sections
MORE

സ്വാമിജീ, അങ്ങയെപ്പോലെ ഒരാളെ ഞാൻ കണ്ടെത്തിയത് വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടാണ്; അങ്ങയെ നഷ്ടപ്പെടാൻ എനിക്കാവില്ല

ullathu-paranjal-001
SHARE

പതിമൂന്ന്

ഹിമാലയ വനങ്ങൾ

ബദരീനാഥിലെ ഗുഹയിൽ വച്ച് പ്രദീപുമായി പദ്ധതിയിട്ട പ്രകാരം ഞാൻ ഒഡീഷയിലേക്കു പോയി. എന്റെ സാധനയ്ക്ക് അനുയോജ്യമായ ഒരു സ്ഥലം കടൽത്തീരത്തു കണ്ടുപിടിക്കുകയായിരുന്നു ഉദ്ദേശ്യം.  അടുത്ത പത്തു ദിവസങ്ങൾകൊണ്ടു ഞാനും പ്രദീപും 500 ൽ പരം കിലോമീറ്ററുകൾ യാത്ര ചെയ്തു. ഒന്നോ അല്ലെങ്കിൽ രണ്ടോ കിലോ മീറ്ററിൽ കൂടുതൽ ആൾപ്പാർ‍പ്പില്ലാത്ത സ്ഥലങ്ങൾ ഒരിക്കൽപ്പോലും കണ്ടതേയില്ല, കാരണം എല്ലായിടത്തും ഞങ്ങൾ മുക്കുവരെ കണ്ടുമുട്ടി. 

അന്വേഷണത്തിനായി ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഒരു ദിവസത്തേക്കു മുഴുവനായി ഓട്ടോറിക്ഷ വാടകയ്ക്കെടുത്ത് യാത്രചെയ്തു. മറ്റു ചില ദിവസങ്ങളിൽ മോട്ടോർ‍ ബൈക്കിൽ പകൽ മുഴുവൻ സഞ്ചരിച്ചു. പക്ഷേ ഭാഗ്യലബ്ധി ഉണ്ടായില്ല. വിദൂരങ്ങളായ ചില പട്ടണങ്ങളിലേക്കു ഞങ്ങൾ ട്രെയിനിൽ സഞ്ചരിച്ച് അവിടങ്ങളിലും അന്വേഷിച്ചു, പക്ഷേ എന്റെ സാധനയ്ക്ക് ഉചിതമായ സ്ഥലം കണ്ടെത്താനായില്ല.

ഞാൻ ജഗന്നാഥക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രാർഥിച്ചു, എന്നിട്ടു ഹിമാലയത്തിലേക്കു തന്നെ മടങ്ങുകയാണെന്ന് പ്രദീപിനോടു പറഞ്ഞു.

‘ദയവായി സ്വാമിജീ, അങ്ങയെപ്പോലെ ഒരാളെ ഞാൻ കണ്ടെത്തിയത് വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടാണ്, അങ്ങയെ നഷ്ടപ്പെടാൻ എനിക്കാവില്ല.’

അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

‘എന്റെ സാധനയ്ക്കായി എനിക്കു പുറപ്പെട്ടേ മതിയാകൂ, പ്രദീപ്‌. അത് പൂർണമായിക്കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ ബന്ധപ്പെടും.’

അന്വേഷണം തുടരാൻ, അയാളെ പിരിഞ്ഞ് ഞാൻ ഹിമാലയത്തിലേക്കു തന്നെ തിരികെപ്പോയി. മണ്ഡലിനടുത്ത് അനസൂയാക്ഷേത്രത്തെപ്പറ്റി ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു; അവിടേക്കു പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. ചമോലിയിൽ ഇറങ്ങി, ഗോപേശ്വറിലേക്ക് ഒരു ഷെയർ‍ ടാക്സി എടുത്തു, അവിടെനിന്നു മണ്ഡലിലേക്ക് മറ്റൊന്നും. മണ്ഡലിൽ നിന്നു അനസൂയാക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് നാലു മണിക്കൂർ‍ നടന്നുകയറണമായിരുന്നു. അവിടെയെത്തിയപ്പോൾ തദ്ദേശീയരായ രണ്ട് ബാലന്മാർ‍-ബബ്‌ലുവും വിനോദും, എന്നോട്‌ അടുപ്പംകൂടി സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. ക്ഷേത്രത്തിലെ പൂജാരിമാരുടെ മക്കളായിരുന്നു അവർ‍. 

ധ്യാനിക്കുവാൻ ഒരു സ്ഥലം അന്വേഷിക്കുകയാണെന്ന് ഞാൻ അവരോടു പറഞ്ഞു.ഒരു ഗുഹയ്ക്കാണു മുൻഗണന എന്നും. അത്രി മുനിഗുഹയെപ്പറ്റി എന്നോടു പറഞ്ഞ് അവിടേക്കു കൊണ്ടുപോകാമെന്ന് അവർ‍ 

സമ്മതിച്ചു. മനോഹരമായ സ്ഥലമായിരുന്നു അത്; പക്ഷേ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ച അത്ര ഒറ്റപ്പെട്ടതായിരുന്നില്ല. ക്ഷേത്രത്തിലേക്കുള്ള തീർഥാടകർ‍ അവിടേക്കും എത്തും. 

അതിനിടെ, മറ്റൊരു കാര്യം എന്റെ മനസ്സിൽ കടന്നുവന്നു. മണ്ഡൽ ഗ്രാമത്തിലെത്തി അനസൂയാ ക്ഷേത്രത്തി ലേക്കു പുറപ്പെടുന്നതിനു മുൻപ്, വിദൂരമായ പർവതത്തിന്റെ നെറുകയിൽ വെളുത്ത നിറത്തിൽ ഒരു ചെറിയ കെട്ടിടം കണ്ടിരുന്നു. തദ്ദേശ ദേവതയുടെ ഒരു ക്ഷേത്രമാണതെന്ന് അറിഞ്ഞു. ഒരു വന്യജീവി സങ്കേതത്തിനുള്ളിൽ ആയിരുന്നതിനാൽ അവിടേക്കു പോകാൻ സഞ്ചാരികൾക്ക് അനുവാദമില്ലായിരുന്നു. വിറകോ കാലികൾക്കു പുല്ലോ തേടാൻ വേണ്ടി തദ്ദേശീയർ‍ക്കു മാത്രമേ പ്രവേശനമുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്നു ഗ്രാമീണർ‍ പറഞ്ഞു.

ചില ഇടയന്മാർ‍ക്ക് അവിടെ കുടിലുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ അവയൊക്കെ വളരെ പഴയ വീടുകൾ ആയിരുന്നു; ആ സ്ഥലങ്ങൾ വന്യജീവിസങ്കേതമായി സർ‍ക്കാർ‍ അളന്നുമാറ്റുന്നതിനു വളരെ മുൻപ് നിർമിക്കപ്പെട്ടവ.  ഞാൻ കൂടുതൽ ആരാഞ്ഞപ്പോൾ, ശൈത്യകാലത്ത്  അവിടം വാസയോഗ്യമല്ലാത്തതിനാൽ ആ കുടിലുകളിൽ ആൾപ്പാർ‍പ്പ് ഉണ്ടാവാറില്ലെന്ന് മറുപടി ലഭിച്ചു. 

വിജനമായ സ്ഥലം, നിബിഡമായ വനം. എനിക്കതു സംഗീതംപോലെ സുഖദമായിരുന്നു. ആ കുടിലുകൾ കാട്ടിത്തരാമോ എന്നു ഞാൻ ബബ്‌ലുവിനോടും വിനോദിനോടും ആരാഞ്ഞു. ആറു കിലോമീറ്റർ‍ ചെങ്കുത്തായ കയറ്റമായതിനാൽ അവിടെ പോയി തിരികെ വരാൻ തന്നെ ഒരു ദിവസം മുഴുവൻ വേണമെന്ന് അവർ‍ പറഞ്ഞു. ഗുഹ കൂടുതൽ പ്രായോഗികമായതിനാൽ അതു തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ അവർ‍ നിർദേശിച്ചു. മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ ഞാൻ സമ്മതിച്ചു.

ഒരു പലകയും കുറെ പലചരക്കു സാധനങ്ങളും അഞ്ചടി വീതിയുള്ള ഗുഹാമുഖം മൂടാൻ ഒരു ടാർപോളിനും വാങ്ങാനായി അവർ‍ക്കു കുറച്ചു പണം ഞാൻ നൽകി. അതിനു ശേഷം എന്റെ ബാഗ് എടുക്കാൻ ഹരിദ്വാറിലേക്കു പോയി. ഒരു സ്ഥലം കണ്ടെത്താൻ എത്ര നാൾ എടുക്കുമെന്ന് അറിയാതിരുന്നതിനാൽ ബാഗും ചുമന്നു ചുറ്റിത്തിരിയുന്നത് ഒഴിവാക്കാനായി അതു ഹരിദ്വാറിൽ വച്ചിട്ടാണു ഞാൻ വന്നിരുന്നത്. പക്ഷേ ഇതിനു വേണ്ടി മാത്രമായിരുന്നില്ല വിധി എന്നെ ഹരിദ്വാറിലേക്ക് അയച്ചത്.

ബദരീനാഥിൽ വച്ച് കണ്ടുമുട്ടിയ പ്രായം ചെന്ന ഒരു സാധുവിന്റെ പക്കൽ ആണു ഞാൻ ബാഗ് സൂക്ഷിച്ചിരുന്നത്. സ്വയം പ്രകാശ് ബ്രഹ്മൻ എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര്. തമിഴ്നാട്ടിൽനി

ന്നുള്ള അദ്ദേഹം ഹരിദ്വാറിനടുത്ത് കങ്കൽ എന്ന സ്ഥലത്താണ് അപ്പോൾ താമസിച്ചിരുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന് എന്നെക്കുറിച്ചു രക്ഷാകർ‍ത്തൃത്വഭാവവും എന്തിന്‌, വിട്ടുകളയാതെ ചേർ‍ത്തുപിടിക്കുന്ന ഉടമ

സ്ഥഭാവംപോലും ഉണ്ടായിരുന്നു.അദ്ദേഹത്തിന്റെ അടുക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ, മറ്റൊരു യുവ സന്ന്യാസി കൂടി അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ശാന്തനായ ഒരു യഥാർഥ സത്യാന്വേഷിയായി അദ്ദേഹം കാണപ്പെട്ടു. 

‘നിങ്ങൾക്ക് ജഗന്മാതാവിന്റെ ദർ‍ശനം ലഭിക്കാൻ സാധിക്കും.’ അദ്ദേഹം തറയിലേക്കു നോക്കിയിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ജ്വലിച്ചു. എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു, 

‘ സത്യമായും, സ്വാമിജീ?’

ഞാൻ തലയാട്ടി. ‘നിങ്ങൾ ദേവിയെ ആരാധിക്കുന്നു.’

അദ്ദേഹം അതുവരെ അത് ആരോടും തുറന്നു പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. എഴുന്നേറ്റ് എന്റെയടുക്കൽ വന്നിരുന്ന് സ്വാമി വിദ്യാനന്ദ എന്നാണു പേരെന്ന് അദ്ദേഹം പരിചയപ്പെടുത്തി.

‘ദയവായി കൂടുതൽ പറയൂ.’ അദ്ദേഹം തുടർ‍ന്നു.

അടുത്ത ദിവസം എന്നെ വന്നു കാണാൻ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. സ്വാമി വിദ്യാനന്ദ അടുത്ത ദിവസം മടങ്ങിവന്നു പറഞ്ഞു, ‘സ്വാമിജീ, രാത്രി മുഴുവൻ ഞാൻ അങ്ങയെപ്പറ്റി ചിന്തിച്ചു. നേരം പുലരുന്നതു വരെ കാത്തിരിക്കാൻ എനിക്കു കഴിയുമായിരുന്നില്ല. ഒന്നും കഴിക്കാനും സാധിച്ചില്ല. അത്ര മാത്രം ഉത്സാഹമായിരുന്നു എനിക്ക്. ജഗന്മാതാവിന്റെ  അനുഗ്രഹം ലഭിക്കാൻ ഞാൻ എന്തു സാധനയാണ്‌ ചെയ്യേണ്ടത്?’

‘ആത്മ വിശുദ്ധീകരണം.’

‘അങ്ങെന്നെ ശിഷ്യനായി സ്വീകരിച്ച്, എനിക്കു വഴി കാട്ടാമോ?’

‘ഈ ബന്ധത്തിന്‌ അങ്ങനെ പേരുകളൊന്നും നൽകേണ്ടതില്ല. ഞാൻ ഹിമാലയത്തിൽനിന്നു മടങ്ങിയെത്തുമ്പോൾ അങ്ങയെ കാണാം.’

അദ്ദേഹത്തിന്റെ വലിയ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞുതുളുമ്പി. 

‘വിഷമിക്കേണ്ട, സ്വാമിജീ, ഞാൻ അങ്ങയുടെ കൈ പിടിച്ച് ജഗന്മാതാവിന്റെ അടുക്കലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാം,’ ഞാൻ ഉറപ്പ് നൽകി.

 ‘ഒരു സ്വാമി മറ്റൊരു സ്വാമിക്ക് നൽകുന്ന വാഗ്ദാനമാണിത്.’

‘അങ്ങേയ്ക്ക് എല്ലാം അറിയാമെന്ന് ഇന്നലെ അങ്ങയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടു. പക്ഷേ അങ്ങയോടു സംസാരിക്കാൻ എനിക്കു ഭയമായിരുന്നു.’ അദ്ദേഹം മൃദുവായി പറഞ്ഞു.

‘എല്ലാം പൂർണമായി ഒരാൾക്കും അറിയില്ല, സ്വാമിജി. പക്ഷേ, താങ്കൾ അസാധാരണക്കാരനാണെന്നു ഞാൻ കണ്ടു. ഒരു യഥാർഥ ഭക്തൻ. അങ്ങയെ സഹായിക്കണമെന്ന് എനിക്കു തോന്നി.’ ഇനിയൊരിക്കലും മറ്റൊരാളിൽനിന്നും പണമോ ഭൗതികമായ മറ്റു സമ്മാനങ്ങളോ സ്വീകരിക്കരുതെന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്ടകാലത്തേക്കുള്ള എല്ലാ ആവശ്യങ്ങളും ഞാൻ നിറവേറ്റിക്കൊള്ളാമെന്നും സ്വാമിയോടു ഞാൻ പറഞ്ഞു.

ഒരു സാധാരണ ഭക്തനായിരുന്നില്ല അദ്ദേഹം. അനേക വർ‍ഷങ്ങൾ ദൈവത്തിനായി കേണുവിളിച്ചു. തീവ്രമായ ആഗ്രഹത്തോടെ ഒരു ഗുരുവിനെ തേടിയലഞ്ഞു. എന്തിന്‌, ജഗന്മാതാവിന്റെ ഒരു ചെറിയ വിഗ്രഹം തന്റെ നെഞ്ചത്തു വച്ചാണ്  എല്ലാ ദിവസവും  അദ്ദേഹം ഉറങ്ങിയിരുന്നതുപോലും. അദ്ദേഹം ഉപവാസങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചു, ജപിച്ചു, ധ്യാനിച്ചു; എന്നെങ്കിലും ആരെങ്കിലും ചെയ്യാൻ ഉപദേശിച്ചതെല്ലാം അദ്ദേഹം ചെയ്തു. അനുഗ്രഹമോ മാർഗനിർദേശമോ ദിശാസൂചനയോ ആരെങ്കിലും ശരിക്കും അർ‍ഹിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ,  അതദ്ദേഹമായിരുന്നു.

ഈ തവണ ബാഗ് കൂടിയെടുത്ത് ഞാൻ അനസൂയാക്ഷേത്രത്തിലേക്കു തിരികെപ്പോയി. ക്ഷേത്രത്തിൽ ബബ്‌ലുവിനെയും വിനോദിനെയും കണ്ടുമുട്ടി. പർവതമുകളിലുള്ള കുടിൽ കാണണമെന്നു ഞാൻ നിർ‍ബന്ധം പിടിച്ചു. വിചിത്രമായ ഒരു ശക്തി എന്നെ അങ്ങോട്ടു പിടിച്ചുവലിക്കുകയായിരുന്നു. അവസാനം എന്നെ അവിടെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാമെന്നു വിനോദ് സമ്മതിച്ചു. അനവധി അരുവികൾ കടന്ന്, ദേവദാരു വൃക്ഷങ്ങൾ നിറഞ്ഞുനിന്ന നിബിഡവനത്തിലൂടെ ഞങ്ങൾ നടന്നു. ചില സമയങ്ങളിൽ കുറ്റിച്ചെടികൾക്കു പുറകിൽ നിന്നോ ഏതെങ്കിലും മരത്തിൽനിന്നോ പെട്ടെന്നുള്ള ശബ്ദം കേട്ട് അവൻ ഝടിതിയിൽ നിൽക്കും.

ullathu-paranjal-002

‘എന്താണ് പെട്ടെന്ന് നിന്നത്? വിനോദ്?’

‘അതൊരു കരടിയോ കടുവയോ ആകാം, മഹാരാജ്,’ അവൻ പറഞ്ഞു, ‘നമ്മൾ ശ്രദ്ധിക്കണം.’

ഗുഹയിലെ എന്റെ സാധന കാരണമോ അതോ ഈശ്വരനെ കാണാനുള്ള കത്തിപ്പടരുന്ന ആഗ്രഹം കാരണമോ എന്ന് ഉറപ്പു പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, എനിക്കൊരു ഭയവും തോന്നിയില്ല. മുകളിലേക്കുള്ള കയറ്റം അൽപം ക്ലേശകരമായിരുന്നു; ശരിയായ ഷൂസിനു പകരം വെറും വള്ളിച്ചെരുപ്പു മാത്രമാണു ഞാൻ ധരിച്ചി

രുന്നത് എന്നതിനാൽ പ്രത്യേകിച്ചും. വനത്തിന് സമ്മോഹനാത്മകമായ ഒരു ഭംഗി ഉണ്ടായിരുന്നു. നടത്തം ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു. 

ലക്ഷ്യത്തിലെത്താൻ ഞങ്ങൾ മൂന്നു മണിക്കൂറോളം എടുത്തു. പക്ഷേ, അവിടെ എത്തിയ

പ്പോൾതന്നെ ആ സ്ഥലത്തോട്  അനുരാഗം തോന്നി. അങ്ങേയറ്റം പ്രശാന്തവും ഒറ്റപ്പെട്ടതുമായിരുന്നു ആ സ്ഥലം. പരിസരത്ത് ഒരു നീരുറവയും. കുടിലിനു ചുറ്റും മരങ്ങൾ അതിരുകാത്ത ഒരു വെളിസ്ഥലം. മരങ്ങൾക്കു പുറകിൽ രാജകീയപ്രൗഢിയുള്ള പർവതങ്ങൾ. കുടിലിൽനിന്നു വളരെ അകലെയല്ലാതെ ഒരു ചെറിയ ക്ഷേത്രംപോലുമുണ്ടായിരുന്നു. ഇതിൽപരം ഒന്നും എനിക്കു ചോദിക്കാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. കുടിലിൽനിന്ന് 200 മീറ്റർ‍ ദൂരത്ത് മറ്റൊരു കുടിൽ കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു. അതു പ്രദീപിന്ഉചിതമായിരിക്കും എന്നു ഞാൻ കരുതി. 

പ്രദീപിനുള്ള സന്ദേശം അയാളുടെ സഹോദരൻ മുഖേന ഞാൻ അയച്ചു. എന്റെ കൈവശം ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരേ ഒരു ഫോൺ നമ്പർ‍ അതായിരുന്നു. പ്രദീപ്‌ എത്രയും പെട്ടെന്ന് എന്നെ ബന്ധപ്പെടണമെന്നായിരുന്നു, എന്റെ താൽപര്യം. മണ്ഡലിലേക്ക് അപ്പോൾത്തന്നെ അയാൾ പുറപ്പെടുകയായിരുന്നു എങ്കിൽപ്പോലും എന്റെയടുക്കൽ എത്തിച്ചേരാൻ മൂന്നു ദിവസമെടുക്കും. എന്റെ സാധന നവംബർ‍ 19-ന് ആരംഭിക്കണമായിരുന്നു. അതിനു മൂന്നു ദിവസങ്ങൾ കൂടിയേ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. മാത്രവുമല്ല, ഞങ്ങൾ ഒരു ദിവസം മുൻപേ കുടിലിൽ എത്തിച്ചേരണം, എങ്കിൽ മാത്രമേ എനിക്കു സമയത്തു സാധന ആരംഭിക്കാനാവൂ. അതല്ലെങ്കിൽ ശരിയായ ദിവസത്തിനു വേണ്ടി ചന്ദ്രമാസപ്രകാരം ഞാൻ ഒരു മാസംകൂടി കാത്തിരിക്കണമായിരുന്നു.

താന്ത്രികവിധിയിൽ പഞ്ചാംഗത്തിനു നിർണായക സ്ഥാനമുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ വോട്ടിനു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ദിവസം മാത്രമേ സാധുതയുള്ളൂ, അതിനു മുൻപത്തെ ദിവസത്തിനോ അടുത്ത ദിവസത്തിനോ സംഗത്യമില്ലെന്നതു പോലെ. ചില സാധനകൾ ചില പ്രത്യേക ദിവസങ്ങളിൽ മാത്രമേ ആരംഭിക്കാൻ കഴിയൂ. മന്ത്രസിദ്ധിയിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന ശക്തികളുടെ ദുരുപയോഗമോ അധിക്ഷേപമോ സംഭവിക്കാതിരിക്കാൻ,ഇത്തരം വിവരങ്ങൾ ശാസ്ത്രങ്ങളിൽപോലും എഴുതിവച്ചിട്ടില്ല. 

സാധാരണയായി അവ വാമൊഴി പരമ്പരയിലൂടെ മാത്രം പകരുന്നു.അപ്പോൾ, പ്രദീപ് കൃത്യസമയത്ത് ഇവിടെ എത്തുമെന്നുള്ള പ്രതീക്ഷ, ഏറ്റവും ശുഭമായ രീതിയിൽ കരുതിയാൽ അയഥാർഥമായ ശുഭാപ്തിവിശ്വാസം; ഏറ്റവും അശുഭമായി ചിന്തിച്ചാൽ  അങ്ങേയറ്റം അസാധ്യം. അങ്ങനെയായിരുന്നെങ്കിലും ഞാൻ പ്രദീപിന്റെ സഹോദരനെ വിളിച്ചപ്പോൾ പ്രദീപ്‌ രണ്ടു ദിവസത്തിനു മുൻപു തന്നെ ഹരിദ്വാറിലേക്കു പുറപ്പെട്ടെന്ന് അയാൾ അറിയിച്ചു. ഹരിദ്വാർ‍ സ്റ്റേഷനിൽ പ്രദീപിനെ സ്വീകരിക്കാൻ വരുന്ന അവരുടെ ബന്ധുവിനെ ഈ സന്ദേശം അറിയിക്കാമെന്ന് അയാൾ പറഞ്ഞു. 

ഞാൻ എവിടെയാണെന്ന് ഒരു ഊഹവുമില്ലായിരുന്നെങ്കിലും പ്രദീപ്‌ അതിനകംതന്നെ ഹരിദ്വാറിലേക്കു വരികയായിരുന്നു. രസകരം. ഞാൻ കുടിലുകൾ കാണുന്നതിനു മുൻപുതന്നെ, വിശ്വപ്രപഞ്ചം അയാളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത ഉണർ‍ത്തിയിരുന്നു. അയാൾ എന്താണു ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക എന്നു ഞാൻ അദ്ഭുതപ്പെട്ടു. ഞാൻ അയാളെ ബന്ധപ്പെട്ടില്ലായിരുന്നെങ്കിലോ? ഞാൻ എവിടെയാണെന്ന് അയാൾ എങ്ങനെ അറിയും? സത്യം എന്തായിരുന്നു എന്നുവച്ചാൽ, ഈ ബ്രഹ്മാണ്ഡം എല്ലാം അറിഞ്ഞു. 

‘മഹാരാജ്!’ ബബ‌്ലു പറഞ്ഞു, ‘അങ്ങയുടെ മനോകൽപനകൊണ്ട്, അങ്ങ് പ്രദീപിനെ രണ്ടു ദിവസം മുൻപു തന്നെ പുറപ്പെടുവിച്ചിരിക്കുന്നു!’

‘അല്ല, ബബ്‌ലൂ. ഒട്ടുമല്ല. ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ല. രണ്ടു ദിവസങ്ങൾക്കു മുൻപ് എനിക്കു തന്നെ അറിയുമായിരുന്നില്ല. ഇങ്ങനെയാണ്‌ ഈശ്വരചൈതന്യം പ്രവർ‍ത്തിക്കുന്നത്.’

‘എങ്കിൽ എത്ര അദ്ഭുതകരമായ യാദൃച്ഛികതയാണിത്!’

‘നമ്മൾ ഈ വാക്ക്  തീരെ മുൻവിചാരമില്ലാതെ ഉപയോഗിക്കുന്നു, ബബ്‌ലൂ. മുൻ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട ബന്ധങ്ങൾ ഇല്ലാതെതന്നെ ചില കാര്യങ്ങൾ കാര്യകാരണസഹിതം ഒത്തുചേരുന്നതിനെയാണു യാദൃ

ച്ഛികത എന്നു നമ്മൾ സാധാരണയായി ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. സത്യം എന്താണെന്നു വച്ചാൽ, പ്രകൃതിയുടെ ലീലയിൽ ആകസ്മികമായി സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നുംതന്നെയില്ല. ഈ പ്രപഞ്ചം, നമ്മുടെ താരസമൂഹം, സസ്യജാലങ്ങളുടെയും  മൃഗങ്ങളുടെയും വർഗങ്ങൾ, പഞ്ചഭൂതങ്ങൾ, പൂർണത നിറഞ്ഞതെന്നുതന്നെ പറയാവുന്ന ആവാസവ്യവസ്ഥ, ഇവയുടെ ഉത്പത്തി–ഇതൊന്നുംതന്നെ യാദൃച്ഛികതയല്ല. മഴ,  കൊടു

ങ്കാറ്റ്, മഹാമേരുക്കൾ, സാഗരങ്ങൾ, വൃക്ഷങ്ങൾ... ഓരോ കാരണങ്ങളാൽ ആണ് ഇവ ഇവിടെയുള്ളത്. കാര്യകാരണബന്ധം ഇല്ലാതെയല്ല, ഇവയിവിടെ; ഓരോ വസ്തുവും ഒരു ബൃഹത്‌ലക്ഷ്യത്തെ ബല

പ്പെടുത്തുന്നു.’

‘അങ്ങേക്ക് ഇപ്പോൾത്തന്നെ വളരെയധികം അറിയാം മഹാരാജ്. എന്തിനാണ് അങ്ങ് ഇനിയും ധ്യാനിക്കേണ്ട തെന്ന് എനിക്കു വിസ്മയം തോന്നുന്നു.’ ‘ബബ്‌ലൂ, മറ്റെല്ലാവരെയുംപോലെ തന്നെ, എന്റെ മനസ്സും ചില സമയങ്ങളിൽ വാചാലമാകും. ഈ ലോകത്തിന് അനുകൂലമായി പരുവപ്പെടുത്തപ്പെട്ടതാണ് അത്. സഹജവും വിശുദ്ധവുമായ സ്വരൂപത്തോടു ള്ള ബന്ധം അതിനു നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഈ പരുവപ്പെടുത്തലുകൾ

ക്കു മുകളിലേക്ക്, ബുദ്ധിക്കു മുകളിലേക്ക് എനിക്കുയരണം. എന്റെ മാറാപ്പുകൾ പിടിവിട്ടു കളഞ്ഞു പറന്നുയരാൻ തക്കവണ്ണം ലഘുവായി, ലോകത്തെ വ്യത്യസ്തമായ ദൃഷ്ടികോണുകളിൽ നിന്നു കാണണം. 

വെള്ളം നിറഞ്ഞു ഭാരമേറി പറന്നുയരാനാവാത്ത ഒരു ബലൂണിനെ പോലെ തുടരാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. 

എന്തെങ്കിലും കൊണ്ടു നിറയ്ക്കണമെങ്കിൽ, അതു നിരുപാധികമായ സ്നേഹവും പ്രകാശവും കൊണ്ടാകണം. ഓരോരുത്തരും ഓരോ ബലൂണുകളാണ്. ചിലതു മലിനജലംകൊണ്ടു നിറഞ്ഞിരിക്കുമ്പോൾ മറ്റു ചിലതിൽ പ്രത്യേക സുഗന്ധങ്ങളുണ്ടാകും. പരിതസ്ഥിതികളോ സാഹചര്യങ്ങളോ തുളയ്ക്കുമ്പോൾ, അവ പൊട്ടും. ഒരു ബലൂൺ പൊട്ടിക്കഴിയുമ്പോൾ  മാത്രമാണ് ഉള്ളിൽ എന്തെന്നു നമ്മൾ സത്യത്തിൽ അറിയുന്നത്. പൊട്ടു

മ്പോൾ ചിലർ‍ ദുർ‍ഗന്ധം വമിപ്പിക്കും, അസഭ്യം പുലമ്പും, നിന്ദ്യകർമങ്ങൾ ചെയ്യും. മറ്റു ചിലർ‍ അഗാധമായ സൗരഭ്യം പരത്തും. എനിക്കു സ്വയം ശൂന്യമാകണം; സ്നേഹവും പ്രകാശവുംകൊണ്ട്, കനിവും നമ്രതയും കൊണ്ട് എന്റെ ജീവിതം നിറയ്ക്കാൻ തക്കവണ്ണം.’

ആ രാത്രിയിൽ‌ത്തന്നെ പ്രദീപ്‌ ഹരിദ്വാറിൽ എത്തിച്ചേർ‍ന്നു. ബന്ധു അയാളെ സ്വീകരിച്ചു. അവർ‍ അപ്പോൾത്തന്നെ ബബ്‌ലുവിനെ വിളിച്ചു. അടുത്ത ദിവസം സായാഹ്നത്തിൽ പ്രദീപ്‌ എനിക്കു മുന്നിൽ എത്തിച്ചേർന്നു. അയാൾക്കു പനിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, എന്നിട്ടും വരാൻ തന്നെ അയാൾ തീരുമാനിച്ചു. അടുത്ത ദിവസം ഞങ്ങൾക്കു വേണ്ട പലചരക്കുസാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ ബബ്‌ലു പട്ടണത്തിലേക്കു പോയി. ഞാനും പ്രദീപും ഞങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തേക്കും.

9000 അടി ഉയരത്തിൽ നിന്ന എന്റെ കുടിൽ കിഴുക്കാംതൂക്കായ ഒരു മലഞ്ചെരുവിൽ ആയിരുന്നു. നിങ്ങൾ പുറത്തിറങ്ങി നടന്നാൽ 15 അടിക്കുള്ളിൽ അതിന്റെ അരികിൽനിന്നു താഴേക്കു പതിച്ചേക്കാം. കന്നു

കാലികൾക്കു വേണ്ടി ഉപയോഗിച്ചതായിരുന്നു ഈ കുടിൽ എന്നു തോന്നിച്ചു. എന്തായാലും അതു മനുഷ്യർ‍ക്കുവേണ്ടി രൂപകൽപന ചെയ്തതായിരുന്നില്ല. ഏകദേശം 30 അടി നീളവും 10 അടി വീതിയും ഉള്ള

തായിരുന്നു, ആ സ്ഥലം. മേൽക്കൂര മേഞ്ഞിരുന്ന വൈക്കോൽ പഴകി മൃദുവായിരുന്നു, ചുമരുകളിൽ അനേകം ദ്വാരങ്ങളും. 

ഒരു ചുമർ കോൺക്രീറ്റ് ആയിരുന്നു. വിചിത്രമായ ഒരു 70 ഡിഗ്രി ചരിവിൽ പുറത്തേക്കു ചാഞ്ഞു നിന്ന അതു വീണുപോകാതെ സൂക്ഷിക്കാൻ വെളിയിൽനിന്ന് അനേകം അടി നീളമുള്ള വൃക്ഷശിഖരങ്ങൾ കുത്തിനിർ‍ത്തിയിരുന്നു. ബൃഹത്തും ദയാരഹിതവുമായ ഹിമാലയൻ കൊടുങ്കാറ്റുകളെ ആ ചുമർ എങ്ങനെ അതിജീവിച്ചു എന്നത് എല്ലാ കാര്യകാരണയുക്തി കൾക്കും അതീതമായിരുന്നു. അൽപം കുനിയാൻ തയാറായാൽ കാണാൻ അൽപം വിചിത്രത തോന്നിയേക്കാമെങ്കിലും, നിങ്ങൾക്കു പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയും എന്നായിരിക്കാം ഒരുപക്ഷേ അതു കാണിച്ചുതരുന്നത്.  

അടുക്കും ചിട്ടയും ഇല്ലാത്ത വിധം മരപ്പലകകൾ ഒന്നോടൊന്നു ചേർ‍ത്തു വച്ചായിരുന്നു മറ്റു മൂന്നു ചുമരുകളും നിർമിച്ചിരുന്നത്. കോൺക്രീറ്റ് ചുമർ‍ ചരിഞ്ഞിരുന്നതു കാരണം മേൽക്കൂരയ്ക്കും ചുമരിനും ഇടയിൽ ഒരു വിടവു രൂപപ്പെട്ടിരുന്നു. അതിന്റെ ഫലമായി മഴ പെയ്യുമ്പോൾ വെള്ളം വിടവിലൂടെ അകത്തേക്ക് ഒഴുകും. കുടിലിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ ആറോ എട്ടോ പശുക്കളെ കെട്ടാവുന്ന ഒരു ചെറിയ അടച്ചുകെട്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിലാണു ഞാൻ കുളിച്ചിരുന്നത്.

നവംബർ‍ പത്തൊൻപതാം തീയതി, ഞാൻ സാധന ആരംഭിച്ചു. രാത്രിയിലെ ആകാശം മനോഹരമായിരുന്നു. തണുത്ത ഇളംകാറ്റ് ഒഴുകിവന്നു; വനം നിശ്ശബ്ദമായി. ധ്യാനം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, ഇവിടെ വന്നതു ശരിയായ തീരുമാനമായിരുന്നു എന്നെനിക്കു മനസ്സിലായി. അഗാധവും ഗഹനവുമായിരുന്നു ഈ സ്ഥലം. തദ്ദേശീയർ‍ക്കു മാത്രമേ ഇവിടം അറിയൂ; വനമധ്യത്തിൽ ആയിരുന്നതിനാൽ അവർ‍പോലും അപൂർവമായേ ഇതുവഴി വന്നിരുന്നുള്ളൂ. ഇവിടെ ജനിച്ചുവളർ‍ന്ന ബബ്‌ലുവും വിനോദും പോലും വനത്തിന്റെ ഈ ഭാഗത്ത് ഒരിക്കലും വന്നിട്ടില്ലത്രേ.

ആരംഭദിനത്തിൽ, വെളുപ്പിനു രണ്ടുമണിക്ക് ആരംഭിച്ച് ഞാൻ ഒറ്റയടിക്കു പത്തു മണിക്കൂർ‍ ധ്യാനിച്ചു. രണ്ടു മുതൽ ഏഴു മണിക്കൂർ‍ വരെ വരുന്ന ഹ്രസ്വ ധ്യാനവും ഞാൻ ചെയ്തു. ഉച്ചയ്ക്കു  പ്രദീപിന്റെ കുടിലിൽ ആഹാരം കഴിക്കാൻ പോകും. ഇരുപത്തിനാലു മണിക്കൂറിലെ ഒരേ ഒരു ആഹാരമായിരുന്നു എനിക്കത്. നേർ‍ത്ത മൂന്നു ചപ്പാത്തികളും പരിപ്പും ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഒരു പാത്രം പച്ചക്കറികളും ചേർ‍ന്നതായിരുന്നു ആഹാരം. പ്രദീപിന്റെ നിർബന്ധപൂർ‌വമായ നിർദേശം കാരണമാണു, ഞങ്ങൾക്കു പച്ചക്കറികൾ ലഭിച്ചിരുന്നത്. ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ പച്ചക്കറികൾ കൊണ്ടുവന്നു തരാൻ ഒരു ഗ്രാമീണനെ പ്രദീപ്‌ ഏർ‍പ്പാടാക്കി. ഇതു മാത്രമല്ല, മറ്റു കാര്യങ്ങളിലും പ്രദീപ് എനിക്കു വലിയ സഹായമായി മാറി. 

എല്ലാ ദിവസവും ധ്യാനം കഴിഞ്ഞു ഞാൻ ഒരു യജ്ഞം ചെയ്യുമായിരുന്നു; അതിനു വേണ്ട വിറക് പ്രദീപ്‌ മുൻകൂട്ടി തന്നെ കരുതിവയ്ക്കും. ഓരോ നാലു ദിവസം കൂടുമ്പോഴും ഞാൻ വെള്ളം ശേഖരിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന ബക്കറ്റും മറ്റൊരു പാത്രവും പ്രദീപ്‌ നിറച്ചു വയ്ക്കും. പ്രദീപിന്റെ കുടിലിലെ ഒരു മണിക്കൂറിനു ശേഷം ഞാനെന്റെ കുടിലിലേക്കു തിരികെ പോകും. ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരു മണി മുതൽ രാത്രി ഒൻപതു വരെ ഞാൻ പര്യാലോചനാത്മക ധ്യാനം (contemplative meditation) ചെയ്യും. ധ്യാനം മുഖ്യമായും രണ്ടു വിധത്തിലാണ്: ഏകാഗ്രതാത്മകവും (concentrative) പര്യാലോചനാത്മകവും (contemplative). ആദ്യത്തേതിൽ നിങ്ങൾ ഏകാഗ്രത പടുത്തുയർ‍ത്തുന്നു. രണ്ടാമത്തേതിൽ അതുപയോഗിച്ച് യാഥാർ‍ഥ്യത്തിന്റെ പ്രകൃതിയെപ്പറ്റിയും നിങ്ങളുടെ തന്നെ അസ്തിത്വത്തെപ്പറ്റിയും മനനം ചെയ്യുന്നു. പര്യാലോചനാത്മക ധ്യാനം ഉൾക്കാഴ്ച ജനിപ്പിക്കുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ നിങ്ങൾ എങ്ങനെ കാണുന്നു, എങ്ങനെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു എന്നത് ഈ ഉൾക്കാഴ്ച, പരിവർത്തനം ചെയ്യുന്നു. ഈ രണ്ടു വിധത്തിലുള്ള ധ്യാനങ്ങളും ഞാൻ മാറിമാറി ചെയ്തു.

തീവ്രധ്യാനത്തിന്റെ ഫലമായി എന്റെ ഉറക്കം ഗണ്യമായി കുറഞ്ഞു. വളരെ അസുഖകരമായ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളും ദിവസം ഒരേയൊരു തവണ മാത്രം കഴിച്ചിരുന്ന മിതാഹാരവും എന്റെ ഉറക്കത്തെ ബാധിച്ചു. രാത്രി ഒൻപതു മുതൽ ഒന്നു വരെ നാലു മണിക്കൂർ ഞാൻ ഉറങ്ങി. ഐസ് പോലെ തണുത്ത വെള്ളത്തിലെ കുളിയായിരുന്നു അടുത്തത്; കുടിലിന്റെ ചുമരിലെ ദ്വാരങ്ങളിലൂടെയും വിടവുകളിലൂടെയും ശീതക്കാറ്റ് തള്ളിക്കയറുകയായിരിക്കും അപ്പോൾ. വെളുപ്പിനു രണ്ടു മണിക്കു ധ്യാനം ആരംഭിച്ച് നട്ടുച്ച വരെ തുടരും. എന്നിരുന്നാലും എന്റെ മനസ്സ് പ്രശാന്തമായിത്തുടങ്ങി. 

ഞാൻ ശീലിച്ച നാലു മണിക്കൂർ‍ ഉറക്കംപോലും എനിക്കപ്പോൾ അസാധ്യമായി മാറി. ശരിയായ വിധത്തിലുള്ള ധ്യാനത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക പരിണതിയാണ് ഉറക്കത്തിലെ കുറവ്. സത്യത്തിൽ നാം എന്തിനാണ് ഉറങ്ങുന്നത്? നമ്മുടെ ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും വിശ്രമം വേണമെന്നതാണ് അതിനു കാരണം. വിശ്രാന്തികരമായ അവസ്ഥയിൽ മർമപ്രധാനമായ ഊർജങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി തന്നെ ഒഴുകും; ഗാഢനിദ്രയ്ക്കു  ശേഷം നമുക്കു നവചൈതന്യം അനുഭവപ്പെടുന്നത് ഇതുകൊണ്ടാണ്. ഇതുതന്നെയാണു ധ്യാനവും ചെയ്യുന്നത്: അതു നിങ്ങളുടെ ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും നവചൈതന്യം നൽകുന്നു. എന്റെ ദിനചര്യ മാറ്റി ഉറക്കം രാത്രി ഒൻപതു മുതൽ പതിനൊന്നു വരെയാക്കി. അതിനു ശേഷം ധ്യാനം ആരംഭിച്ചു.

ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ്, രാത്രി ഏഴിന്  ആരംഭിച്ച് ഒൻപതു വരെ ഉറങ്ങി, രണ്ടു മണിക്കൂർ‍ കൂടി നേരത്തേ ധ്യാനം ആരംഭിച്ചു. അപ്പോൾ എന്റെ ധ്യാനം ഇടതടവില്ലാതെ തുടർ‍ച്ചയായ 13 മണിക്കൂർ‍ ആയി മാറി. ആത്യന്തികമായി, ആ രണ്ടു മണിക്കൂർ‍ ഉറക്കം കൂടി ഞാൻ ഉപേക്ഷിച്ചു. സമാധിപോലുള്ള അവസ്ഥയിൽ, എന്റെ മനസ്സ് ഉറക്കം ആവശ്യപ്പെടുന്നതു നിർ‍ത്തി. ശരീരവും ഉറക്കം വേണമെന്ന ഒരു അടയാളവും തന്നില്ല. പക്ഷേ, ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും അൽപം  വിശ്രമം നൽകണമെന്ന് എനിക്കു ബോധ്യമുണ്ടായി. വൈകുന്നേരം രണ്ടു മണിക്കൂർ‍ ഉറങ്ങുന്നത് ഞാൻ സ്വയം നിർ‍ബന്ധിതമാക്കി. 

കുടിലിന്റെ തറയിൽ മൂന്നു മരപ്പലകകൾ അടുപ്പിച്ചു നിരത്തിയിട്ടതിൽ ആണു ഞാൻ ഉറങ്ങിയിരുന്നത്. ദീർ‍ഘമായി ഇരുന്നതിനാൽ നടുവിലെ പലക വളഞ്ഞിരുന്നു. നേർ‍ത്ത ഒരു മെത്ത, മൂന്നു കോട്ടൻ ബെഡ്ഷീറ്റുകൾ ഒരുമിച്ചു ചേർ‍ത്ത കനം മാത്രമുണ്ടായിരുന്ന ഒന്ന്, പലകമേൽ വിരിച്ചു. കൂടെ ഒരു കോസടിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇതായിരുന്നു എന്റെ കിടക്ക. പ്രാണികളും എലികളും കുടിലിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്ന അതേ നിരപ്പിലായിരുന്നു ഞാനും. ജനപദങ്ങളിൽനിന്നും മൈലുകൾ അകലെ, പർവതശിഖരത്തിലെ  ഒറ്റപ്പെട്ട വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്ന ഞാൻ അത്യഗാധമായ നിശ്ശബ്ദത അനുഭവിക്കും എന്നു നിങ്ങൾ കരുതും. അതേ എന്നും അല്ല എന്നും പറയാം. ഒരു തരത്തിലുമുള്ള കൃത്രിമ ശബ്ദങ്ങളോ ഗതാഗതമോ ടി വിയോ മനുഷ്യരോ ഇല്ലാതിരുന്നപ്പോഴും ധ്യാനിക്കുന്നതു കഠിനമാക്കി മാറ്റിയ മറ്റു ശബ്ദങ്ങൾ ധാരാളമുണ്ടായിരുന്നു. 

ഏറ്റവും ഗണനീയമായതു പക്ഷികൾ ആയിരുന്നു. എല്ലാ രാത്രിയിലും മണിക്കൂറുകളോളം അവ കൂവും; ഇണയെ ആകർ‍ഷിക്കുകയായിരുന്നു അവയെന്നു ഞാൻ ഊഹിക്കുന്നു. ഒരു പാവം ആൺപക്ഷി തുടർ‍ച്ചയായി 20-30 മിനിറ്റ് പാടും, ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ വിശ്രമിച്ച ശേഷം അതേ ഉത്സാഹത്തോടെ വീണ്ടും തുടങ്ങും. ഒന്നോ രണ്ടോ മണിക്കൂറുകൾക്കുശേഷം ഒരു പെൺപക്ഷി പ്രതികരിക്കും, ആശയവിനിമയം ആരംഭിക്കും, പിന്നീട് ആൺപക്ഷി പെൺപക്ഷിയുടെ അടുത്തേക്കു പറന്നുചെല്ലും. ഇതൊന്നുംതന്നെ ദൃശ്യമല്ലായിരുന്നു, പക്ഷേ അവരുടെ കൂജനങ്ങളുടെ തരംഗ സഞ്ചാര രീതിയിൽനിന്ന് എനിക്കതു ഗ്രഹിക്കാൻ  കഴിഞ്ഞു.

പക്ഷികളുടെ ശൃംഗാരേച്ഛയുള്ള ഈ പ്രകൃതവുമായി എനിക്കു യാതൊരു വിയോജിപ്പും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എല്ലാറ്റിനുമുപരി ലൈംഗികതയാണ്, മതമല്ല, പരിണാമത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനവും കാരണവും അനന്തരഫലവും. അവരുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദം ധ്യാനത്തിൽനിന്ന് എന്റെ ശ്രദ്ധ വ്യതിചലിക്കുന്നതിന് ഒരു വലിയ കാരണമായെന്നു മാത്രം. മഞ്ഞു നിറഞ്ഞ ഹിമാലയ വനത്തിലെ കാതടപ്പിക്കുന്ന നിശ്ശബ്ദതയിൽ നിങ്ങൾ ഏകാഗ്രമാകാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ഒന്നു സങ്കൽപിക്കുക. അപ്പോൾ ഒരു പക്ഷി ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കാൻ ആരംഭിക്കുന്നു: ‘ടൻക്, ടൻക്, ടൻക്, ടൻക്, ടൻക്, ടൻക്...’ ചില സമയങ്ങളിൽ ഞാൻ പ്രാർഥിക്കുന്നതു പോലും എനിക്കോർമയുണ്ട്, ‘ഭഗവാനേ, അങ്ങ് യഥാർഥമാണെങ്കിൽ, ഈ ചങ്ങാതിക്ക് ഒരു പങ്കാളിയെ അയച്ചുകൊടുക്കൂ. അതിനോടു ദയ കാണിക്കൂ. ആശയറ്റ് ഇരിക്കുകയാണ് അത്.’

കാലാന്തരേണ ഇത്തരം ശ്രദ്ധതിരിയലുകളെ അവഗണിക്കാൻ ഞാൻ പഠിച്ചു. ഒരുപക്ഷേ എന്റെ സാധനയു ടെതന്നെ ഭാഗമായിരുന്നിരിക്കാം ഇവയെല്ലാം. പക്ഷികൾ വിവിധ സമയങ്ങളിൽ പല പല ശ്രുതികളിൽ പാടുന്നതു തുടർ‍ന്നു. പക്ഷേ അതെന്നെ അലോസരപ്പെടുത്തുന്നത് വഴിയേ ഇല്ലാതെയായി. വസന്തകാലത്ത് പലതരത്തിലുള്ള കടന്നലുകളും ചീവീടുകളും അത്യുച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദമുണ്ടാക്കും. നൂറുകണക്കിനു ചീവീടുകൾ ഒരുമിച്ചാവും   കർണഭേദകമായ ഒച്ചയുണ്ടാക്കുക. വിരലിലെണ്ണാവുന്ന സ്ത്രീജനങ്ങൾക്കു വേണ്ടി അവ മത്സരിക്കുക ആയിരുന്നോ അതോ എന്തെങ്കിലും ആഘോഷിക്കുകയായിരുന്നോ എന്ന് എനിക്കൊരു ഊഹവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇത്തരം ശബ്ദങ്ങളെ അതിജീവിക്കാൻ പഠിച്ചത് എന്റെ ധ്യാനത്തെ ആകെപ്പാടെ മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് ഉയർ‍ത്തി. ഓരോ പ്രതിബന്ധവും കടന്നു പോയപ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സിനും പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും മേൽ കൂടുതൽ മെച്ചപ്പെട്ട നിയന്ത്രണം നേടി.

വാനരന്മാരും എന്നെ സന്ദർ‍ശിക്കാനെത്തി. ഈ കൂട്ടർ‍ സ്വതന്ത്രമായി കുടിലിന്റെ മേൽക്കൂരയിലേക്കു ചാടി, ചുമരിൽ പിടിച്ചു നിന്ന് ദ്വാരങ്ങളിലൂടെ വീക്ഷിക്കും. ചില സമയങ്ങളിൽ അവ മനഃപൂർവം  എന്നെ കളിയാക്കുകയാണോ എന്ന് എനിക്കു തോന്നി. പക്ഷേ അതായിരുന്നില്ല സത്യം. മുൻപ്, ശൈത്യകാലങ്ങളിൽ ഈ കുടിലിൽ ആരുംതന്നെ ഉണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവർ‍ അകത്ത് ആരെയും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. അവ കുടിലിൽ എമ്പാടും വലിഞ്ഞുകയറിയപ്പോൾ, എനിക്കു ചെയ്യാൻ ഒന്നുംതന്നെ യില്ലായിരുന്നു. കാരണം ചില കുരങ്ങുകൾക്കു വേണ്ടി ഞാൻ അവിടെനിന്ന് അനങ്ങാനോ എന്റെ ധ്യാനം തടസ്സപ്പെടുത്താനോ തയാറായിരുന്നില്ല.

പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ, ഒരു വൃക്ഷത്തിൽനിന്നു മറ്റൊന്നിലേക്ക് അവ തൂങ്ങിയാടുന്നതു ഞാൻ കണ്ടുനിന്നു. ആ കാഴ്ച എപ്പോഴും എന്നെ വിസ്മയപ്പെടുത്തി. കാരണം ഒരു കുരങ്ങുപോലും വീഴുന്നത് ഒരിക്കലും കണ്ടില്ല. അതേ രീതിയിൽ സഹജമായ പരിപൂർണശ്രദ്ധ എന്റെ  ധ്യാനത്തിൽ കൊണ്ടുവരാനാകു മെങ്കിൽ അതൊരു വലിയ നേട്ടം തന്നെ ആയിരിക്കും. കുരങ്ങുകളുടെ കാര്യത്തിൽ അത് അവരുടെ ജീനിൽ തന്നെയുണ്ട്‌. ഞാൻ ചെയ്യേണ്ടത് എന്താണെന്നു പെട്ടെന്ന് എനിക്കു ബോധ്യമായി: ധ്യാനം, അതൊരു പ്രയത്നമായ ബോധമനസ്സി ൽ നിന്ന് അത് അയത്നലളിതമായി മാറുന്ന ഉപബോധമനസ്സിന്റെ യും അബോധ തലങ്ങളുടെയും ആഴങ്ങളി ലേക്ക് അതിന്റെ സ്ഥാനം മാറ്റുക. 

കാലാന്തരേണ അതു ഞാൻ പഠിച്ചു.ഞാൻ ധ്യാനിച്ചു തുടങ്ങിയ നാളുകളിൽ, ചുറ്റും പല വന്യമൃഗങ്ങളെയും കണ്ടു. രാത്രികാലങ്ങളിൽ മുക്രയിട്ടു കാട്ടുപന്നികൾ പരതിനടക്കുന്നതു കേൾക്കാമായിരുന്നു;  മനുഷ്യഗന്ധം ലഭിച്ചപ്പോൾ അവർ‍ അകലം പാലിച്ചു തുടങ്ങി. പക്ഷേ അവരുടെ സന്ദർ‍ശനം നിർ‍ത്തിയില്ല, അടുത്ത പ്രഭാതത്തിൽ അവർ‍ മഞ്ഞിൽ അവശേഷിപ്പിച്ച  കാൽപ്പാടുകളിൽനിന്ന് അതറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. എന്നിരുന്നാലും, കൂടുതൽ വെല്ലുവിളി വന്യമൃഗങ്ങളിൽ നിന്നായിരുന്നില്ല; എന്റെ കുടിലിനുള്ളിലെ എലികൾ, എട്ടുകാലികൾ, വേട്ടാവെളിയന്മാർ‍, മറ്റു കീടങ്ങൾ തുടങ്ങിയവയിൽനിന്നായിരുന്നു. 

വനത്തിലെ എലികൾ സാധാരണയിൽ കൂടുതൽ വലുതും അക്രമസ്വഭാവമുള്ളവയും ആയിരുന്നു. അവയ്ക്കു കടന്നുവരാനും തിരികെ പോകാനും അനേകം ദ്വാരങ്ങൾ ചുമരിൽ ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോഴും, എല്ലാ ദിവസവും അവ പുതിയ ദ്വാരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി. ഇരയെ വേട്ടയാടിപ്പിടിക്കുന്നതിൽ നിപുണരായവരെ അനുകരിക്കുന്ന പോലെ അവർ‍ക്കു കടിച്ചു പിടിക്കാൻ സാധിച്ച എന്തും ഒരു മൂലയിലേക്കു വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുപോയി കരണ്ടുനോക്കും. ഞാൻ ധ്യാനത്തിന് ഇരുന്നാൽ ഉടൻ തന്നെ അവ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങും. കരളുന്നതിന്റെ തുടർ‍ച്ചയായ ശബ്ദം ആദ്യകാലങ്ങളിൽ എന്റെ ശ്രദ്ധ തെറ്റിക്കുമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ധ്യാനം തുടർ‍ന്നുകൊണ്ട് അതിനെ അതിജീവിക്കാൻ ഞാൻ പഠിച്ചു. ഞാൻ ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ എന്റെ  തലയിണയിൽ വിശ്രമിക്കാനുള്ള സവിശേഷാധികാരം പലപ്പോഴും അവരെടുത്തു.

എലികളിൽനിന്നു വിപരീതമായി, വളരെ നിശ്ശബ്ദമായാണ്  എട്ടുകാലികൾ പ്രവർ‍ത്തിച്ചത്. എല്ലാ രാത്രികളിലും ഞാൻ ധ്യാനനിമഗ്നനായി ഇരുന്നപ്പോൾ സ്ഥിരോത്സാഹിയായ ഏതോ ഒരു എട്ടുകാലി എന്റെ ശിരസ്സിൽനിന്നു മുകളിലെ മേൽക്കൂരയിലേക്കു വല നെയ്യും; ഈ പതിവു തെറ്റിയതേയില്ല. മേൽക്കൂര വളരെ താഴ്ന്നതായിരുന്നു. ഇരുന്നുകഴിഞ്ഞാൽ എന്റെ ശിരസ്സിൽനിന്നു മൂന്നടിയിൽ താഴെ മാത്രം അകലം. എന്റെ അന്നത്തെ പ്രത്യേക മാനസികഭാവം മൂലം മനസ്സ് പ്രഭാതവേളകളിൽ ഒരിക്കൽപോലും ഈ വല ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ടായിരുന്നില്ല. എഴുന്നേറ്റു കഴിയുമ്പോൾ അടുത്ത അഞ്ചു മിനിറ്റ്, അവ ഉമിനീരിൽനിന്നും നെയ്ത മാറാലയുടെ മൃദുലമായ നാരുകൾ മുഖത്തു നിന്നു വൃത്തിയാക്കാൻ ചെലവഴിക്കേണ്ടി വരും.

ബാബയുടെ ആശ്രമത്തിൽ, ഈ പ്രാണികളെ നശിപ്പിക്കാൻ നിവൃത്തി ഉണ്ടായിരുന്നു, അതു കഠിനമായി രുന്നില്ലതാനും. പക്ഷേ, കരുണാമയമായ നിവൃത്തി ആയിരുന്നില്ല അത്. കരുണ ആചരിക്കാനാണു ഞാൻ ഇവിടെ വന്നത്, ഒരു കൊതുകിനെപ്പോലും  മനഃപൂർവം ഉപദ്രവിക്കാത്ത വിധം. അതിശയകരമായിരുന്ന കാര്യം, ഒരിക്കൽപോലും എന്നെ എലി കടിക്കുകയോ തേനീച്ചയോ കടന്നലോ   വേട്ടാവെളിയനോ കുത്തുകയോ ചെയ്തില്ല എന്നതാണ്. എന്റെ സാധന ആരംഭിക്കുന്നതിനു മുൻപു ഞാൻ ചെയ്ത ഒരു പൂജാവിധി, വിവിധ ഈശ്വരീയശക്തികളോട് സംരക്ഷണത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള പ്രാർഥന കൂടി ഉൾപ്പെട്ടതായിരുന്നു. 

ആ നാടിന്റെ രക്ഷാകർ‍ത്താവായ ഗ്രാമദേവതയെയും ഏറ്റവും അടുത്ത ചുറ്റുപാടുകളുടെ പരിപാലകയായ സ്ഥാനദേവതയെയും സാധന ചെയ്യുന്ന സ്ഥലത്തിന്റെ അധിപനായ വാസ്തുദേവതയെയും ഞാൻ ആവാഹിച്ചു പ്രാർഥിച്ചു. ഒരു യഥാർഥ സത്യാന്വേഷിയെ ഋഷിപരമ്പര സംരക്ഷിക്കുന്നു; സത്യത്തിൽ ഇതാണു മന്ത്രദീക്ഷയുടെ പ്രാഥമിക ഉദ്ദേശ്യം. ഇതുകൊണ്ടും തീർ‍ന്നില്ല. എനിക്കു ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാ ജീവജാലങ്ങ ളുമായി ഞാനൊരു സമാധാന ഉടമ്പടി ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു: അവരെല്ലാം പ്രകൃതിയുടെ ഭാഗമാണ്, ഞാൻ പ്രപഞ്ചശക്തികളെക്കൊണ്ട് എങ്ങനെ നിർമിക്കപ്പെട്ടുവോ അതേ പഞ്ചഭൂതങ്ങൾകൊണ്ടാണ് അവയും നിർമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ സ്വരച്ചേർ‍ച്ചയില്ലായ്മയ്ക്ക്  ഒരു സാധുതയുമില്ല.

മൃഗങ്ങൾക്കു പുറമെ ശരീരത്തിനു മറ്റു വെല്ലുവിളികളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു സാധകൻ മൂന്നു തരത്തിലുള്ള പ്രതിബന്ധങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു: ദൈഹികം – ദേഹസംബന്ധമായവ; ആധിഭൗതികം– ഭൗതികമായവ; ആധിദൈവികം– ദൈവികം അല്ലെങ്കിൽ പാരിസ്ഥിതികം. എന്റെ പീഡകളും വേദനകളും ശാരീരികമായ പ്രതിബ ന്ധങ്ങളായിരുന്നു. ആഹാരത്തിന്റെയും സാധനസാമ ഗ്രികളുടെയും സൗകര്യങ്ങളുടെയും അപര്യാപ്തത, ഭൗതികമായ തടസ്സങ്ങളും. വന്യമൃഗങ്ങൾ ഉയർ‍ത്തിയ അപകടസാധ്യതയും ദയാരഹിതമായ ഹിമാലയൻ കാലാവസ്ഥയുമായിരുന്നു എന്റെ പാരിസ്ഥിതിക വെല്ലുവിളികൾ. ഇവയോരോന്നും വേണ്ടതിലേറെയുണ്ടായിരുന്നു.

ഈ പർവതങ്ങളുടെ നെറുകയിൽ വലിയ തോതിലുള്ള പ്രചണ്ഡവാതങ്ങൾ സ്ഥിരമായി കടന്നുവന്നു: ഹിമവർ‍ഷങ്ങൾ, ആലിപ്പഴത്തോടെയുള്ളതും അല്ലാത്തതുമായ പേമാരികൾ, കൊടുങ്കാറ്റുകൾ, വരണ്ട മഞ്ഞോടു കൂടിയ ഹിമവാതങ്ങൾ എന്നിങ്ങനെ. ഇവയുടെ ശബ്ദങ്ങൾ പലപ്പോഴും കാതടപ്പിക്കുന്നത്ര ഘോരമാണ്. അദൃശ്യശക്തികൾ എന്നെ അവിടെ നിന്ന് ഓടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നപോലെയോ എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ജീവഭയമുണ്ടോ എന്നറിയാൻ ഈശ്വരൻ പരീക്ഷിക്കുന്നതു പോലെയോ ആയിരുന്നുഅത്. അല്ലെങ്കിൽ ജഗന്മാതാവ് എന്നെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചതുമാവാം; എനിക്കുറപ്പുണ്ടായിരുന്നില്ല. 

എങ്ങനെയായാലും, ഈ കൊടുങ്കാറ്റുകളിൽ നിങ്ങൾക്കു സൃഷ്ടിയുടെ വ്യാപ്തി അനുഭവപ്പെടും: ഭീമാകാരങ്ങളായ മഹാപർവതങ്ങളാലും നിബിഡവനങ്ങളാലും ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഗർജിക്കുന്ന മേഘങ്ങൾക്കും കൊടുങ്കാറ്റു നിറഞ്ഞ നരച്ച ആകാശത്തിനും കീഴെ, ഒരു മനുഷ്യൻ പ്രതിരോധങ്ങൾ യാതൊന്നുമില്ലാതെ നിൽക്കുന്നു. പക്ഷേ, എന്നെപ്പോലെ നിസ്സാരനായ ഒരു ജീവിയിൽനിന്നു പ്രകൃതിക്ക്  എന്തായിരിക്കും വേണ്ടിയിരുന്നത്? എനിക്കുണ്ടായിരുന്നതോ ഞാൻ ആയിരുന്നതോ ആയ എല്ലാം, എന്റെ ശരീരം ഉൾപ്പെടെയുള്ളവ, ദൈവദത്തം മാത്രമായിരുന്നു. 

നഷ്ടപ്പെടാൻ എനിക്ക് ഒന്നുംതന്നെയില്ലെന്നും അതുകൊണ്ടു ഭയപ്പെടേണ്ടതായി യാതൊന്നും ഇല്ലെന്നും ബോധ്യമായത്, വിമോചക അനുഭവമായി.കൊടുങ്കാറ്റും പേമാരിയും പലവട്ടം ഭീകരാന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചു. പരാക്രമിയായ കാറ്റ് കുടിലിന്റെ മേൽക്കൂരയെ ഉന്തുകയും വലിക്കുകയും ചെയ്ത് അതിനെ ഏതാനും ഇഞ്ചുകൾ വലിച്ചുയർ‍ത്തി, കുറെ നിമിഷങ്ങൾ കഴിയുമ്പോൾ ഉഗ്രമായി അത് തൽസ്ഥാനത്തേക്കു തിരിച്ചടിക്കും. ഓരോ തവണ ഇതു സംഭവിക്കുമ്പോഴും മേൽക്കൂരയിൽ തങ്ങിയിരുന്ന ജീവനുള്ളതും ഇല്ലാത്തതുമായ ചെറുപ്രാണികളുടെ ശേഖരം,എന്റെ ശരീരത്തിലേക്കു പതിച്ചു. 

മേൽക്കൂര കയറുകൾകൊണ്ടുകെട്ടി കടിഞ്ഞാണിട്ടതായിരുന്നു. അല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ അതു നിഷ്പ്രയാസം പറന്നുപോയേനെ. കയറുകൾക്ക് അടിയിൽ ഒരു ടാർപോളിൻ തിരുകിക്കയറ്റാൻ എനിക്കു കഴിഞ്ഞു. അതിനെ തൽസ്ഥാനത്ത് നിലനിർ‍ത്താൻ ഭാരമുള്ള പാറകൾ അതിനു മുകളിൽ വച്ചു. കാറ്റ് അതിശക്തമായിരുന്നു. കൊടുങ്കാറ്റു വീശിയ ഓരോ അവസരത്തിലും–നാലു മാസങ്ങളിൽ ഏകദേശം എല്ലാ ദിവസവും തന്നെ, അതു ടാർപോളിനുസ്ഥാനഭ്രംശം വരുത്തി. സ്ഥാനം മാറിക്കഴിഞ്ഞാൽ അതുകൊണ്ടു പിന്നെ  ഒരു പ്രയോജനവുമില്ല. എല്ലാ മഴയ്ക്കു ശേഷവും പ്രദീപ്‌ ക്ഷമാപൂർവം മേൽക്കൂരയ്ക്കു മുകളിൽ കയറി അതിനെ പൂർവസ്ഥിതിയിലാക്കി.

ഒരവസരത്തിൽ ആലിപ്പഴത്തോടെയുള്ള പേമാരി വന്നു. ഐസ്കട്ടകൾ മേൽക്കൂരയിൽ പതിക്കുന്ന ശബ്ദം കാതടപ്പിച്ചു. എനിക്കു പുറകിലെ ചുമർ‍ ടാർപോളിൻകൊണ്ടു നല്ലതുപോലെ മൂടി ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. പ്രഭാതത്തിൽ പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ, കാഴ്ചയിൽ ചുമരിന് എന്തോ ഒരു വ്യത്യാസം തോന്നി. ടാർപോളിൻ ചുമരിൽ ഇല്ലെന്നും താഴെ കിടക്കുകയാണെന്നും മനസ്സിലാക്കാൻ കുറച്ചു സമയമെടുത്തു. അതു കീറിപ്പറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ടാർപോളിൻ പോയതിനാൽ മഴ ചുമരിലൂടെ അകത്തേക്ക് ഒഴുകുമെന്ന് എനിക്കു മനസ്സിലായി. ഞാൻ ഇരുന്നതു ചുമരിനോടു ചേർ‍ന്നായിരുന്നതിനാൽ എന്റെ കിടക്കയും നനയും. ഈ സ്ഥലം എനിക്ക് അനുയോജ്യമല്ലാതായി മാറിയിരുന്നു. 

പക്ഷേ, ഒരു സാഹചര്യത്താലും ഇവിടം വിട്ടു പോകാൻ ഞാൻ തയാറായില്ല. ഞാൻ മുകളിലേക്കു നോക്കി, എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു, ‘ഇത്രയേ ഉള്ളോ? അങ്ങയുടെ കൈവശം മറ്റ് എന്താണ് ഉള്ളതെന്ന് എന്നെയൊന്നു കാണിക്കൂ. എന്നെ ഇവിടെനിന്നും നീക്കാൻ ഞാൻ അങ്ങയെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു. ഞാൻ മരിക്കാം; പക്ഷേ, അവിടുത്തെ രൂപം ദർ‍ശിക്കാതെ ഇവിടെനിന്നു മാറുകയില്ല. ടാർപോളിൻ മാത്രം എടുത്തത് എന്തിന്? മേൽക്കൂരകൂടി എടുക്കൂ, കുടിൽ മുഴുവനായി എടുക്കൂ. എനിക്കു വിരോധമില്ല. അങ്ങേയ്ക്ക് എന്റെ ശരീരത്തെ പിച്ചിച്ചീന്താം. പക്ഷേ, എന്റെ നിശ്ചയദാർ‍ഢ്യം ഇളകില്ല.’ വിനീതനായി ആയിരുന്നില്ല, പകരം നിഷേധിയായി ഞാൻ നിന്നു. പുതിയ ടാർപോളിൻ വാങ്ങേണ്ട എന്നുതന്നെ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. പ്രകൃതി വിധേയനാക്കുന്ന ഏതു യാതനയും താങ്ങാൻ ഞാൻ തയാറായിരുന്നു. എണ്ണമറ്റ തവണ പിന്നീടും മഴ പെയ്തു, പക്ഷേ അതെന്റെ കിടക്ക ഒരിക്കലും നനച്ചില്ല.

മഞ്ഞു പെയ്ത ആദ്യ അവസരം എനിക്കോർമയുണ്ട്; പന്ത്രണ്ട് ഇഞ്ചോളം മഞ്ഞ് തറയിലുണ്ടായിരുന്നു. പ്രദീപിന്റെ കുടിലിലേക്ക് ഞാൻ നടക്കാൻ തുടങ്ങി; പക്ഷേ, ഇരുപതു ചുവടു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നടക്കാൻ കഴിയാതായി. മഞ്ഞിന്റെ തണുപ്പ് അസഹനീയമായിരുന്നു. മഞ്ഞിൽ ഞാൻ ഡ്രൈവ് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്, എന്തിന്‌, കളിച്ചിട്ടുപോലും ഉണ്ട്. പക്ഷേ, ചെരുപ്പുകൾ മാത്രം ധരിച്ച് മഞ്ഞിലൂടെ ഒരിക്കലും നടന്നിട്ടില്ല. എന്റെ കാലിൽ സോക്സും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അടുത്ത ചുവടു വയ്ക്കുന്നത് അസാധ്യമായി മാറി; സ്വാഭാവികമായും ഇരിക്കാൻ ഒരു സ്ഥലമുണ്ടായിരുന്നില്ല. രണ്ടു കുടിലുകൾക്കും മധ്യേ, ആകെ കുഴങ്ങി ഞാൻ നിന്നു. മുന്നോട്ടോ പിന്നോട്ടോ പോകാൻ കഴിയാതെയായി. അസഹ്യമായ വേദനയിലായ എനിക്ക്, പാദങ്ങൾ അപ്പോൾത്തന്നെ വീണുപോകുമെന്നു തോന്നി.

അഗാധമായ ധ്യാനത്തിലേക്കു മുഴുകുകയാണെങ്കിൽ, ഞാൻ  ആഹാരം ഒഴിവാക്കി അടുത്ത ദിവസം കഴിക്കുമെന്നു പ്രദീപിന് നിർദേശം നൽകിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഇപ്പോൾ ഞാൻ വീണുപോയാൽപ്പോലും പ്രദീപ്‌ എന്നെ തിരഞ്ഞുവരാനുള്ള സാധ്യത വിരളമാണ്; ഞാൻ സമാധിയിൽ ആയിരിക്കുമെന്നേ അയാൾ ധരിക്കൂ. താഴെ വീണു കിടക്കുകയാണെങ്കിൽ വന്യമൃഗങ്ങൾ ഉപദ്രവിക്കും എന്ന ആധി എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. മരണം എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തിയില്ല. പക്ഷേ, എന്റെ പ്രയാണം അപൂർണമായി ഉപേക്ഷിക്കരുതെന്ന് എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു; അതിന്റെ പരിസമാപ്തിവരെ എത്തിച്ചേരണമെന്നും.

മുകളിലെ നരച്ച ആകാശത്തേക്കും മിക്കവാറും മഞ്ഞുമൂടിത്തന്നെകിടന്ന, ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന ഹരിത വൃക്ഷങ്ങളിലേക്കും പ്രാക്തനമായ പർവതശിഖരങ്ങളിലേക്കും ഞാൻ നോക്കി. അവരെല്ലാം നിശ്ശബ്ദരാ യിരുന്നു; നിസ്സംഗരും. മുകളിലെ ഈശ്വരന്മാരെ ഞാൻ നോക്കി, അദ്ഭുതങ്ങളോ സഹായങ്ങളോ ഒന്നും ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല. മുട്ടുകൾക്ക് അപ്പോഴും ചില അവസരങ്ങളിൽ വേദന ഉണ്ടായിരുന്നതിനാൽ ഞാൻ ഒരു ഊന്നുവടി കരുതിയിരുന്നു. എന്റെ ഭാരം മുഴുവൻ ആ വടിയിൽ താങ്ങി, വലതുകാൽ ഉയർ‍ത്തി സ്വതന്ത്രമായ കൈകൊണ്ട്അതു തടവി. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾപോലും എനിക്കതു ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കാരണം മറ്റേ കാൽ ഒരു നിമിഷംകൂടി താങ്ങാനാവാത്ത വിധത്തിൽ പരാജയം സമ്മതിച്ചിരുന്നു. ഇതുപോലെ ഞാൻ രണ്ടു കാലുകളും മാറി മാറി തഴുകി. അൽപം ആശ്വാസം ഉണ്ടെന്ന് എനിക്ക് വിശ്വസിക്കണമായിരുന്നു; സത്യത്തിൽ ഒരാശ്വാസവുമില്ല. എന്റെ കൈകൾ പൂർണമായും നനഞ്ഞു മരവിച്ചു കഴിഞ്ഞു.

തണുത്തു കോച്ചുന്ന കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആകാശം ഇരുണ്ട ചാരനിറമാർ‍ന്നു. എങ്ങനെയായാലും വീണുപോകും എന്നുണ്ടെങ്കിൽ, പ്രദീപിന്റെ കുടിലിലേക്കു തന്നെ നടക്കാം എന്നു ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഞാൻ ഉറക്കെ വിളിക്കുകയാണെങ്കിൽ അയാൾ കേൾക്കാനുള്ള സാധ്യതയെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇരുപതു മിനിറ്റുകൂടി എടുത്തെങ്കിലും ഞാൻ അയാളുടെ കുടിലിൽ ജീവനോടെ എത്തിച്ചേർ‍ന്നു. 

അവിടെ എത്തി, കുറെ നേരത്തേക്കു കാലുകൾ ഉണ്ടെന്നുപോലും അനുഭവപ്പെട്ടില്ല. രക്തം വീണ്ടും ഒഴുകിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ പാദങ്ങളിൽ ഉണ്ടായ വേദന കാരണം പാദങ്ങളേ ഇല്ലാതിരുന്നെങ്കിൽ എന്നു ഞാൻ ആശിച്ചു; അതൊരു കടന്ന ചിന്തയായിരുന്നെങ്കിലും.ആഹാരത്തിനു ശേഷം എന്റെ കുടിലിലേക്കു തിരികെ പോകണമെന്നുള്ള വെല്ലുവിളി നിലനിൽക്കുന്നു. ഇതുപോലെ മഞ്ഞു പെയ്യുകയാണെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തെ സന്ദർ‍ശിക്കുക അസാധ്യമാകും എന്നു ഞാൻ പ്രദീപിനോടു പറഞ്ഞു. 

അങ്ങനെ ഒരു സാഹചര്യത്തിൽ ഉണങ്ങിയ ഭക്ഷ്യസാധനങ്ങൾ ചവച്ച് അതിജീവിക്കാൻ ശ്രമിക്കാം. തിരികെ കൊണ്ടുപോകാൻ പ്രദീപ്‌ കുറെ സാധനങ്ങൾ എനിക്കു വേണ്ടി പൊതിഞ്ഞു തന്നു. പോളിത്തീൻ ബാഗുകൊണ്ട് രണ്ടു കാലുകളും പൊതിഞ്ഞുകെട്ടി, ഭക്ഷ്യസാധനങ്ങളുടെ ബാഗ് പുറത്തു കെട്ടി ഞാൻ പതുക്കെ നടന്നു തുടങ്ങി. നല്ല മുന്നൊരുക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു ഇപ്രാവശ്യം; സുരക്ഷിതമായി ഞാൻ എത്തിച്ചേർ‍ന്നു. പ്രയാസംതന്നെ ആയിരുന്നു; പക്ഷേ കാഠിന്യം മുന്നത്തേതിന്റെ അടുത്തെങ്ങും തന്നെ എത്തിയില്ല. തയാറെടുക്കലിനു നൽകാൻ കഴിയുന്ന പ്രയോജനം അദ്ഭുതകരമാണ്. 

ഉചിതമായ തയാറെടുക്കലുകളാണുമഹത്തായ നേട്ടങ്ങളിലേക്കുള്ള താക്കോലും എല്ലാ ഭയങ്ങൾക്കുമുള്ള പ്രതിവിധിയും വൈദഗ്ധ്യത്തിന്റെയും ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനവും; ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മഞ്ഞു പെയ്യുന്നതു തുടർ‍ന്നു. പക്ഷേ, എല്ലാ ദിവസവും പ്രദീപിന്റെ കുടിലിലെത്താൻ എനിക്കു കഴിഞ്ഞു, കാരണം ക്ഷേത്രത്തിലെ സുഹൃത്തുക്കൾ തന്നിരുന്ന രോമങ്ങൾകൊണ്ടുള്ള ഒരു ജോടി സോക്സുകൾ എനിക്കു രക്ഷാകവചമായി. അവ നനയുമായിരുന്നെങ്കിലും മഞ്ഞിനും പാദങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ ഒരു പാളി ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരനുഗ്രഹമായി. 

ഏറ്റവും കുറഞ്ഞത്‌ എനിക്കു  നടക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. ജനുവരി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മഞ്ഞു പെയ്യുന്നതു കുറഞ്ഞെങ്കിലും ഏപ്രിൽ വരെ എന്റെ കുടിലിനു വെളിയിൽ മഞ്ഞിന്റെ ശകലങ്ങൾ അവശേഷിച്ചു. ഞാൻ അവിടെനിന്നു പോരുമ്പോഴും ചുറ്റുമുള്ള പർവതശിഖരങ്ങൾ മഞ്ഞു മൂടിത്തന്നെ കാണപ്പെട്ടു.ജീവിതത്തിന്റെ മറ്റു ഭാവങ്ങളും ശൈത്യം പ്രയാസകരമാക്കി; പ്രകൃതിയുടെ വിളിക്ക് വിധേയനാകുന്നതായിരുന്നു ഏറ്റവും ബുദ്ധിമുട്ട്. പ്രഭാതകൃത്യങ്ങൾക്കു ഞാൻ മരങ്ങൾക്കിടയിലേക്കാണു പോയിരുന്നത്; അതൊരു പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, മഞ്ഞിലൂടെ മരങ്ങൾക്കിടയിലേക്കു നടക്കുന്നതും അവിടെ മഞ്ഞു മൂടിക്കിടന്ന തറയിൽ കുത്തിയിരിക്കുന്നതും ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ  കാലുകൾ മരവിക്കുന്നതും താൽപര്യമുള്ള സാഹസങ്ങളായിരുന്നില്ല. ചില പ്രകാരങ്ങളിൽ അതു ധ്യാനിക്കുന്നതിനെക്കാൾ കഠിനവുമായിരുന്നു. അവിടെ എന്റെ മനസ്സിനെ ജാഗ്രതയും നിഷ്ഠയുംകൊണ്ടു മെരുക്കാം. പക്ഷേ ഇവിടെ എന്റെ ശരീരം പ്രകൃതിയുടെ നിയമങ്ങൾക്ക് അധീനമാണല്ലോ. 

ശൈത്യകാലത്തു കുളിക്കുന്നതും എളുപ്പമല്ല. ശരിക്കും കുളിക്കുകയല്ല, മഞ്ഞ്  ശരീരത്തു തിരുമ്മുകയാണ് എന്നു തോന്നിച്ചു. ആദ്യമായി മഞ്ഞു പെയ്ത ദിവസം അർധരാത്രി കഴിഞ്ഞ് ഒരുമണിക്കാണു ഞാൻ കുളിച്ചത്. ധ്യാനത്തിനായി ഇരുന്നപ്പോൾ, ശരീരംതന്നെ ഐസ് പോലെ തണുത്തിരുന്നു. ഒരു ക്വിൽറ്റ്കൊണ്ട് സ്വയം പൊതിഞ്ഞു; പക്ഷേ വീണ്ടും ചൂട് അനുഭവപ്പെടാൻ രണ്ടു മണിക്കൂർ വേണ്ടിവന്നു. എന്നിരുന്നാലും ഹിമാലയത്തിലെ തെളിഞ്ഞ രാത്രികളിൽ കുളിക്കുന്നതിൽ ദിവ്യമായ എന്തോ ഒന്നുണ്ടായിരുന്നു; പ്രത്യേകിച്ചും ശുക്ലപക്ഷത്തിൽ. കാനനഭൂമിയുടെ സ്വൈരശാന്തതയിൽ, രജതവർണത്തിലുള്ള പർവതനിരകളെ തിങ്കൾ പ്രശോഭിപ്പിക്കുന്നത് കുടിലിന്റെ ദ്വാരങ്ങളിലൂടെ എനിക്ക് ദൃശ്യമായി.

നിദ്ര, വേദനാജനകമായ മറ്റൊരു അനുഭവമായി മാറി. അത്യന്തം തണുപ്പായിരുന്നതിനാൽ ഒരിക്കൽപോലും കാലുകൾ നീട്ടിവച്ച് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. മാത്രവുമല്ല, ഉറക്കത്തിൽ ഒന്ന് അനങ്ങി പുതപ്പ് അൽപമെങ്കിലും സ്ഥാനം മാറുകയാണെങ്കിൽ,  കുടിലിലൂടെ വീശിയ ചുഴിഞ്ഞിറങ്ങുന്ന കാറ്റ്, ഉള്ളിലേക്ക് അതിന്റെ വഴി കണ്ടെത്തും; ചൂട് തിരികെ ലഭിക്കാൻ പിന്നീട് ഒരു മണിക്കൂർ‍ എടുക്കും. ഞാൻ ഒരു സമയം രണ്ടു മണിക്കൂറിൽ കൂടുതൽ ഉറങ്ങിയിരുന്നില്ല. 

ദേഹം ചൂടാക്കാൻ  ഒരു മണിക്കൂർ‍ ചെലവഴിക്കുകയാണെങ്കിൽ പിന്നെ വിശ്രമിക്കാൻ സമയമേ കിട്ടില്ല.എന്റെ കോട്ടൻ ക്വിൽറ്റ് ചെറുതായിരുന്നു. ആ ചുരുങ്ങിയ  സ്ഥലത്ത് വലിയ ഒന്ന് സാധ്യമായിരുന്നില്ല. ഒന്നുകിൽ എന്റെ കാലുകൾ പൊതിയാം അല്ലെങ്കിൽ ശിരസ്സ്; രണ്ടുംകൂടി പൊതിയുക അസാധ്യമായി രുന്നു. ഞാനെന്നും എന്റെ കാലുകൾ പൊതിഞ്ഞു. മലർ‍ന്നോ കമിഴ്ന്നോ നിവർ‍ന്നു കിടന്ന് പുതപ്പ് എനിക്കടിയിലേക്കു തിരുകി വയ്ക്കുവാൻപോലുമുള്ള വലുപ്പം അതിനില്ലായിരുന്നു.

സാഹചര്യങ്ങൾ അൽപംകൂടി ആശ്വാസകരമാക്കാൻ കൂടുതൽ വസ്ത്രങ്ങളോ മഞ്ഞിലേക്കു വേണ്ട ബൂട്ടുകളോ ഞാൻ എന്തുകൊണ്ടു തയാറാക്കിയില്ല എന്നു നിങ്ങൾക്ക് അദ്ഭുതപ്പെടാം. ഈ കഷ്ടപ്പാടുകളിലൂടെ തുടർ‍ന്നും കടന്നുപോകാൻ തയാറായത് എന്തിനെന്നും. സ്വയം ശിക്ഷിക്കാനോ പീഡിതന്റെ മാനസികാവസ്ഥ അനുഭവിക്കാനോ ആയിരുന്നില്ല അത്. ഉത്തരം വളരെ ലളിതമാണ്. 

ശരീരവുമായുള്ള നമ്മുടെ താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കൽ വളരെ ശക്തമാണ്, ബഹുഭൂരിപക്ഷം ആളുകളും ശരീരത്തെ സംരക്ഷിച്ചും ശ്രദ്ധിച്ചും ശാരീരികമായ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റിയും ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ചെലവഴിക്കാൻ തക്കവണ്ണം. ശരീരത്തിനു തണുക്കുന്നു, നമുക്കതിനെ  പുതപ്പിക്കാം; ഉഷ്ണിക്കുന്നെങ്കിൽ വസ്ത്രങ്ങൾ അഴിച്ചുമാറ്റാം; വിശക്കുമ്പോൾ ആഹാരം നൽകാം; തളർ‍ന്നു, വിശ്രമം നൽകാം. നാം ശരീരത്തിന്റെ അടിമകളായിപ്പോകാൻ തക്ക വിധം അതിന്റെ വിവിധ ആവശ്യങ്ങൾ - ശുചിയാക്കൽ, ആഹാരം കഴിക്കൽ, വസ്ത്രം ധരിക്കൽ, അണിഞ്ഞൊരുങ്ങൽ, സംരക്ഷണം നൽകൽ തുടങ്ങിയവ  നിറവേറ്റുന്നതിൽ മാത്രം നാം വ്യാപൃതരായിപ്പോകും.

ഒരു യഥാർഥ യോഗി ശാരീരിക ആവശ്യങ്ങൾക്കു മുകളിലേക്ക് ഉയർ‍ന്നേ മതിയാകൂ. താങ്ങാവുന്ന വേദനയുടെ പരിധി, സ്വന്തം കഴിവ് തുടങ്ങിയവ പരിശോധിക്കാനും ഉയർ‍ത്താനും ഒരു കായികതാരം കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യുന്നതുപോലെ, ആത്മീയ ഉയർ‍ച്ച ആഗ്രഹിക്കുന്ന ആൾ സ്വന്തം ശരീരത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പഠിക്കണം. ശരീരത്തെയും അതിന്റെ ആവശ്യങ്ങളെയും മെരുക്കാൻ നാം പഠിക്കുമ്പോൾ, മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതു കൂടുതൽ എളുപ്പമാകുന്നു. 

വിമുക്തിയുടെ അവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചേരുന്നതുവരെ മാത്രം പോരാ, ആ അവസ്ഥയിൽ ജീവിക്കാൻ പഠിക്കുന്നതു വരെ ഭൗതികസുഖങ്ങളോടുള്ള വൈമുഖ്യം ഒരു യോഗി പാലിക്കുകതന്നെ വേണം.

ഞാൻ നേരിട്ട കഠിനതകളിൽ അധികവും ശാരീരികമായിരുന്നു. എന്റെ ധ്യാനത്തേക്കാൾ പ്രാധാന്യം ഭൗതികജീവിതം സുഖകരമാക്കുന്നതിനു നൽകാൻ മാത്രം ഈ പ്രതിബന്ധങ്ങളെ ക്കുറിച്ചു ഞാൻ വ്യാകുലപ്പെടണമായിരുന്നോ?  വേണ്ട; എന്റെ ലോകത്തിൽ അതു വേണ്ട. ‘സുഖസൗകര്യങ്ങളാണു വേണ്ടതെങ്കിൽ ഏതെങ്കിലും സർവീസ് അപ്പാർ‍ട്ട്മെൻറിൽ പോയി ഇരിക്കൂ.’ ഞാൻ എന്റെ ശരീരത്തോടു പറഞ്ഞു. ‘ഈശ്വരനെയാണു നിനക്കു വേണ്ടതെങ്കിൽ നാവടക്കുക, ധ്യാനിക്കുക.’ബാബയുടെ ആശ്രമത്തിലെ ജീവിതം, ഇവിടെ ഈ പർവതസാനുക്കളിലെ ജീവിതത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള തയാറെടുപ്പായിരുന്നു എന്നു ഞാൻ എന്നും വിശ്വസിച്ചു. ഒരു പരിധി വരെ അതങ്ങനെ ആയിരുന്നുതാനും.

 പക്ഷേ, ഇവിടുത്തെ ജീവിതത്തിൽനിന്നു സാവധാനം എനിക്കു മനസ്സിലായത്, എന്നെ പഠിപ്പിക്കാൻ വളരെയധികം കാര്യങ്ങൾകൂടി പ്രപഞ്ചത്തിന് ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്നാണ്.  ഇവിടുത്തെ ദുഷ്കരമായ ഭൗതിക വെല്ലുവിളികളെ നേരിടുന്നതു ഞാൻ കടന്നുപോയിക്കൊണ്ടിരുന്ന പ്രക്രിയയുടെ ഭാഗമായിരുന്നു: എന്റെ നിശ്ചയദാർ‍ഢ്യത്തിന്റെയും ധൈര്യത്തിന്റെയും മാറ്റുനോക്കുക, ആന്തരിക വൈദഗ്ധ്യങ്ങളുടെ മൂർ‍ച്ച കൂട്ടുക, എന്റെ ധ്യാനം കൂടുതൽ അഗാധമാക്കുക എന്നിങ്ങനെ. ആത്യന്തികമായി എല്ലാ വെല്ലുവിളികളും സമർ‍പ്പണത്തിനുള്ള അവസരങ്ങൾ ആയിരുന്നു. ദൈവികമായ സത്യത്തോടു പരിപൂർണമായ സമർ‍പ്പണം ഇല്ലാതെ ഈശ്വരൻ ഒരിക്കലും എനിക്കു മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷമാകില്ലെന്നു ഞാൻ അറിഞ്ഞു. 

അനുഭവങ്ങളെല്ലാം അസുഖകരമായിരുന്നില്ലതാനും. പ്രദീപിന്റെ  കുടിലിലേക്കു പോകുന്നത് ഒരു യഥാർഥ ആനന്ദംതന്നെ ആയിരുന്നു. കാരണം അതു കല്ലുകൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയതും ഊഷ്മളമായി സൂക്ഷിച്ചിരുന്നതും ആയിരുന്നു. സത്യത്തിൽ ഞങ്ങൾ ഇരുവരും അഗ്നി കെടാതെ സൂക്ഷിച്ചു: പ്രദീപ്‌ പുറത്തു നെരിപ്പോടിലും ഞാൻ എന്റെ ഉള്ളിലും. രണ്ടിനും അതിന്റേതായ ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

അപ്പോഴും പ്രദീപ്‌ എന്റെ ക്ഷമയെ അത്യന്തം പരീക്ഷിച്ച വഴികൾ ഉണ്ടായി. അവിശ്വസനീയമാംവിധം സംസാരപ്രിയനായ ഒരു വ്യക്തി ആയിരുന്നു പ്രദീപ്‌, എനിക്കു നേർ‍വിപരീതം. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടിലിൽ കാലു കുത്തുന്ന നിമിഷം സംസാരിക്കാൻ ആരംഭിച്ച്,  വിരാമമില്ലാതെ തുടർ‍ന്നു പോകും. എലികൾ കഴിഞ്ഞ രാത്രി എന്തു ചെയ്തു എന്നും അവ ഏതു ഭക്ഷണസാധനമാണ് എടുത്തതെന്നും എന്താണു കളിച്ചതെന്നും അവ പരസ്പരം പോരാടിയത് എങ്ങനെയെന്നും തുടങ്ങി പ്രദീപ്‌ എല്ലാ വിശേഷങ്ങളും എന്നോടു പറയും. ദീർ‍ഘമായ ഒരു ധ്യാനത്തിനു ശേഷം എലികളെക്കുറിച്ചു കേൾക്കുന്നതിനെപ്പറ്റി ഒന്നു ചിന്തിച്ചു നോക്കൂ.

പ്രദീപിന്റെ കഥാകാലക്ഷേപങ്ങളിൽ ഒട്ടനവധി കാര്യങ്ങൾകൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഗ്രാമീണരുമായുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇടപെടലുകളെ പറ്റിയും മുൻ ദിവസം താഴേക്കു പോയപ്പോൾ എന്തു സംഭവിച്ചു എന്നും അല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം ഭൂതകാലത്തെപ്പറ്റിയും പ്രദീപ്‌ എന്നോടു പറയും. ഭ്രമാത്മകമായ വിധത്തിൽ ഈ കഥകൾ ഊടും പാവും നെയ്തു. ഒരിക്കൽ കേരളത്തിലെ പ്രശസ്തമായ ഒരു ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പ്രദീപ്‌ യാത്ര പോയ കഥ ഞാൻ കേട്ടു. അവിടെ കുളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ കുളിക്കുന്ന അതേ ജലം തന്നെയാണ് തിരികെ ടാപ്പിലേക്കു ഒഴുകിയെത്തുന്നതെന്നും അങ്ങനെ കുളിച്ച വെള്ളത്തിൽ തന്നെ വീണ്ടും കുളിക്കുക ആയിരുന്നു എന്നും  അദ്ദേഹത്തിനു ബോധോദയം ഉണ്ടായതിനെപ്പറ്റിയുമൊക്കെ.

ഒരിക്കൽ വിരലിൽ മുറിവു പറ്റിയ കഥ പ്രദീപ്‌ പറഞ്ഞു. വിരൽ ചതഞ്ഞരഞ്ഞു രക്താങ്കിതമായി. പെട്ടെന്ന് ആശുപത്രിയിലേക്കു കൊണ്ടുപോകണമെന്നു ജ്യേഷ്ഠനോടു പറഞ്ഞപ്പോൾ, വൃത്തിയായി ഒരുങ്ങുന്നതു വരെ പുറപ്പെടാൻ കഴിയില്ലെന്നു പറഞ്ഞ് അയാൾ വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതിലും മുടി ചീകി, ക്രീമും പൗഡറും  ഇടുന്നതിലും  വ്യാപൃതനായി. ക്ഷമ നശിച്ച പ്രദീപ്‌ സ്വയം ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഓടി. മുറിവ് മരുന്നു വച്ചു കെട്ടിക്കഴിഞ്ഞാണ് ജ്യേഷ്ഠൻ സ്കൂട്ടറിൽ അവിടെ എത്തിച്ചേർ‍ന്നത്.

ദക്ഷിണ ഭാരതത്തിലെ ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗത്തിന്റെ സമ്പ്രദായത്തെപ്പറ്റി പ്രദീപ്‌ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞു. നാലു പേർ‍ ചേർ‍ന്ന് ഒരു പന്നിയെ ആണിയിൽ തറച്ചുനിർ‍ത്തും. എന്നിട്ട് ഒരാൾ ആണികൾകൊണ്ട് അതിന്റെ ഉദരം വലിച്ചുകീറും. പിന്നീട് അവർ‍ വാഴപ്പഴം പന്നിയുടെ രക്തത്തിൽ മുക്കി കഴിക്കും. ഒരിക്കൽ അവരുടെ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ബാർ‍ബറുടെ കഥ പ്രദീപ്‌ പറഞ്ഞു. ഒരു കുട്ടിയുടെ മുടി മുറിക്കുമ്പോൾ ബാർ‍ബർ‍ ടിവി യിൽ ക്രിക്കറ്റ് കളി കാണുകയായിരുന്നു. ബാറ്റ്സ്മാൻ സിക്സർ‍ അടിച്ചപ്പോഴുണ്ടായ ആഹ്ലാദത്തിൽ, അബദ്ധവശാൽ  അയാൾ കുട്ടിയുടെ കാത് മുറിച്ചുകളഞ്ഞു. ‘ആ കുട്ടിക്ക് എന്തു പറ്റി?’ ഞാൻ ചോദിച്ചു. ‘അവൻ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയോടി. അവന്റെ അച്ഛൻ വന്നു ബാർ‍ബർ‍ക്ക് നല്ല അടി കൊടുത്തു.’ പ്രദീപ്‌ പറഞ്ഞു.

പ്രദീപിന് ഒരു ചാരിറ്റബിൾ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ജോലി ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ ദിവസവും അയാൾക്ക് 40 ലീറ്റർ‍ പാൽ തിളപ്പിക്കണം. പാൽ തണുത്തു കഴിഞ്ഞ് പ്രദീപ്‌ അതിലെ പാട മുഴുവൻ കഴിക്കും. ഇത്തരം കഥകൾ മതിയായി കഴിയുമ്പോൾ പ്രദീപ്‌ എലികൾ കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിൽ ചെയ്ത കാര്യങ്ങളിലേക്കു തിരികെപ്പോകും. ഉദാഹരണത്തിന്,മുണ്ഡനം ചെയ്ത അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിരസ്സിൽ അവശേഷിപ്പിച്ച കുടുമയിൽ ഒരു ദിവസം വെണ്ണ പുരണ്ട കൈകൾകൊണ്ട് പ്രദീപ്‌ തൊട്ടു. അന്നു രാത്രി എലികൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുടി തന്നെ കരണ്ടു. രാത്രി മുഴുവൻ ധ്യാനത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്ന്, ഉത്കടമായ ആ അനുഭവത്തിന്റെ നിർ‍വൃതിയിലും ഒപ്പം തളർ‍ച്ചയിലും ആ ദിവസത്തെ ഒരേ ഒരു ആഹാരം കഴിക്കാൻ ഇരിക്കുന്ന അവസരത്തിൽ ഈ കഥകൾ അത്ര രസകരമായിരുന്നില്ല. 

എനിക്കു നിശ്ശബ്ദത വേണമായിരുന്നു. നിശ്ശബ്ദനായിരിക്കാൻ ഞാൻ പ്രദീപിനോടു യാചിച്ചു. പക്ഷേ, നിഷ്കളങ്കനായ പ്രദീപിന് അതു മനസ്സിലായില്ല.  മൗനമായിരിക്കാൻ പ്രദീപിനു കഴിഞ്ഞതേയില്ല. പക്ഷേ, അദ്ദേഹത്തെ കുറ്റപ്പെടുത്താനാവില്ല ഞാൻ ധ്യാനിക്കുകയും എന്റെ മനസ്സിനെ നിശ്ചലമാക്കുന്നതിനു  പരിശ്രമിക്കുകയും ആയിരുന്നു; പ്രദീപാകട്ടെ എന്നെ സഹായിക്കാൻ മാത്രമാണ് അവിടെ വന്നത്. ദീർ‍ഘകാലത്തേക്ക് ഒറ്റപ്പെട്ടു  ജീവിക്കുന്നതും അല്ലെങ്കിൽ സുദീർ‍ഘമായ മൗനവും നമ്മുടെ വർഗത്തിനു സ്വാഭാവികമായ കാര്യമല്ല. സ്വയം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതു നമ്മുടെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവവുമാണ്.

ഞാൻ ഏകാന്തജീവിതത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്നതിനാൽ, ഒരുപക്ഷേ, എനിക്കു മാത്രം പ്രദീപിന്റെ അശാന്തമായ മാനസികാവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും. ബഹിർ‍മുഖിയും സംഭാഷണപ്രിയനും ആയിരുന്ന പ്രദീപ്‌, ഇരമ്പുന്ന പട്ടണങ്ങളിലെ തിരക്കേറിയ ആശ്രമങ്ങളിലാണ് ഇതുവരെ ജീവിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഇവിടെയോ, ഭയാനകമായ ഏകാന്തതയിൽ ഒന്നു സംസാരിക്കാൻപോലും ആരുമില്ല. ഈ വനത്തിൽ നിങ്ങൾക്കു വൃക്ഷങ്ങളോടോ വന്യമൃഗങ്ങളോടോ സംസാരിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം ഉള്ളിലേക്കു നോക്കി സ്വയം സംസാരിക്കാം. ഈ ചങ്ങാത്തങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെ പ്രദീപിനെ ആകർ‍ഷിച്ചില്ല; നിസ്സംശയമായും ഇവയൊന്നും എളുപ്പമുള്ള സൗഹൃദങ്ങളേയല്ല. അതുകൊണ്ട് എന്നോടു സംസാരിക്കാൻ അയാൾ നിർ‍ബന്ധിതനായി.

എന്നോടു പ്രദീപിനുണ്ടായിരുന്ന ആത്മസമർപ്പണം സമ്പൂർണമായിരുന്നു എന്നതിൽ ഒരു സംശയവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സത്യത്തിൽ വിനയവും ഭക്തിയുംകൊണ്ടു പ്രദീപ്‌ എന്നെ പൂർണമായി കീഴടക്കിയി

രുന്നു. പക്ഷേ വാക്കുകൾകൊണ്ടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ നിരർഥകമായ കാടുകയറ്റത്തിൽ ഞാൻ നിരാശനായിരുന്നു, എന്നെ പരീക്ഷിക്കാനും പരിശീലിപ്പിക്കാനും ആയി വിശ്വപ്രപഞ്ചം തന്നെ ആണു പ്രദീപിനെ അവിടെ സ്ഥാപിച്ചത് എന്നത് എന്റെ മനസ്സിൽ ഉദയം ചെയ്യുന്നതു വരെ.  

ഈ സാഹചര്യവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാനുള്ള ഒരേ ഒരു വഴി ആ സംഭാഷണങ്ങൾ എന്നെ ബാധിക്കാതെയിരിക്കുകയും ഞാൻ പ്രശാന്തതയോടെ തുടരുകയും മാത്രമായിരുന്നു. എന്തായാലും, ഈ സാഹചര്യത്തിനു ഭൗതികലോകത്തിലെ ജീവിതവുമായി എന്തു വ്യത്യാസമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്? ഞാൻ അവിടെ ആയിരുന്നപ്പോൾ നല്ലതും ചീത്തയുമായ കഥകൾ ജീവിതം എന്നോടു പറഞ്ഞു. വലുതും ചെറുതുമായ കഥകൾ മനുഷ്യർ‍ പറഞ്ഞു. 

സത്യവും അസത്യവുമായ കഥകൾ ലോകം പറഞ്ഞു. സത്യവും മിഥ്യയുമായ കഥകൾ എന്റെ മതം പറഞ്ഞു. ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ കടന്നുപോയ ഓരോ അനുഭവവും ഏതെങ്കിലും രൂപത്തിലുള്ള ഒരു കഥയായിരുന്നു. പ്രദീപും എന്നോടു കഥകൾ പറയുകയാണല്ലോ, ഇപ്പോൾ. പ്രദീപിനോടു പ്രതികരിക്കുകയോ അവ സ്വീകരിക്കുകയോ ചെയ്യേണ്ടതില്ലെന്ന് ഞാൻ പഠിച്ചു. അവ കേൾക്കാതെ ഇരിക്കാൻ എനിക്കു കഴിയില്ല, പക്ഷേ അതിൽ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതില്ല. എല്ലാറ്റിനും ഉപരി, എന്നിലുള്ള അതേ അളവിൽ ഈശ്വരൻ അദ്ദേഹത്തിലും കുടികൊള്ളുന്നു; അപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തെ തിരസ്കരിക്കാൻ എനിക്കെങ്ങനെ കഴിയും? ജീവിതം അദ്ദേഹത്തിലൂടെ എനിക്കു കൊടുത്തയച്ചത് എന്തായാലും അതെനിക്കു സ്വീകാര്യമായി മാറി. 

സ്നേഹം എന്നാൽ ഇതാണ്: സഹജവും സ്വസ്ഥവുമായിരിക്കുക. ഞാൻ ഒരാളോടും ഒരിക്കൽപോലും അലറിയിട്ടില്ല, ഒരിക്കലും എനിക്കു ക്രോധാവേശം ഉണ്ടായിട്ടില്ല. പക്ഷേ, എന്നിൽ ദേഷ്യത്തിന്റെ ഒരു നിഴൽപ്പാടെങ്കിലും അവശേഷിച്ചിരു ന്നെങ്കിൽ, അതെനിക്കു പൂർണമായും പൊഴിച്ചു കളയണമായിരുന്നു. അതിനുള്ള തികഞ്ഞ ഒരവസരമാണ് വീണു കിട്ടിയിരിക്കുന്നത്. ദ്വേഷരഹിതമായ മനസ്സിനോടൊപ്പമുള്ള അനന്യസാധാരണമായ നിർ‍വൃതി ഒരു അതീത അവസ്ഥയാണ്; തീവ്രമായ ധ്യാനത്തിന്റെ ഉപോത്പന്നങ്ങളിൽ ഒന്ന്.

ചമ്രം പടിഞ്ഞു സുദീർ‍ഘ സമയം ഇരിക്കുന്നത് എനിക്കൊരു പ്രയാസം ആയില്ല; പക്ഷേ പരിപൂർണമായും നിശ്ചലമായി അങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നതു വലിയ വെല്ലുവിളിയാണ്. സത്യത്തിൽ അതായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ ചെയ്ത ഏറ്റവും ദുഷ്കരമായ കാര്യങ്ങളിൽ ഒന്ന്. കാൽമുട്ടുകളിലെ മർമഭേദകമായ വേദനയിലൂടെ ഒരു ഘട്ടത്തിലൂടെ ഞാൻ കടന്നുപോയി. വേദന കാരണം പാദങ്ങൾ ഉയർത്താൻപോലും കഴിയാതെ വന്നപ്പോൾ, ഏതാനും ചുവടുകൾ നടക്കുക എന്നത് അധൈര്യപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു കൃത്യം ആയി മാറി. അപ്പോൾ എനിക്കു രണ്ടു വഴികളുണ്ടായിരുന്നു: ഇതവസാനിപ്പിച്ച് ഒരു ഡോക്ടറെ കാണുക, അല്ലെങ്കിൽ നിഷ്ഠയോടെ തുടരുക. 

അശ്രാന്തം പരിശ്രമിക്കാൻ തീരുമാനിച്ച് ഞാൻ എന്റെ സാധന തുടർ‍ന്നു. ഹിമാലയത്തിലെ ഋഷിമാരോടും ദൃഷ്ടാക്കളോടും എന്റെ സിദ്ധന്മാരോടും ഞാൻ പ്രാർഥിച്ചു, എന്നെ സഹായിക്കാൻ അവരോട് അപേക്ഷിച്ചു. ഒരു മാസത്തോളം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുട്ടുകളിലെ വേദന ഒരൽപം കുറഞ്ഞു തുടങ്ങി. അപ്പോഴും പത്തു മണിക്കൂർ ഞാൻ തുടർ‍ച്ചയായി ഇരുന്നു. വേദന കാരണം എന്റെ ഏകാഗ്രത നിലനിർ‍ത്തുന്നത് എളുപ്പമുള്ള കാര്യമായിരുന്നില്ല.അതീന്ദ്രിയമായ അവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചേരാനും ഭൗതിക ശരീരത്തെ മറികടന്നു പോകാനും ശരീരത്തെ പൂർണമായും മറക്കുന്ന സ്ഥിതിയിൽ നിങ്ങൾ എത്തിച്ചേരണം. 

ശാരീരികമായ ചലനങ്ങൾ നല്ല ധ്യാനത്തിനു വളരെ ഹാനികരമാണ്, കാരണം മെയ്യിനെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധം അതു തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്നു. അതിനാൽ നിശ്ചലമായി ഇരിക്കുക എന്നതു ധ്യാനത്തിനു പൂർണമായും അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്. നിശ്ചലമായ മനസ്സ് നിശ്ചലമായ ശരീരത്തിൽ കുടികൊള്ളുന്നു, നിശ്ചലമായ ശരീരം മനസ്സിനെ നിശ്ചലമാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. അവ പരസ്പരപൂരകങ്ങളായി നിലകൊള്ളുന്നു. പുഴ കടന്നുകഴിഞ്ഞാൽ വഞ്ചിയുടെ ആവശ്യം ഇല്ല എന്നതുപോലെ, സമാധിയിൽ തുടരുന്നതിൽ നിപുണനായി മാറിയ ഒരു വിദഗ്ധന് ഈ നിയമങ്ങൾ പിന്നീടു ബാധകമല്ല. ആ സമയത്ത് ഞാൻ ഒരു അന്വേഷി മാത്രമായിരുന്നു, വിദഗ്ധനായിരുന്നില്ല. സമാധിയിൽ തുടരുന്നതു    പോകട്ടെ, ആ അവസ്ഥയിലേക്കു പോകാൻപോലും എനിക്കപ്പോൾ അറിയുമായിരുന്നില്ല.

ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ നേരിട്ട എല്ലാ വെല്ലുവിളികളെക്കാളും കഠിനമായത് ഇപ്പോൾ അഭിമുഖീകരിച്ചതാണ്: മനസ്സിനെ പൂർണമായും നിശ്ചലമാക്കുക. ആദ്യകാലത്ത്, എന്റെ ഏകാഗ്രതയുടെ കൂർമത ഏതാനും മിനിറ്റുകൾ കൂടുമ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടും. നിഷ്ഠയും ജാഗ്രതയും കൊണ്ട് അത് അര മണിക്കൂറോളവും പിന്നെ ഒരൽപം കൂടിയും വളർ‍ന്നു. പക്ഷേ, ഒരുമണിക്കൂറിൽ കൂടുതൽ അതു നിലനിർ‍ത്തുന്നതു വളരെ പ്രയാസമായി. ഏകാഗ്രത നഷ്ടപ്പെടാതെ ജഗന്മാതാവിനെ ധ്യാനിക്കുകയായിരുന്നു എന്റെ ലക്ഷ്യം. 

ഞാൻ പറയുന്നത് നിങ്ങൾക്കു ബോധ്യമായില്ലെങ്കിൽ, ഏതെങ്കിലും ഒരു വസ്തുവിനെക്കുറിച്ച് അൽപനേരം ചിന്തിക്കുക. കണ്ണുകൾ അടച്ച് ആ വസ്തുവിന്റെ ബിംബം ഭാവനയിൽ കാണുക. ഏതാനും  നിമിഷങ്ങൾ കഴിയുമ്പോൾ നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലെ ബിംബം മങ്ങാൻ തുടങ്ങും. തുടക്കക്കാർക്കു മനസ്സിൽ ആ ബിംബം ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ നിലനിർ‍ത്താൻ കഴിയും. ധ്യാനത്തിൽ അൽപം കൂടി പ്രാവീണ്യം ഉള്ളവർ‍ക്ക് ഏതാനും  മിനിറ്റുകളും വളരെ പ്രാവീണ്യം ഉള്ളവർ‍ക്ക് അനേകം മിനിറ്റുകളും ധ്യാനത്തിൽ ഉറച്ചവർ‍ക്കു നാലു മണിക്കൂറുകൾക്കു മുകളിലും ആ  ബിംബം മനസ്സിൽ നിലനിർ‍ത്താൻ സാധിക്കും. അതെല്ലാം മറികടന്ന് ഇരുപത്തിനാലു മണിക്കൂറുകളിൽ, രാപകൽ മുഴുവൻ ജഗന്മാതാവിനെ ധ്യാനിക്കുക എന്നായിരുന്നു എന്റെ ലക്ഷ്യം.

ഏകാഗ്രത നഷ്ടപ്പെടുന്നതാണ് ധ്യാനനിരതനാകുന്ന ഒരാൾ നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിബന്ധം. അതു മറികടക്കാൻ എനിക്കറിയാമായിരുന്ന ഒരേ ഒരു വഴി, പരിശ്രമം ഉപേക്ഷിക്കാതെ മുന്നോട്ടുപോ

വുക എന്നതു മാത്രമായിരുന്നു. ദൃഢനിഷ്ഠയും ക്ഷമയും ആയിരുന്നു, ഇതുവരെ ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം നേടാൻ എന്നെ സഹായിച്ചത്. ഈ ഗുണങ്ങൾ തന്നെ ഈ തവണയും ഫലം നൽകും എന്നു ഞാൻ പ്രത്യാശിച്ചു. അവ അതു നൽകി, എന്റെ ഏകാഗ്രത സാവധാനം ദൃഢീകരിച്ചു തുടങ്ങി. വേദന അസഹനീയമാകുമ്പോഴോ വളരെയധികം തളർ‍ച്ച അനുഭവപ്പെടുമ്പോഴോ എഴുന്നേൽക്കണമെന്നു തോന്നുന്നത് എനിക്കോർമയുണ്ട്. പക്ഷേ, ഈ സമയവും കടന്നുപോകും എന്നു ഞാൻ സ്വയം ഓർമിപ്പിക്കും;ഞാൻ മറ്റെന്തെങ്കിലും ചെയ്യുകയാണെങ്കിലും ഘടികാരത്തിന്റെ സൂചി ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കും;  എങ്കിൽ ധ്യാനിക്കുകതന്നെ ചെയ്യുന്നതല്ലേ സാഫല്യം. 

സ്ഥിരോത്സാഹത്തോടെ തുടരണമെന്നുതന്നെ നിർണായകമായി എനിക്കുറപ്പായിരുന്നു, കാരണം യോഗയുടെ വഴി അച്ചടക്കത്തിന്റെയും മഹത്തായ ആത്മാനുശാസനത്തിന്റേതുമാണ്. ക്ഷീണിതനായി അനുഭവപ്പെട്ടപ്പോഴൊക്കെ, ഞാൻ വീടും കുടുംബവും സുഖങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചതു വിശ്രമിക്കാനും സ്വാസ്ഥ്യം വരുത്താനും അല്ല എന്നു സ്വയം ഓർമിപ്പിച്ചു. സർവശ്രേഷ്ഠമായ പരമാനന്ദം അനുഭവിക്കാനാണ്, ഈശ്വരനുമായി ഒന്നായിത്തീരുവാനാണ് അവ ഞാൻ ഉപേക്ഷിച്ചത്. ഞാൻ ചെറിയ കുട്ടി ആയിരുന്നപ്പോൾ അമ്മ പാടാറുണ്ടായിരുന്ന ഭക്തിമയമായ ഒരു പഞ്ചാബി ഗാനത്തിന്റെ വരികൾ എനിക്ക്   ഓർമ വന്നു: ‘ഭഗവാൻ ദ മിൽന സേഹജ് നഹി, പുട്ടി ഖൽ ലഹാനി പൈന്ദി ഹൈ’ (ഈശ്വരനെ നേടുക എളുപ്പമല്ല, ഒരാൾക്ക് അനേകം കഠിനതകളിലൂടെ കടന്നുപോകേണ്ടി വരും).

നിങ്ങൾ ആദ്യമായി ധ്യാനിച്ചുതുടങ്ങുമ്പോൾ അതു ബോധ മനസ്സിന്റെ ഒരു പ്രവൃത്തിയാണ്. നിങ്ങളുടെ പ്രയത്നം അതിനാവശ്യമാണ്. ധ്യാനം നിങ്ങൾക്ക് അധീനമായി തുടങ്ങുമ്പോൾ, അതൊരു പുതിയ സ്വരൂപമെടുക്കും. ഒരു പ്രവൃത്തി എന്നതിൽനിന്നും, ഒരു അവസ്ഥ ആയി അത് രൂപാന്തരപ്പെടുന്നു – ഉപബോധമനസ്സിന്റെ ഒരു അവസ്ഥ. നിങ്ങൾ ഇനിയും തുടർ‍ന്നുപോകുമ്പോൾ അതു വീണ്ടും രൂപാന്തരം പ്രാപിക്കും. ഒരു പ്രവൃത്തിയോ അവസ്ഥയോ എന്നതുമാറി,ധ്യാനം ഒരു സ്ഥിതി ആയി മാറുന്നു; അതു നിങ്ങൾക്കൊപ്പം സദാ തുടരും.ആരംഭത്തിൽ, മനസ്സിനെ അലഞ്ഞുതിരിയലിൽനിന്നു സംരക്ഷിക്കാൻ ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ടു. കാലക്രമേണ അത് അപരധ്രുവത്തിലെത്തി.

ജഗന്മാതാവിനെയല്ലാതെ മറ്റെന്തിനെയെങ്കിലും കുറിച്ചു ചിന്തിക്കണമെങ്കിലോ സംസാരിക്കണമെങ്കിലോ പ്രയത്നിക്കേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥ. വെളിച്ചത്തിലേക്കു പറക്കുന്ന ചെറുപ്രാണികളെ പോലെ, എന്റെ മനസ്സ് ജഗജ്ജനനിയിലേക്കു സദാ ഒഴുകി. ബോധപൂർവമായ ഒരു പ്രവൃത്തി ആയി ഞാൻ അങ്ങനെ ചെയ്യുക ആയിരുന്നില്ല; പകരംഅതെനിക്കു സംഭവിക്കുകയായിരുന്നു. ഞാൻ സദാ ഭ്രമാത്മകമായ ഒരു അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. ഉന്മത്തനായതുപോലെയുള്ള മനോനിലശാശ്വതമായി നിന്നു. ആനന്ദാതിരിക്തമായ ആ അവസ്ഥ വിവരിക്കാൻ എനിക്കു വാക്കുകളില്ല; പകരം, മനോജ്ഞവും സാന്ത്വനിപ്പിക്കുന്നതുമായ ഒരു ശബ്ദം സദാ ശ്രവിക്കുന്നതു സങ്കൽപിക്കുക. ഒരു വേളകഴിയുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ ആ ശബ്ദവുമായി ഏകാത്മകമായിത്തീരും.

 2011 ജനുവരി ഒന്നിന് ഞാൻ സത്യവ്രതം സ്വീകരിച്ചു. എന്തു തന്നെ സംഭവിച്ചാലും കള്ളം പറയുകയില്ല എന്നു സ്വയം തീരുമാനിച്ചു, എന്റെ അവസാന ശ്വാസം വരെ. ഈ ലോകത്തു ജീവിക്കുമ്പോൾ എപ്പോഴും സത്യം മാത്രം പറയുക എന്നത് അനായാസമായ കാര്യമല്ല. കാരണം, സത്യം വേദനാജനകമാകാം; പക്ഷേ, നിർ‍വ്യാജനായ ഏതൊരു സത്യാന്വേഷിയും ആചരിക്കേണ്ട ധർമവും ചര്യയുമാണത്. നാലു ദിവ

സത്തിനു ശേഷം 150 ദിവസം നീണ്ടുനിൽക്കുന്ന ഒരു സാധന തുടങ്ങാൻ ഞാൻ തയാറാവുകയായിരുന്നു, എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനമായത്. ഇതുവരെയുള്ള വർ‍ഷങ്ങൾ ഈ സാധനയ്ക്കു വേണ്ടിയുള്ള തയാറെടുപ്പായിരുന്നു. ജഗന്മാതാവിന്റെ സാരഭൂതവും പരിശുദ്ധവുമായ മന്ത്രം ഞാൻ ധ്യാനിക്കാൻ പോവുകയായിരുന്നു; പരമേശ്വരിയുടെ നാമം ഉച്ചരിക്കുന്ന നാവ്, അസത്യവചനംകൊണ്ടു സ്വയം മലിനമാക്കരുതെന്നു ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഈശ്വരനോടും എന്നോടു തന്നെയും ഉള്ള പ്രതിജ്ഞാബദ്ധത ആയിരുന്നു അത്.

ആസന്നമായ സാധനയ്ക്കു വേണ്ടി ഒരു കടലാസ് എടുത്ത്, അതിൽ ഞാൻ  ശ്രീചക്രയന്ത്രം വരച്ചു. ഒരു ശ്രീവിദ്യ സാധകൻ എന്ന നിലയിൽ ഞാൻ ജഗന്മാതാവിനെ മഹാത്രിപുരസുന്ദരിയുടെ രൂപത്തിൽ ഉപാസിച്ചു. പത്തു താന്ത്രിക മഹാവിദ്യകളിൽ ഒന്നാണത്. ഈ ഉപാസനയ്ക്കു മൂന്നു ഭാവങ്ങൾ ഉണ്ട്: യന്ത്രം, ദേവിയുടെ മന്ത്രം, സഹസ്രനാമം. നീന്തൽ പഠിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിക്കു പ്രാരംഭത്തിൽ വെള്ളത്തിൽ പൊങ്ങിക്കിടക്കാൻ സഹായം വേണ്ടതുപോലെ, ശ്രീവിദ്യാപാരമ്പര്യം സാധകന് ശ്രീയന്ത്രംപോലെയുള്ള ബാഹ്യസഹായങ്ങൾ നിർദേശിക്കുന്നു; അയാൾ പൂർണമായും അന്തർ‍മുഖനായി  ദേവിയെ മാത്രം ധ്യാനിക്കുന്നതിനു മുൻപ്. ‘ത്രി’ എന്ന വാക്കിനു മൂന്നെന്നും ‘പുര’ എന്നതിന് അവസ്ഥ എന്നുമാണ് അർഥങ്ങൾ. 

ഈ ദേവി നമ്മുടെ പ്രജ്ഞയുടെ മൂന്ന് അവസ്ഥകളെ ഭരിക്കുന്നു. ജാഗ്രത് , സ്വപ്നം, സുഷുപ്തി എന്നീ  മൂന്ന് അവസ്ഥകൾ. ഈ മൂന്ന് അവസ്ഥകളുടെ അനുരണനം വിവിധ പശ്ചാത്തലങ്ങളിൽ കാണാം. ഉദാഹരണത്തിന്,  ഭൗതികപ്രകൃതിയുടെ മൂന്നു ഗുണങ്ങളെ അതു പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു: സത്വം, രജസ്സ്, തമസ്സ്. പിന്നെ, ‘ത്രിപുര’, ശരീരത്തിന്റെ മൂന്നു ഭൗതികതത്വങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു: വാതം, പിത്തം, കഫം. മനുഷ്യ അസ്തിത്വത്തിനു മൂന്ന് അവസ്ഥകളുണ്ട്: ബാല്യം, യൗവനം, വാർധക്യം. സ്ഥൂലതലത്തിൽ മൂന്നു ലോകങ്ങൾ ഉണ്ട്: നരകം, ഭൂമി, സ്വർഗം. സൂക്ഷ്മതലത്തിൽ അതു മൂന്നു മനോനിലകളെ സംബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു: ഉത്തമം, അധമം, നിഷ്പക്ഷം. 

ആത്യന്തികമായി ഈ വിവിധ അവസ്ഥകളെ മറികടന്നുപോകാൻ, സാഹചര്യങ്ങൾ എന്തുതന്നെ ആയാലും ആ അവസ്ഥകളിലെല്ലാം സാധകൻ അയാളുടെയോ അവളുടെയോ  ശ്രദ്ധയിലും ഭക്തിയിലും അടിയുറപ്പിച്ച് അചഞ്ചലമായി തുടരണം. ജഗന്മാതാവിന്റെ രൂപം ധ്യാനിക്കുമ്പോൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്ന ഊർജമണ്ഡലത്തിന്റെ ജ്യാമിതീയ ചിത്രീകരണമാണു ശ്രീയന്ത്രം. ധ്യാനത്തിനു ശക്തമായ ഒരു തുണയാണത്. ദേവിയുടെ മന്ത്രം മനസ്സിൽ ജപിച്ച് പ്രധാന ധ്യാനം ആരംഭിക്കുന്നതിനു മുൻപ്, 171-ൽ പരം വിവിധ ഊർജരൂപങ്ങളെ ശ്രീചക്രത്തിനുള്ളിൽ ആവാഹിക്കുന്നു.  ഈ ഊർജരൂപങ്ങൾ സാധകന്റെ മനോനിലയെ ഉയർ‍ത്തുകയും ധ്യാനത്തിലും അതിനു ശേഷവും മനോനില അചഞ്ചലമായി നിലനിർ‍ത്തി, അയാൾക്കോ അവൾക്കോ ജഗന്മാതാവിന്റെ ചിന്തകളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ച് തുടരാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ആദരവിലും പ്രേമത്തിലും ആഴ്ന്നു ദേവിയെ വിളിക്കാനാണു സഹസ്രനാമം ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ദേവിയുടെ ആയിരം നാമങ്ങൾ ജപിക്കുന്നത്, ഒരു കുഞ്ഞ് അമ്മയ്ക്കു വേണ്ടി കരയുന്നതുപോലെ ജഗദംബയെ കേണുവിളിക്കാനാണ്, ഒരു കുട്ടിയായി മാറിത്തീരാനാണ്. ഒരു സാധകന് അസാമാന്യ പ്രതിബന്ധങ്ങളായ വെറുപ്പ്, പക, അസൂയ തുടങ്ങിയ അധമവികാരങ്ങളിൽനിന്നു കുഞ്ഞുകുട്ടികൾ വിമുക്തരാണ്.  അങ്ങനെ, ദൃശ്യപരവും ചൈതന്യപരവുമായ വശങ്ങൾക്കു ശ്രീയന്ത്രവും മാനസിക ഭാവത്തിനു മന്ത്രവും ഭക്തിക്കു സഹസ്രനാമവും. 

നിങ്ങൾ ദൃശ്യപരമായി ശ്രീചക്രം കണ്ട് ധ്യാനിക്കുന്നു,  മാനസികമായി ദേവിയുടെ മന്ത്രം ജപിച്ച് ധ്യാനിക്കുന്നു, വാചികമായി അമ്മയുടെ നാമങ്ങൾ ചൊല്ലുന്നു; പ്രായോഗികമായി, നിങ്ങൾ സദാസമയവും ജഗജ്ജനനിയിൽതന്നെ ജീവിക്കുകയാണ്. ഈശ്വരനുമായി പൂർണവും സുദൃഢവുമായ ഏകത്വം അനുഭവിക്കണമെങ്കിൽ സത്യാന്വേഷി ഈ അവസ്ഥയിൽ എത്തിച്ചേർ‍ന്നേ മതിയാകൂ. ഈ രീതിയിൽ ദിവസവും ഇരുപതു മണിക്കൂറോളം ഞാൻ ജഗന്മാതാവിനെ ധ്യാനിച്ചു. നിങ്ങൾ നിങ്ങളെത്തന്നെ പൂർണമായും നിമഗ്നമാക്കി കഴിയുമ്പോൾ, ഒരു സമയം ഉദയം ചെയ്യും; നിങ്ങൾ ഈശ്വരനെ കാണുക മാത്രമല്ല നിങ്ങൾ ഈശ്വരനിൽ അലിയുന്ന, ഈശ്വരനുമായി പൂർണമായ സംയോഗം നേടുന്ന സമയം. 

എന്റെ ഭക്തിയിൽ, ഈശ്വരനെ ഞാൻ ഒരു ജീവനായി തന്നെയാണു കണ്ടത്, ഏകദേശം ഒരു വ്യക്തിയായി തന്നെ; കാരണം എനിക്കുചിതമായ ഒരു രൂപത്തിനു മുന്നിൽ ആത്മസമർ‍പ്പണം ചെയ്യുന്നതു കുറെ ക്കൂടി എളുപ്പമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ യോഗാവസ്ഥയിലുള്ള എന്റെ മനസ്സ് ഈശ്വരനെ എല്ലാറ്റിന്റെയും സത്തയായി കാണാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു: പൂവിന്റെ പരിമളമായി, അഗ്നിയുടെ താപമായി, ഹിമത്തി

ന്റെ കുളിരായി, സർ‍പ്പത്തിന്റെ വിഷമായി; എന്റെ ഭക്തിയുടെയും ഏകാഗ്രതയുടെയും അന്തിമപരീക്ഷ പക്ഷേ, ആ സത്തയുടെ പ്രകടമായ സാക്ഷാത്കാരം കാണുകതന്നെ ആയിരുന്നു. കാച്ചിക്കുറുക്കപ്പെട്ട എന്റെ ചിന്ത കണ്ണുകൾക്കു മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷമാകണമെന്നു ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

അസാധാരണമാംവിധം ദീർ‍ഘസമയത്തേക്ക് ഒരു ചലനവുമില്ലാതെ ധ്യാനസ്ഥനായി ഇരിക്കുവാനുള്ള എന്റെ കഴിവ്, കാലാന്തരേണ ഗണ്യമായി വർധിച്ചു. എന്റെ മടിയിലും എനിക്കു ചുറ്റും എലികൾ എന്താണു ചെയ്യുന്നതെന്നറിയാൻ ശിരസ്സോ കണ്ണുകളോ അനക്കുന്നതുപോലും അവസാനിച്ച അവസ്ഥയെത്തി. ആ നിശ്ചലതയിൽ നിന്നാണ്, ഞാൻ ജീവിതത്തിൽ അറിഞ്ഞ ഏറ്റവും മഹത്തായ നിർ‍വൃതിയുടെ ധാര ഉയർ‍ന്നു വന്നത്. ദൃഷ്ടിയുടെ നിശ്ചലത, സൂക്ഷ്മമെങ്കിലും ധ്യാനത്തിൽ പുരോഗതി ഉണ്ടാവുന്നതിന്റെ സൂചന

കളിൽ ഒന്നാണ്. ധ്യാനത്തിൽ അഗാധമായി ആമഗ്നമാകുമ്പോൾ  നേത്രഗോളത്തിന്റെ നിസ്സാര ചലനംപോലും നിങ്ങളുടെ ബോധത്തെ ശരീരത്തിലേക്കു തിരികെക്കൊണ്ടുവരാൻ പര്യാപ്തമാണ്. അത് ഏകാഗ്രതയെ ഭഞ്ജിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

പ്രശാന്തവും ഏകാഗ്രവുമായ എന്റെ ചിത്തം ഒരു അസാധാരണമായ പ്രതിഭാസത്തിനു ജന്മം നൽകി. ഇച്ഛാനുസരണം ഹൃദയമിടിപ്പു നിർ‍ത്താൻ കഴിയുന്നുവെന്ന് എനിക്കു മനസ്സിലായി. ഒരു യോഗാസനവും ഞാൻ ചെയ്തില്ല, ഇത് ഞാൻ ലക്ഷ്യമാക്കിയതല്ല, അങ്ങേയറ്റം ശക്തമായ ധ്യാനങ്ങളുടെ ഫലമായി സ്വാഭാവികമായിത്തന്നെ സംഭവിച്ചതാണ്. രക്തസമ്മർദം, ശരീരോഷ്മാവ്, നാഡീസ്പന്ദനം മുതലായവയുടെ ക്രമപ്പെടുത്തൽ തുടങ്ങി ശരീരത്തിലെ അനൈച്ഛിക പ്രവർ‍ത്തനങ്ങൾക്കു മേൽ എനിക്കു നിർണായക നിയന്ത്രണം ലഭിച്ചു.

എന്റെ പ്രജ്ഞ, ശരീരത്തിനും അപ്പുറത്തേക്കു സഞ്ചരിച്ച്  അസ്തിത്വത്തിന്റെ വിവിധ തലങ്ങൾ പര്യവേക്ഷണം ചെയ്തു. ഏതുവിധത്തിലായാലും, സൂക്ഷ്മതലങ്ങളിലേക്കുള്ള യാത്രയുടെ അത്തരം അനുഭവങ്ങൾ യഥാർഥ യാത്രകൾക്കു പകരം ഒരു മനോനില മാത്രമാവാം എന്ന് എനിക്കു നല്ലതുപോലെ അറിയാമായിരുന്നു. പ്രജ്ഞയുടെ വിവിധ തലങ്ങളിലൂടെ നിങ്ങൾ നീങ്ങുമ്പോൾ  അവയുടെ അതിരുകൾ അവ്യക്തമാണ്. എന്റെ യാത്ര ശരിയായ വഴിയിലൂടെ മുന്നോട്ടു തന്നെയാണ് എന്ന്, ഈ നേട്ടങ്ങൾ ഉറപ്പു നൽകി എന്നതിൽ ഒരു സംശയവുമില്ല. ദിവസത്തിൽ ഏതു സമയത്തും ഈ അനുഭവങ്ങൾ സ്വേച്ഛയാ പുനരാവിഷ്കരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നതാണതിനു കാരണം. എന്റെ കൽപന എന്നെ ഭ്രമിപ്പിക്കുകയല്ല, ഒരു ശാസ്ത്രീയ അടിസ്ഥാനത്തിലേതുപോലെ കാരണവും കാര്യവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിലാണ് ഇവ പ്രവർത്തിക്കുന്നതെന്നത്  ആത്മവിശ്വാസം നൽകി. അതേസമയം തന്നെ, ഈ സംഭവങ്ങളെല്ലാം എന്റെ ശ്രദ്ധ തിരിക്കുന്നവയാണെന്നും ധ്യാനത്തിന്റെ ഉപോത്പന്നങ്ങൾ മാത്രമാണെന്നും അവ എന്റെ ലക്ഷ്യമല്ലെന്നും ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

സാധന തുടർ‍ന്നുപോയപ്പോൾ, എന്നെ സംഭ്രമിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, തീക്ഷ്ണമായ സംവേദനങ്ങൾ എന്റെ ശിരസ്സിൽ ഉദിച്ചുയർ‍ന്നു. ചക്രങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള തത്വങ്ങൾ ഞാനത്ര കാര്യമാക്കിയിരുന്നില്ല; വർ‍ഷങ്ങൾക്കു മുൻപു തന്നെ, ചക്രങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള ധ്യാനം ഞാൻ നിർ‍ത്തിയിരുന്നു. സൈക്കോ ന്യൂറോട്ടിക് നാഡീവ്യൂഹങ്ങളിൽ   സംവേദനങ്ങൾ സ്വയമേ ഉദയം ചെയ്യുക ആയിരുന്നു; എന്റെ ശിരസ്സിലും നെറ്റിത്തടത്തിലും അവ അതിശക്തമായിരുന്നു. 

ഈ സംവേദനങ്ങളെ വിവരിക്കാൻ തക്ക ഒരു വാക്ക്, ഒരു ഭാഷയിലും എനിക്ക് അറിയില്ല. പനിനീർ‍പ്പൂവിന്റെ ഗന്ധം നിങ്ങൾ മറ്റൊരാളോട് എങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊടുക്കും? അതു മണപ്പിക്കുക മാത്രമാണ് ഒരേ ഒരു വഴി. വേദനയോ ഭാരമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, അഗാധമായ നിർ‍വൃതിയുടെ അലകൾ മാത്രം. ഈ സംവേദനങ്ങൾ തനിയെ പൊയ്ക്കൊള്ളും എന്നു ഞാൻ കരുതി, പക്ഷേ അവ പോയില്ല; സത്യത്തിൽ ഇപ്പോഴും ഞാനതു സദാ അനുഭവിക്കുന്നു.

ഇതുപോലെയുള്ള അനുഭവത്തെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ഒരിക്കലും വായിച്ചിരുന്നില്ല. ഒരു ബൗദ്ധഗ്രന്ഥത്തിൽ ഇത്തരം സംവേദനങ്ങളെക്കുറിച്ചു ചുരുക്കി പറയുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ യോഗയെക്കുറിച്ചുള്ള എന്റെ ശാസ്ത്രങ്ങൾ ഇതെക്കുറിച്ചു നിശ്ശബ്ദത പാലിക്കുന്നു. എനിക്കെന്താണു സംഭവിച്ചത്? ഈ സംവേദനങ്ങളുടെ അർഥം എന്തായിരുന്നു? എനിക്കൊരു ഊഹവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, ഞാൻ കടന്നുപോയ ശക്തമായ ഈ അനുഭവങ്ങൾക്കപ്പുറം, അവയോടു മമതാബന്ധങ്ങൾ ഉണ്ടാകരുതെന്നും എന്റെ സാധനയിൽ മുന്നോട്ടു പോകണമെന്നും ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു; ദിവ്യമായ പരിരംഭണം ഞാൻ അപ്പോഴും അനുഭവിച്ചിരുന്നില്ല, അതൊരു തീവ്രമായ ആഗ്രഹമായിത്തന്നെ തുടർ‍ന്നു, അപൂർണനായിരുന്നു  ഞാൻ അന്നും. അപ്പോഴും ഞാൻ, ഞാൻ മാത്രമായിരുന്നു. 

ഉള്ളതു പറഞ്ഞാൽ

ഓം സ്വാമി, വിവർത്തനം: ആർ.എസ് പ്രവീൺ

മനോരമ ബുക്സ്

വില 290

പുസ്തകം വാങ്ങാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യാം

English Summary: Ullathu Paranjal Book By Om Swami

തൽസമയ വാർത്തകൾക്ക് മലയാള മനോരമ മൊബൈൽ ആപ് ഡൗൺലോഡ് ചെയ്യൂ
MORE IN LITERARY WORLD
SHOW MORE
ഇവിടെ പോസ്റ്റു ചെയ്യുന്ന അഭിപ്രായങ്ങൾ മലയാള മനോരമയുടേതല്ല. അഭിപ്രായങ്ങളുടെ പൂർണ ഉത്തരവാദിത്തം രചയിതാവിനായിരിക്കും. കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ ഐടി നയപ്രകാരം വ്യക്തി, സമുദായം, മതം, രാജ്യം എന്നിവയ്ക്കെതിരായി അധിക്ഷേപങ്ങളും അശ്ലീല പദപ്രയോഗങ്ങളും നടത്തുന്നത് ശിക്ഷാർഹമായ കുറ്റമാണ്. ഇത്തരം അഭിപ്രായ പ്രകടനത്തിന് നിയമനടപടി കൈക്കൊള്ളുന്നതാണ്.
FROM ONMANORAMA