ്പ് ഇരട്ടിയായി. ശരീരം തളരുന്നതുപോലെ മേരിയാണെങ്കിൽ വീട്ടിലില്ല.

എന്തെങ്കിലും വിവരം ലഭിച്ചാൽ ഞങ്ങളെ അറിയിക്കണം. ഞങ്ങളും അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്. ഇങ്ങനെയൊരു സാഹചര്യം ഉണ്ടായതിൽ ഖേദിക്കുന്നു. പൊലീസുകാർ വാഹനത്തിൽ കയറി യാത്രയായി. പൊലീസും കുടുംബാംഗങ്ങളും സുഹൃത്തുക്കളും റോണിയെ തിരയാത്ത സ്ഥലങ്ങളില്ല. ആഴ്ചകൾ, മാസങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ഒരു വർഷവും പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. റോണിമോൻ ഇന്ന് എവിടെയാണ് ? റോണിയെ കണ്ടുകിട്ടുന്നതുവരെ അന്വേഷണം തുടരുക തന്നെ.

ചെറുപ്പം മുതൽ നൽകാവുന്നതിലധികം സ്നേഹം നൽകി വളർത്തിയതാണോ, എന്തിനാണെന്നു പോലും അന്വേഷിക്കാതെ ചോദിക്കുന്നതിലധികം പണം നൽകിയതാണോ ? തിരക്കു പിടിച്ച ജീവിതചര്യയിൽ റോണിയുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ എങ്ങനെയുളള വരാണ് അന്വേഷിക്കാത്തതാണോ, കോളേജ് പഠനം ആരംഭിച്ചതിനുശേഷമുളള ജീവിത രീതികളെയോ വിഭ്യാസ നിലവാരത്തെയോ കുറിച്ച് തിരക്കുന്നിൽ കാണിച്ച ആലംഭാവമോ എവിടെയാണ് ഞങ്ങൾക്ക് തെറ്റു പറ്റിയത് ? എന്തോ ഒരു കുറ്റ ബോധം വേട്ടയാടുന്നതുപോലെ.

ഇന്ന് ഓഫീസിൽ പോകുന്നില്ലേ ? സമയം എത്രയാണെന്ന് നോക്കിക്കോ. മേരിയുടെ പുറകിൽ നിന്നുളള ശബ്ദം കേട്ടാണ് സ്ഥല കാല ബോധം വീണ്ടെടുത്തത്. സോഫയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് മേരിയുമൊത്ത് ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ് ഏരിയായിലേക്കു നടന്നു നീങ്ങുമ്പോൾ അറിയാതെ ജോണിന്റെ മിഴികളും ഈറനണിഞ്ഞു. ആരും കാണാതെ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു. തൊട്ടടുത്ത് അലങ്കരിച്ചു വെച്ചിരുന്ന റോണിയുടെ ചിത്രത്തിനു മുമ്പിൽ തൊഴു കൈകളോടെ പ്രാർഥനാ നിരതമായിരുന്ന മാതാവും ഇവരോടൊപ്പം ചേർന്നു. ജോണി ബാക്ക് യാർഡിലേക്ക് തുറക്കുന്ന ജനലിന്റെ കർട്ടൻ സാവകാശം മാറ്റി. പുറത്ത് ഫലങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആപ്പിൾ, പെയർ മരങ്ങൾ. അപ്രതിക്ഷീതമായി എവിടെ നിന്നോ പറന്നു വന്ന ഒരു പറ്റം കിളികൾ ഫലങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ശിഖരങ്ങളിൽ ചേക്കേറി. കിളികളുടെ കൂട്ടായ ആക്രമണത്തിലുളള പ്രതിഷേധമോ, ശിഖരങ്ങളെ വേദനിപ്പിച്ചതിന്റെ ദുഃഖ ഭാരമോ എന്തെന്നറിയില്ല. ചുവന്ന തുടുത്ത പല ആപ്പിളുകളേയും ശിഖരങ്ങൾ കൈവിട്ടു. മൂന്ന് ജോഡി നയനങ്ങൾ ആകാംഷയോടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്നതിനിടയിൽ ദൗത്യം പൂർത്തീകരിച്ചു. അടുത്ത സീസണിൽ വീണ്ടും കാണാം എന്ന സന്ദേശവും നൽകി മറ്റൊരു ദിശയെ ലക്ഷ്യമാക്കി കിളികൾ പറന്നകന്നു.

Your Rating:

Disclaimer

ഇവിടെ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്ന അഭിപ്രായങ്ങൾ മനോരമയുടേതല്ല. അഭിപ്രായങ്ങളുടെ പൂർണ്ണ ഉത്തരവാദിത്തം രചയിതാവിനായിരിക്കും. കേന്ദ്ര സർക്കാറിന്റെ ഐടി നയപ്രകാരം വ്യക്തി, സമുദായം, മതം, രാജ്യം എന്നിവയ്ക്കെതിരായി അധിക്ഷേപങ്ങളും അശ്ലീല പദപ്രയോഗങ്ങളും നടത്തുന്നത് ശിക്ഷാർഹമായ കുറ്റമാണ്. ഇത്തരം അഭിപ്രായ പ്രകടനത്തിന് നിയമനടപടി കൈക്കൊള്ളുന്നതാണ്.