Manoramaonline.com no longer supports Internet Explorer 8 or earlier. Please upgrade your browser.  Learn more »

അമ്മയുടെ തലോടലിനായ് കാത്ത്

amma-kiran

അമ്മ...എത്ര സുന്ദരമായ പദം. അടുത്തുള്ളപ്പോൾ അറിയാൻ ശ്രമിക്കാത്ത അകലെ ആകുമ്പോൾ മാത്രം അമ്മ അടുത്തുണ്ടെങ്കിൽ എന്ന് കൊതിക്കുന്ന ഈ പ്രവാസ ജീവിതത്തിൽ അമ്മക്കു വേണ്ടി ഒന്ന് എഴുതട്ടെ...അവധി കഴിഞ്ഞു തിരികെ പൊരുവാൻ നേരം എല്ലാവരോടും യാത്ര പറഞ്ഞു...പക്ഷെ അതിനിടയിൽ എപ്പോളോ അമ്മയെ മറന്നു...അതോ ഒരു വേർപാട് പടർത്തിയ കണ്ണുനീർ ഞാൻ കാണേണ്ടെന്നു കരുതി ഒഴിഞ്ഞു മാറിയതോ?.വിമാനത്താവളത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ ദാഹിച്ചപ്പോൾ കുടിച്ച ചുക്ക് വെള്ളത്തിന്റെ രുചിയിൽ ഞാൻ മനസിലാക്കി തുടങ്ങുന്നു..അമ്മയിലേക്കുള്ള അകലം കൂടുന്നതായി. വിമാനം ഉയർന്നു പൊങ്ങുമ്പോളും ആ അകലം നൽകുന്ന വിങ്ങൽ കണ്ണു നീരായി ഉറപൊട്ടി തുടങ്ങുന്നു.

യാത്രകൊടുവിൽ മുറിയിൽ എത്തി പ്രവാസ പെട്ടി തുറന്നപ്പോൾ ആദ്യം കണ്ടത് അലക്കി തേച്ചു ഒതുക്കി വച്ചിരിക്കുന്ന ഉടുപ്പുകളാണ്..അതിനടിയിൽ എവിടെയോ കെട്ടി വച്ചിരിക്കുന്ന പലഹാരപൊതികൾക്കായി  കൂട്ടുകാർ ചുറ്റും നിൽക്കും. പൊതിയിലെ അവസാന തരി രുചിയും അകത്താക്കി അവർ അമ്മയുടെ കൈ പുണ്യത്തെ വാനോളം പുകഴ്ത്തുമെന്നു അമ്മക്കറിയാമോ...ഇത്ര നാൾ ഞാൻ രുചിയില്ലെന്നു കളിയാക്കിയാൽ പോലും ഒന്നും പറയാതെ ആ കണ്ണുകൾ എന്നെ തലോടും. പക്ഷെ ഇന്നു ഞാൻ മനസിലാക്കുന്നു അമ്മേ, അമ്മയുടെ ഭക്ഷണത്തിന്റെ രുചി.  ക്യാന്റീനിലെ ഭക്ഷണം നാവിൽ തൊടുമ്പോൾ എനിക്ക് നഷ്ടപെട്ട സ്വാദിന്റെ കണികകൾ ഒന്ന് രുചിക്കുവാൻ ഇനി എത്രനാൾ കാത്തിരിക്കണം..

ചെറിയ പനി ചൂടിനെ അമ്മയുടെ തണുത്ത കൈ തഴുകി മാറ്റുന്നത് പോലെ ഒരു മരുന്നും ഇല്ലെന്നു ഞാൻ ഇന്നറിയുന്നു.. കുളിക്കുമ്പോൾ തേക്കാനായി തുളസി ഇട്ടു കാച്ചിയ എണ്ണയിലും കുളിച്ചു കഴിഞ്ഞു മുർദ്ധാവിൽ പുരട്ടാൻ തന്ന രസ്‌നാദി പൊടിയിലും നിറയെ അമ്മയുടെ സ്നേഹം...നാട്ടിലേക്കുള്ള ഫോൺ വിളികളിൽ അവസാന ഊഴവും കാത്ത് ഒരു ആവശ്യവും പറയാതെ "നിനക്ക് സുഖമാണോ" എന്ന് മാത്രം ചോദിക്കുന്ന ആ ശബ്ദം...പുലർച്ചയിൽ ചൂട് കാപ്പിക്കൊപ്പം നെറ്റിമേൽ കിട്ടുന്ന ആ തലോടലുകൾ... വൈകി എത്തുന്ന രാത്രിയിലും ചാരിയ വാതിലിനരികെ ഉറങ്ങാതെ കാത്തിരിക്കുന്ന ആ രൂപം...അകലം വളരെ കൂടുതൽ ആണ് അമ്മേ... പക്ഷേ ഒന്ന് കണ്ണടച്ചു പിടിച്ചാൽ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ട് ആ രൂപം...ആ ശബ്ദം..ജനിച്ച നാൾ മുതൽ ഇന്നേ വരെ പല മാറ്റങ്ങളും ഉണ്ടായാലും ...മനസ്സിനുള്ളിൽ വ്യക്തമായി ശക്തമായി തെളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട് ആ മുഖം...എങ്കിലും...ചില തലോടലുകൾ...സ്പർശങ്ങൾ...നാം ഇരുവർക്കും നഷ്ടമാകുന്നു അല്ലെ... കലണ്ടറിലെ അക്കങ്ങളെ ചുവപ്പു മഷിയിൽ വെട്ടി കാത്തിരിക്കുകയാണ് നമ്മൾ ഇരു കരകളിലുമായി. അമ്മേ... എങ്കിലും ഇനിയും ഉണ്ടല്ലോ ആ കരയിലേക്ക് ഒരു കടൽ ദൂരം.... 

Your Rating: