‘അക്കാലമത്രയുമുള്ള ജീവിതത്തെ രണ്ടായി അറുത്തു മാറ്റിയ ഒരു മഹാസംഭവമായിരുന്നു എന്റെ വിവാഹം’

sad-mixed-race-woman-complaining-sitting
Representative Image. Photo Credit : Antonio Guillem / Shutterstock.com
SHARE

കറുപ്പ് (കഥ)

എല്ലാം കറുപ്പായി എനിക്ക് തോന്നുന്നു. ഒരു പക്ഷേ അത് എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് തിരിച്ചറിയാനാവുന്നില്ല എങ്കിലും. വർഷങ്ങളോളം ഈ വലിയ വീടിന്റെയുള്ളിലായിരുന്നപ്പോഴും എന്റെ മനസ്സിന് ഇങ്ങനെ തന്നെ തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകാം. എന്തുകൊണ്ട് എനിക്കത് മനസ്സിലാക്കാൻ ആയില്ല? ഞാൻ, ഞാൻ ആ കറുപ്പിനെ മഴവില്ലിന്റെ വർണങ്ങളെപ്പോലെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ചുകാണും! ചിലപ്പോൾ, ഒരുപക്ഷേ അങ്ങനെതന്നെ കണ്ടിരിക്കണം.

ഞാനെപ്പോഴും, എന്നെ ഒരു ഫ്ലാഷ്ബാക്കിന് അടിമപ്പെടുത്താറുണ്ട്. ഒറ്റക്കിരിക്കുമ്പോൾ പലതും ചിന്തിച്ചു തല പുകയ്ക്കുന്നതിനേക്കാൾ, അയൽവീടുകളിലെ സാഹചര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ ഭേദം ഈ ‘ഫ്ലാഷ്ബാക്ക്’ കളി തന്നെയാണ്. 

ഞാൻ ഇങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ല; എന്റെ ഇരുപത്തിയൊന്നു വയസ്സ് വരെ. പഠനത്തിൽ ഞാൻ അതിസമർഥയായിരുന്നില്ല. കോൺവെന്റ് സ്കൂളിലെ പഠനകാലം എന്നെ ഞാൻ പോലും അറിയാതെ ചെത്തിമിനുക്കിയിരുന്നു. തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത ആ ഉൽബലത്തിനാലാവണം കോളേജ് വിദ്യാഭ്യാസകാലത്തു പഠനത്തെക്കാളുപരി മറ്റു പാഠ്യേതര പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ മികവ്‌ പുലർത്താൻ എനിക്ക് സാധിച്ചിരുന്നത്. 

നീണ്ടപാവാടയുമണിഞ്ഞു കോളജിന്റെ ഇടനാഴികളിലൂടെ, പ്രകൃതിയുടെ അറിവുപകരുന്ന ആ തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് നടന്നപ്പോൾ മറ്റെന്തിനെക്കാളുമേറെ ഞാൻ എന്നെപ്പറ്റി മാത്രം ചിന്തിച്ചിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാകാം, ഒരു പ്രണയക്കാറ്റിന് പോലും എന്നെ തളിരണിയിക്കാൻ സാധിക്കാതെ പോയത്. 

ഞാൻ കഥകൾ എഴുതാൻ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു: എഴുതിയിരുന്നു. അതിൽപ്പലതും കോളേജ് മാസികകളിലും മറ്റു പ്രസിദ്ധീകരണങ്ങളും അച്ചടിച്ചു വന്നിരുന്നു. അപ്പോൾ എല്ലാം എന്നെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന കൂട്ടുകാരും, ‘‘മിടുക്കി, നീ വലിയ എഴുത്തുകരിയാകും’’ എന്ന് പറഞ്ഞു അഭിനന്ദിക്കുന്ന ഒരു അധ്യാപകനും എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു. പലപ്പോഴും, എഴുത്തിന്റെ കാര്യത്തിലുള്ള എന്റെ അധ്യാപകന്റെ പിന്തുണ എന്നെ വിസ്മയിപ്പിച്ചിരുന്നു.

ബിരുദപഠനത്തിനുശേഷം അതേ അധ്യാപകന്റെ ഭാര്യയായി, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആ വലിയ വീട്ടിൽ വന്നു കയറിയപ്പോൾ ഞാൻ അക്ഷരങ്ങളുടെ ബഹുവർണ്ണങ്ങൾ എന്നിൽ നിന്ന് പറന്നകന്നു അങ്ങ് ആകാശത്തിലേക്ക് മേഘങ്ങൾ എന്ന പോലെ പറ്റിച്ചേരുന്നത് സ്വപ്നം കണ്ടു.

അക്കാലമത്രയുമുള്ള എന്റെ ജീവിതത്തെ രണ്ടായി അറുത്തു മാറ്റിയ ഒരു  മഹാസംഭവമായിരുന്നു എന്റെ വിവാഹം. വിവാഹത്തിനു ശേഷം ഞാൻ എഴുതിയിട്ടില്ല. എനിക്ക് പിന്തുണ ലഭിച്ചിരുന്നില്ല. ഇത് എഴുതാനുള്ള എന്റെ ധൈര്യത്തെ മുഴുവനായും ചോർത്തിക്കളഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു സ്ത്രീയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവളുടെ ആത്മവിശ്വാസത്തിനൊപ്പം സ്ഥാനമുണ്ട് കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ പിന്തുണക്ക്. വിവാഹത്തിന് ശേഷം ഒരിക്കൽ പോലും എന്റെ ഭർത്താവ് നീ വീണ്ടും എഴുതണം എന്ന് എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ‘എടോ, താൻ’ എന്നീ വിളികളെ പോലെ അഥവാ അതിനെക്കാളേറെ ഒരു അകലം ഞങ്ങളുടെ മനസ്സുകൾ തമ്മിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ അതൊന്നും അദ്ദേഹത്തിനോടുള്ള വാക്കുകളിലോ കടമകളിലോ പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്നില്ല.

ഏതാണ്ട് പൂർണമായും വായന എന്നിൽ നിന്നും അകന്നു പോയിരുന്നു. പഠനകാലഘട്ടത്തിൽ എന്റെ സ്ഥിരസാന്നിധ്യം കോളജ് ലൈബ്രറി മണത്തറിഞ്ഞിരുന്നത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. അതേ ഞാൻ തന്നെ അഞ്ച് പതിറ്റാണ്ടോളം മലയാള മനോരമയെ കൂടാതെ മറ്റൊരു പ്രസിദ്ധീകരണം വായിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നില്ല എങ്കിലും, എന്റെ മക്കളുടെ ഓരോ ക്ലാസ്സുകളിലെയും മലയാള പാഠപുസ്തകം അമിതമായ ആഗ്രഹത്തോടെ വായിച്ചു തീർക്കുമായിരുന്നു.

എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ജോലിയോ, സമ്പത്തോ എന്നെ ബാധിച്ചിരുന്നില്ല. എങ്കിൽകൂടിയും ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്ന പിന്തുണ അദ്ദേഹം എനിക്ക് നീട്ടിത്തന്നത് സമൂഹമധ്യത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി ചെല്ലാനുള്ള അവസരത്തിലൂടെ ആയിരുന്നു. ഞാനാകട്ടെ അതിൽ നിന്നെല്ലാം മനഃപൂർവം ഒഴിവാകനാഗ്രഹിച്ചു. എന്റെ മക്കൾ പോലും അമ്മ എഴുതാനാഗ്രഹിക്കുന്നുവോ എന്ന് എന്നോട് ചോദിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു, ഞാൻ അവരോട് എന്റെ പഴയ കഥകൾ പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും.

എന്തുകൊണ്ടെന്നറിയില്ല, വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ഒരേ രീതിയിൽ ചലിച്ചിരുന്ന എന്റെ ജീവിതത്തിനു മാറ്റം വരുത്തുവാൻ എന്റെ കൊച്ചുമകൾക്കായി. കൗമാര്യത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന അവളുടെ വായനയോടുള്ള കമ്പം യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒന്ന് മാറി ചിന്തിക്കുവാൻ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചു.

പിന്നീട്, ഞാൻ പോലും അറിയാതെ എന്നിൽ മാറ്റങ്ങൾ പ്രവർത്തിച്ചുതുടങ്ങി. കിട്ടുന്നത് എന്തും ഒരു തരം വലിയ ഭ്രാന്തോടെ വായിക്കുണ്ട് എങ്കിലും, മലയാളത്തോടുള്ള എന്റെ പ്രിയത്തിനു ഒരു കുറവും സംഭവിച്ചിരുന്നില്ല. മാധവിക്കുട്ടിയാണ്‌ എന്റെ പ്രിയ എഴുത്തുകാരി. ‘കോലാട്’ വായിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ നീണ്ട അഞ്ചു പതിറ്റാണ്ടുകാലം എന്റെ ജീവിതം അതുപോലെ ഒന്നാണ് എന്ന് തോന്നിയിരുന്നു. കമല സുരയ്യ എന്ന പേരിനെക്കാളും മാധവിക്കുട്ടി എന്ന പേര് തന്നെയാണ് അവർക്ക് യോജിക്കുക എന്ന് ഞാൻ ഇന്നും വിശ്വസിക്കുന്നു. അവരുടെ ഓരോ കഥകളിലെ നായികമാർക്കും എന്റെ മനസ്സിൽ എന്റെ അതെ രൂപം നല്കിപ്പോന്നു. കാരണം ആ നായികമാരുടെ ജീവിതം എന്റേതുപോലെ എന്ന തോന്നലിനാലായിരുന്നു.

ഞാൻ കൂടുതലും പെണ്ണെഴുത്തിന് അടിമപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കെ. സുരേന്ദ്രനും സേതുവും കഴിഞ്ഞാൽ എന്റെ ചുരുങ്ങിയ വായന കാലത്തിലെ മനസ്സിലാക്കലിൽ നിന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയത് സ്ത്രീകളെപ്പറ്റി ധൈര്യപൂർവം സംസാരിക്കുന്ന ആണെഴുത്തുകൾ വിരളമാണ്. പക്ഷേ, എഴുത്തിൽ സ്ത്രീകൾ ഒരിക്കലും പേടിച്ചിരുന്നതായി എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നില്ല, ഞാനൊഴികെ. അവർ സ്ത്രീകളുടേത് മാത്രമല്ല, പുരുഷന്മാരുടെ ജീവിതവും തങ്ങളുടെ വാക്കുകളിലൂടെ വരച്ചു കാട്ടുന്നു എന്ന ചിന്ത ഞാൻ മനസ്സിൽ പതിച്ചെഴുതിയിരുന്നു.

എന്റെ മാറ്റങ്ങളും കണ്ടെത്തലുകളും നിരൂപണങ്ങളും ഞാനെന്റെ ഭർത്താവിനോട് പറയുവാൻ ആരംഭിച്ചിരുന്നു. അപ്പോഴെല്ലാം എന്നെ സംബന്ധിച്ചു ഞങ്ങൾ ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാരായിരുന്നില്ല, മറിച്ചു നീണ്ട പാവടയുമിട്ട് വെളുത്തു മെലിഞ്ഞ പെൺകുട്ടിയും അവളെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്ന, അവളെ മിടുക്കി എന്ന് വിളിച്ചു അഭിനന്ദിക്കുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന അധ്യാപകനുമായിരുന്നു. ഞാൻ പറയുന്ന ഓരോ കാര്യങ്ങളും സാകൂതം ശ്രദ്ധിച്ചുപോന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖഭാവം യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്നിൽ ഭയമുളവാക്കി.

പക്ഷേ എന്തെന്നറിയില്ല, ഒരുച്ചനേരം അദ്ദേഹമെന്നോട്, എഴുത്തു തുടരുന്നതിനെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുവാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. അത് കേട്ട മാത്രയിൽത്തന്നെ ഞാൻ ഒരു ‘കാളി’ അവതാരം ആണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. എന്റെ ചിന്തകൾക്കും വാക്കുകൾക്കും കടിഞ്ഞാണിടാൻ ഒരു പരിധിവരെ കാരണക്കാരനായ അദ്ദേഹത്തോടുള്ള വെറുപ്പിന്റെ കറുത്ത രക്തത്തിൽ കുളിച്ചുകയറണം എന്നെനിക്കു തോന്നി. പക്ഷേ, പെട്ടന്നൊരു ശാന്തത കൈവരിച്ചു ഞാൻ ഒന്ന് മൂളുക മാത്രം ചെയ്തു.

ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഇരുട്ടിലാണ്. ആശയദാരിദ്ര്യം എന്ന ഇരുട്ടിൽ. ഒരിക്കൽ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടതും എന്നാൽ ഞാൻ വീണ്ടെടുത്തതുമായ എഴുത്തിന്റെ വർണ്ണങ്ങൾ , വീണ്ടും എഴുതണം എന്ന് തീരുമാനിച്ച നിമിഷം മുതൽ എന്നിൽ നിന്ന് തിരിച്ചെടുക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. എന്നതിനെപ്പറ്റി എഴുതണമെന്നോ എങ്ങനെ എഴുതിത്തുടങ്ങണമെന്നോ എനിക്കൊരുറപ്പുമില്ല. പക്ഷേ, എനിക്ക് എഴുതേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അത് എന്നെക്കുറിച്ചു തന്നെ ആകട്ടെ. ആത്മവിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കുവാൻ ചിലപ്പോഴത് ഒരു സ്ത്രീക്കെങ്കിലും പ്രചോദനമായെങ്കിലോ? എന്തെന്നാൽ പിന്തുണയേക്കാളേറെ, ഉറച്ച ചിന്തയും, പലതും തന്നെക്കൊണ്ട് ചെയ്യുവാൻ സാധിക്കും എന്ന ധൈര്യവും ഭാവിയിൽ മറ്റൊരു പെണ്ണിനെങ്കിലും നഷ്ടപ്പെടാതിരിക്കട്ടെ. അവൾക്കെങ്കിലും, കറുപ്പ് ഭീതിയുടെ നിറം ആകാതിരിക്കട്ടെ. അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെയും. .

English Summary: Karuppu, Malayalam short story

Disclaimer

മനോരമ ഒാൺലൈൻ യുവർ ക്രിയേറ്റീവ്, റൈറ്റേഴ്സ് ബ്ളോഗ് സെക്‌ഷനുകളിൽ പ്രസീദ്ധികരിക്കുന്ന കഥ, കവിത, ലേഖനം എന്നിവയുടെയും മറ്റു രചനകളുടെയും പൂർണ ഉത്തരവാദിത്തം ലേഖകർക്കു മാത്രമായിരിക്കും. രചനകളുടെ പകർപ്പവകാശം സംബന്ധിച്ച പരാതികളിൽ മനോരമ ഒാൺലൈനോ മലയാള മനോരമ കമ്പനിയോ കക്ഷിയായിരിക്കുന്നതല്ല

മനോരമ ഓൺലൈനിൽ നിങ്ങളുടെ രചനകൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ രചനകൾ പേരും വിലാസവും ഉൾപ്പെടെ literature@mm.co.in എന്ന ഇമെയിൽ വിലാസത്തിലേക്ക് അയച്ചു തരിക.  

തൽസമയ വാർത്തകൾക്ക് മലയാള മനോരമ മൊബൈൽ ആപ് ഡൗൺലോഡ് ചെയ്യൂ
MORE IN YOUR CREATIVES
SHOW MORE
ഇവിടെ പോസ്റ്റു ചെയ്യുന്ന അഭിപ്രായങ്ങൾ മലയാള മനോരമയുടേതല്ല. അഭിപ്രായങ്ങളുടെ പൂർണ ഉത്തരവാദിത്തം രചയിതാവിനായിരിക്കും. കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ ഐടി നയപ്രകാരം വ്യക്തി, സമുദായം, മതം, രാജ്യം എന്നിവയ്ക്കെതിരായി അധിക്ഷേപങ്ങളും അശ്ലീല പദപ്രയോഗങ്ങളും നടത്തുന്നത് ശിക്ഷാർഹമായ കുറ്റമാണ്. ഇത്തരം അഭിപ്രായ പ്രകടനത്തിന് നിയമനടപടി കൈക്കൊള്ളുന്നതാണ്.
Video

കുതിരയെ ചേർത്തു പിടിച്ച് ടൊവീനോ; ഫോട്ടോഷൂട്ട് മേക്കിങ് വിഡിയോ

MORE VIDEOS
FROM ONMANORAMA
;