' വെളുത്ത കൈലിമുണ്ടും ജാക്കറ്റും ടൈയും കെട്ടി അപ്പൻ നിൽക്കുന്നു, മനുഷ്യനെ നാണം കെടുത്താൻ...'

malayalam-story-punchayath-secratarykk-oru-kathth
Representative image. Photo Credit:RealPeopleStudioShutterstock.com
SHARE

പഞ്ചായത്തു സെക്രട്ടറിക്ക് ഒരു കത്ത് (കഥ)

ഈ നഗരത്തിനു മങ്ങിയ ഒരു വെളുത്ത നിറമാണ്. വെളുത്ത കെട്ടിടങ്ങള്‍, വെളുത്ത വേലികെട്ടി തിരിച്ച നഗരപാതകള്‍. ഉച്ച വെയിലില്‍ നഗരം ഒരു വെളുത്ത പൂച്ചയെപ്പോലെ കണ്ണടച്ചു. ഞാന്‍ ആദ്യം കണ്ട ബാറിലേക്ക് നടന്നു. ഒരു മീറ്റിംഗില്‍ പങ്കെടുക്കാനാണ് ഞാനീ നഗരത്തില്‍ എത്തിയത്. എന്റെ കമ്പനി അന്യനാട്ടിലെ മറ്റൊരു കമ്പനി വിലയ്ക്ക് എടുക്കാന്‍ പോകുന്നു. പരമാവധി വില കുറച്ചു വാങ്ങാന്‍, വിലപേശാന്‍ അയച്ചിരിക്കുന്നത് ഇരുണ്ട നിറമുള്ള സ്യൂട്ടും ടൈയ്യും ധരിച്ചു എന്നെയാണ്. കമ്പനികള്‍ക്കിടയില്‍ വിലപേശല്‍ നടത്താന്‍ ഐ. ഐ. എമ്മില്‍ നിന്നുള്ള ഒരു എം.ബി.എ യും കുരുട്ടു ബുദ്ധിയും മതി. വിലപേശല്‍ എനിക്കേറെ ഇഷ്ടമുള്ള ഒരു കലയാണ്. പഞ്ചനക്ഷത്ര ബാര്‍. ശീതികരിച്ച ഇരുണ്ട ഹാള്‍. ചുവന്ന വെല്‍വെറ്റു പതിച്ച പ്ലഷ് ഇരിപ്പിടങ്ങള്‍. ചുവപ്പും നീലയും സ്ട്രിപ്പ് ലൈറ്റുകള്‍ ഏതോ ആഫ്രിക്കന്‍ ദുഃഖഗാനത്തിന്റെ താളത്തില്‍ മിന്നുന്നു. കറുത്ത നിറമുള്ള തടി മേശയില്‍, വെളുത്ത അലുക്കുകള്‍ ഉള്ള ടേബിള്‍ ക്ലോത്തു വിരിച്ചിരിക്കുന്നു. നാട്ടിലെ മരണപ്പന്തലുകളിലെ വെള്ള വിരിപ്പുകള്‍ ഓര്‍മ്മ വന്നു. കാരണമില്ലാത്ത ഒരു ദുഃഖം ഉള്ളില്‍ പൊടിഞ്ഞു. എങ്കിലും അടുത്ത നിമിഷം ആഫ്രിക്കന്‍ സംഗീതം പരിചിതമായ ‘ബ്രോക്കണ്‍ ഏയ്‌ഞ്ചല്‍’ എന്ന  ഇംഗ്ലിഷ് ഗാനത്തിന് വഴിമാറിയപ്പോള്‍ ഉള്ളില്‍ കിനിഞ്ഞ ദുഃഖം  എങ്ങോ പോയി മറഞ്ഞു. “ഹലോ സര്‍?” ചുവന്ന ചെക്ക് നിറമുള്ള ടൈയും ജാക്കറ്റും ധരിച്ച വൃദ്ധന്‍ എന്റെ അരികില്‍ വന്നു. വൃദ്ധരായ വെയിറ്റര്‍മാര്‍ ഈ നാട്ടിലെ പഞ്ച നക്ഷത്ര ഹോട്ടലുകളില്‍ ഒരു തരം ജാടയുടെ ഭാഗമാണ്. “എന്തൊക്കെയുണ്ട്?” ഞാന്‍ തിരക്കി. “അങ്ങയുടെ നാട്ടിലെ എല്ലാ ഭക്ഷണവും ഇവിടെയും ലഭിക്കും. ഇത്തിരി സമയം എടുക്കുമെന്ന് മാത്രം.” വെയിറ്റര്‍ വിനയപൂര്‍വം അറിയിച്ചു. നരച്ച ബുള്‍ഗാന്‍ താടിയുള്ള കിളവന്റെ വിനയം എനിക്ക് അലോസരമായി തോന്നി. ഇതെല്ലാം ഒരു തരം അഭിനയമല്ലേ? ഞാന്‍ രണ്ടു പെഗ് അബ്സൊല്യൂട്ടു വോഡ്‌ക ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തു. പിന്നെ അപ്പവും ഡക്ക് റോസ്റ്റും.

ഇരുനൂറ്റി എണ്‍പത്തിനാല് കോടിയുടെ ഇടപാടാണ് നടന്നത്. ഇന്ന് ശരിക്കും ആഘോഷിക്കേണ്ട ദിവസം തന്നെയാണ്. ഇന്നത്തെ തീയതിക്ക് മറ്റെന്തോ പ്രത്യേകത കൂടിയുണ്ട്. പക്ഷേ ഓര്‍മ്മ വരുന്നില്ല. ഓര്‍ക്കാന്‍ ആഗ്രഹിക്കാത്ത ഒരു ദിവസമാവണം. ചില കാര്യങ്ങള്‍ അങ്ങിനെയാണ്. വേദനിപ്പിക്കുന്ന ഓര്‍മ്മകള്‍ ബുദ്ധി അബോധമനസ്സിന്റെ കുഴിയിലിട്ടു മൂടും. എങ്കിലും മനസ്സ് ഒരു കൊടിച്ചി പട്ടിയെ പോലെ ആ കുഴി മാന്തി ഓര്‍മ്മകള്‍ വീണ്ടും വെളിയില്‍ കൊണ്ടുവരാന്‍ ശ്രമിക്കും. എന്തായാലും ആഘോഷിക്കാം. മദ്യം കുറച്ചു അകത്തു ചെല്ലുമ്പോള്‍ എല്ലാം ശരിയാകും. ഞാന്‍ വെയിറ്ററെ തിരികെ വിളിച്ചു. “വോഡ്‌ക മൂന്നെണ്ണം കൂടി വേണം. നാരങ്ങ പിഴിഞ്ഞത്. പിന്നെ സ്മോക്ക്‌ഡ് ബീഫ് റിബ്സും.” ഞാന്‍ ഓര്‍ഡര്‍ ഒന്ന് കൂടി പരിഷ്ക്കരിച്ചു. പുറത്തെ ചൂടില്‍ നിന്ന് അഭയം പ്രാപിക്കാന്‍ കൂടുതല്‍ ആളുകള്‍ ബാറിലേക്ക് എത്തിത്തുടങ്ങി. വെയിറ്റര്‍ ഭക്ഷണവും മദ്യവുമായി വന്നു. ആദ്യം രണ്ടു പെഗ് വോഡ്ക. പിന്നെ പോത്തിന്റെ വാരിയെല്ല് കനലില്‍ ചുട്ടത്. അത് തീരാറായപ്പോള്‍ വീണ്ടും മൂന്നു പെഗ് ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തു. പിറകെ അപ്പവും ഡക്ക് റോസ്റ്റും വന്നു. ഇതിനിടയില്‍ ബ്രോക്കണ്‍ ഏയ്ഞ്ചല്‍ മാറി അലന്‍ പാര്‍ക്കറുടെ എലോണ്‍ എന്ന ഗാനം പ്ലേ ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങി. അഞ്ചു പെഗ് കഴിച്ചപ്പോള്‍ ഞാന്‍ കസേരയില്‍ നിവര്‍ന്നിരുന്നു. വയറും മനസ്സും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ആകെ ഒരു കുറവ് തോന്നിയത് ബാറിലെ ശബ്ദം കൂടിയെന്നതാണ്. ആളുകള്‍ക്ക് കലപില കൂട്ടി ശാന്തത കളയാന്‍ എന്തൊരു ഉത്സാഹമാണ്! ഒരു തോക്ക് കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ ഒച്ചയുണ്ടാക്കുന്ന എല്ലാത്തിനെയും വെടി വച്ച് കൊല്ലാമായിരുന്നു. എന്നിട്ട് സമാധാനമായി രണ്ടു പെഗും ഒരു ചിക്കന്‍ മന്തിയും കൂടി കഴിക്കാമായിരുന്നു. ചിക്കന്‍ മന്തി! ഞാന്‍ വെയിറ്ററെ വിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയെങ്കിലും ശബ്ദം പുറത്തു വന്നില്ല. വല്ലാത്ത ഒരു  ക്ഷീണം! മദ്യത്തിന്റെയും മാംസഭക്ഷണത്തിന്റെയും ആശ്ലേഷത്തില്‍ കണ്ണുകളില്‍ ഉറക്കം വന്നു മൂടുന്നു. എഴുന്നേല്‍ക്കാനും മുഖം കഴുകാനും ഒക്കെ തോന്നിയെങ്കിലും  അങ്ങിനെ ചെയ്തില്ല. ആ ഇരിപ്പും കണ്ണുകള്‍ അടഞ്ഞു തൂങ്ങുന്നതും സുഖകരമായിരുന്നു. ആളുകളുടെ ശബ്ദം കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു ഒരു താരാട്ട് പോലെയായിരിക്കുന്നു. അങ്ങിനെയാണ് ഞാന്‍ ആ സ്വപ്നം കണ്ടത്.

എനിക്ക് പ്രോമോഷന്‍ ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു. കമ്പനിയില്‍ എന്നെ അനുമോദിക്കുന്ന ചടങ്ങാണ്. ചുവന്ന കാര്‍പ്പെറ്റ് വിരിച്ച കമ്പനിയുടെ ഉള്‍ത്തളം. ബ്ലാക്ക് ഫോറസ്റ്റ് കേക്ക് മുറിച്ചു ഞാന്‍ എന്റെ വിജയം ആഘോഷിക്കുകയാണ്. തൂവെള്ള നിറമുള്ള ക്യുബിക്കിളുകളിലെ സദാ ചലിക്കുന്ന ലാപ്ടോപ്പ് സ്ക്രീനുകളുടെ മുന്നില്‍നിന്ന് സഹപ്രവര്‍ത്തകര്‍ എന്റെ വിജയത്തില്‍ കൈയടിക്കുകയാണ്. തെറ്റി. അവര്‍ സഹപ്രവര്‍ത്തകരല്ല ഇന്ന് മുതല്‍ എന്റെ കീഴ്‌ ജോലിക്കാരാണ്. “ഇതൊരു തുടക്കം മാത്രമാണ്. ഞാന്‍ എല്ലാ കമ്പനികളും വിലയ്ക്ക് വാങ്ങും. ലോകത്ത് നമ്മുടെ കമ്പനി മാത്രമാകും ബാക്കി.” ഞാന്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു. നിലയ്ക്കാത്ത കൈയടികള്‍ ഉയര്‍ന്നു. ഞാന്‍ വൈന്‍ നിറച്ച ചഷകം മുകളിലേക്ക് ഉയര്‍ത്തി. അപ്പോഴാണ്‌ ഞാന്‍ ആ കാഴ്ച കണ്ടത്. എല്ലാവരുടെയും പിറകില്‍ അപ്പന്‍ നില്‍ക്കുന്നു. വെളുത്ത കൈലി മുണ്ടും ജാക്കറ്റും ടൈയ്യും. അരയിലെ ബെല്‍ട്ടില്‍ റബ്ബര്‍ക്കത്തിയും, ഒട്ടുപാല്‍ ശേഖരിക്കുന്ന കൂടയും. ശിരസ്സില്‍ ഹെഡ് ലൈറ്റ്. വെളുപ്പാന്‍ കാലത്ത് റബ്ബര്‍ വെട്ടാനിറങ്ങി വഴിതെറ്റി വന്നത് പോലെയുണ്ട്. എന്തൊരു മുടിഞ്ഞ വേഷമാണിത്! കിഴവന്‍ ആള്‍ക്കാരുടെ മുന്നില്‍ നാണം കെടുത്തിയെ അടങ്ങൂ! ഒരു തെറി തികട്ടി വന്നു. പെട്ടെന്നാണ് ഞാന്‍ അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്. ആരെയും കാണുന്നില്ല. കേക്ക് മാഞ്ഞിരിക്കുന്നു. വൈന്‍ ഗ്ലാസ് മാഞ്ഞിരിക്കുന്നു. എന്റെ കീഴ്ജോലിക്കാരെ ആരെയും കാണുന്നില്ല. എന്റെ വിജയത്തില്‍ കൈയടിച്ചവര്‍ എവിടെ?

“ജീവിതത്തില്‍ എപ്പോഴും അങ്ങിനെയാ! കൈയടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവരെ പെട്ടെന്ന് കാണാതാകും. കൂട്ടുകാര്‍! ചതിയന്‍മാര്‍!” അപ്പന്‍  പരിഹസിച്ചു. അപ്പനെ ഒട്ടുപാല്‍ മണത്തു. ചുവന്ന ചെക്ക് ഡിസൈന്‍ ഉള്ള ടൈ ഊരി നിലത്തിട്ടു അപ്പന്‍ ദെഷ്യത്തോടെ ചവിട്ടി. “അപ്പാ എന്ത് വേഷമാണിത്! എന്താണ് ഈ കാണിക്കുന്നേ!” ഞാന്‍ തടയാന്‍ ശ്രമിച്ചു. “ഈ മുടിഞ്ഞ സാധനം കഴുത്തേല്‍ കെട്ടികൊണ്ട് എങ്ങനാടാ ഉവ്വേ നീ നടക്കുന്നെ? ഇതിട്ടോണ്ട് റബ്ബര്‍ വെട്ടാന്‍ പറ്റുവോ?” അപ്പന്‍ ചോദിച്ചു. പിന്നെ കീശയില്‍ നിന്ന് ഒരു കാജാ ബീഡി എടുത്തു ചുണ്ടില്‍ വച്ചു. തീപ്പെട്ടി ഉരച്ചു. “അപ്പാ ഇവിടെ വച്ച് വലിക്കാന്‍ പറ്റില്ല.” ഞാന്‍ വിലക്കി. “ഞാന്‍ വലിക്കും. വെളുപ്പിന് മൂന്നര മണിക്ക് എഴുന്നേറ്റു മുന്നൂറു മരം വെട്ടിയേച്ചു വരുന്ന വരവാ ഞാന്‍... എന്തിനാ? എന്റെ ചെറുക്കനെ എഞ്ചിനീയറാക്കാന്‍!” അപ്പന്‍ വികൃതമായ് ചിരിച്ചു. “അപ്പാ ഒച്ച കുറച്ചു.. ആള്‍ക്കാര്‍ കേള്‍ക്കും.” ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. എനിക്ക്  ദേഷ്യം വന്നു. റബ്ബര്‍ വെട്ടുന്ന വേഷത്തില്‍ ഇങ്ങേര്‍ എന്തിനാണ് ഇങ്ങോട്ട് വന്നത് ? എന്നെ നാണം കെടുത്താന്‍? ഇത് പണ്ട് ഞാന്‍ പഠിച്ച സര്‍ക്കാര്‍ സ്കൂള്‍ ആണെന്നാണോ അപ്പന്റെ വിചാരം?

“അപ്പന്‍ എന്തിനാണ് വന്നത്?” ഞാന്‍ അനിഷ്ടത്തോടെ ചോദിച്ചു. എന്റെ മുഖത്തിന്റെ മുന്നില്‍ കാജാ ബീഡിയില്‍ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട പുക വലയങ്ങള്‍ ചെകുത്താന്റെ മുടി പോലെ കറങ്ങിനിന്നു. പുകവലയങ്ങള്‍ക്ക് പിറകില്‍, സ്വപ്നത്തിന്റെ അവ്യക്തമായ മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തില്‍നിന്ന് അപ്പന്‍ തന്റെ ആവശ്യം പറഞ്ഞു. “പഞ്ചായത്ത് സെക്രട്ടറിക്ക് ഒരു അപേക്ഷ കൊടുക്കണം. നീ എനിക്ക് അതെഴുതി ത്തരണം.” എന്റെ മറുപടിക്ക് കാക്കാതെ അപ്പന്‍ കൈലി മടക്കിക്കുത്തി കോണ്‍ഫറന്‍സ് ഹാളിലേക്ക് നടന്നു. കോണ്‍ഫറന്‍സ് ഹാളിലെ ചെയര്‍മാനിരിക്കുന്ന കസേരയില്‍ അപ്പന്‍ കയറിയിരുന്നു. റബ്ബര്‍ കത്തി ടേബിളിലിരുന്ന ലാപ്ടോപ്പിന്റെ മുകളില്‍ വച്ചു. ഹാളിന്റെ പിറകിലെ എല്‍.ഇ.ഡി സ്ക്രീനില്‍ അപ്പന്റെ  മുഖം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. എനിക്ക് അങ്ങേരുടെ ഇരിപ്പും ഭാവവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. “അപ്പന്‍ എന്തിനാ ഇപ്പൊ പഞ്ചായത്തു സെക്രട്ടറിക്ക് കത്ത് കൊടുക്കുന്നെ?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. അപ്പന്‍ അതിനു മറുപടി പറയാതെ ചുവന്ന നിറമുള്ള റിവോള്‍വിംഗ് ചെയറിലിരുന്നു മീശ പിരിച്ചു. പിന്നെ ചെയറിലിരുന്നു ഒന്ന് വട്ടം കറങ്ങി. എല്‍.ഇ.ഡി സ്ക്രീനില്‍ പപ്പയുടെ ജീവിതരേഖ പവര്‍ പോയിന്റ് പ്രസന്റെഷനായി അവതരിക്കപ്പെടാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. കല്ലടിക്കുന്നേല്‍ തോമസ്‌ മാത്യു, കാഞ്ഞിരപ്പള്ളി താലൂക്ക്, വയസ്സ് എഴുപത്, എഴേക്കര്‍ റബര്‍, നാല് പോത്ത്, രണ്ടു പശു, ഏക മകന്‍ സിയാറ്റിലില്‍ മള്‍ട്ടി നാഷണല്‍ സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ കമ്പനിയുടെ ഏഷ്യന്‍ റീജിയന്‍ വൈസ് പ്രസിഡന്റ്.

എന്റെ പ്രൈവറ്റ് സെക്രട്ടറി എമ്മ – നീലക്കണ്ണുകളുള്ള ഒരു മദാമ്മ റൂമിലേക്ക് ഒരു ട്രേയുമായി വന്നു. അവള്‍ ട്രേയില്‍ നിന്ന് ഗ്ലാസും കുപ്പിയും പപ്പയുടെ മുന്നില്‍ വച്ചു. “താങ്ക്സ് കൊച്ചെ?’’ അപ്പന്‍ അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു. അവള്‍ ഉപചാരപ്പൂര്‍വം തല കുനിച്ചു. “എമ്മ എന്താണത്?” ഞാന്‍ ചോദിച്ചു. “വെട്ടു റമ്മാടാ.” അപ്പന്‍ ചിരിച്ചു. എമ്മയും. ചുവന്ന ചെക്ക് ഡിസൈന്‍ ഉള്ള ടൈയും ഷര്‍ട്ടും കൈലിയുമാണ് ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്. “യെന്നാ തണുപ്പാടാ ഈ മുറിക്കാത്ത്... നമ്മുടെ ഇഞ്ചിയാനിയിലെ തോട്ടത്തില്‍ തൊള്ളായിരത്തി എണ്‍പതിലെ മാര്‍ച്ച് മാസത്തില്‍ ഇതു പോലത്തെ തണുപ്പായിരുന്നു. വെളുപ്പിനെ നാല് മണിക്ക് പല്ല് കൂട്ടിയിടിക്കും. പട്ടയില്‍ കത്തി വയ്ക്കാന്‍ വിറച്ചിട്ടു പറ്റത്തില്ല. അത് കണ്ടു റബ്ബര്‍ ചിരിക്കും.’’ അപ്പന്‍  പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.‘‘അപ്പന്‍ എന്നതാ ഉദ്ദേശിക്കുന്നെ ?”എനിക്ക് ദേഷ്യം അടക്കാനായില്ല. “അന്നത്തെ തണുപ്പത്താ നീ ഉണ്ടായെ.. കാഞ്ഞിരപ്പള്ളി റാണി ആശുപത്രിയില്‍..” അപ്പന്‍ ചിരിച്ചു.

സ്ക്രീനില്‍ ദൃശ്യങ്ങള്‍ മാറി. ഒറ്റയ്ക്കായ വൃദ്ധരെ പരിചരിക്കുന്നതിനുള്ള പഞ്ചായത്തിന്റെ പുതിയ പദ്ധതിയുടെ വിശദാംശങ്ങള്‍ പ്രത്യക്ഷപെട്ടു. ‘സ്നേഹവും കരുതലും’ അതാണ്‌ പദ്ധതിയുടെ പേര്. മക്കള്‍ ദൂരെയായ മാതാപിതാക്കള്‍ക്ക് പഞ്ചായത്തിന്റെ കരുതല്‍. എല്ലാ ദിവസവും മൂന്നു നേരവും പഞ്ചായത്തില്‍ നിന്ന് ആളുകള്‍ വിളിക്കും. ഭക്ഷണം എത്തിക്കും. ആശുപത്രിയില്‍ കൊണ്ടുപോകും. ചുമ്മാ ആരെങ്കിലുമായിട്ടു സംസാരിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അതിനും ആളുകള്‍ റെഡി. കോണ്‍ഫറന്‍സ് ഹാളിലെ സ്പീക്കറില്‍ നിന്ന് അലന്‍ പാര്‍ക്കറുടെ എലോണ്‍ എന്ന ഗാനം കേള്‍ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. “സംഗതി നല്ല സ്കീമാടാ മോനെ.. പക്ഷേ അതിനു ഒരു അപേക്ഷ കൊടുക്കണം .ആര്‍ക്കാ? സെക്രട്ടറിക്ക്.. ഒരു ഫോറം പൂരിപ്പിക്കണം. അതാ ഞാനിപ്പോ ഇങ്ങോട്ട് വന്നത്.” അപ്പന്‍ പറഞ്ഞു. “പപ്പയോട് അവിടെ നില്‍ക്കാന്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞോ ?വയസ്സാം കാലത്ത് റബര്‍ മരവും കെട്ടി പിടിച്ചിരിക്കണ്ടാന്നു ഞാന്‍  എത്രവട്ടം പറഞ്ഞതാണ്.” എനിക്ക് ദേഷ്യമടക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.

സ്ക്രീനില്‍ ഇപ്പോള്‍ എന്റെ ബയോഡേറ്റയാണ്. എഞ്ചിനീയറിംഗ് ബിരുദം, ഐ.ഐ.എമ്മില്‍ നിന്ന് എം.ബി.എ.. അപ്പന്‍  ഗ്ലാസിലെ മദ്യം കുടിച്ചശേഷം എഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. “എത്ര വര്‍ഷമാന്നു പറഞ്ഞാടാ ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയുന്നെ?” അപ്പന്‍ പറഞ്ഞത് പോലെ എനിക്ക് തോന്നി. എന്നാല്‍ അപ്പന്‍ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചതെയുള്ളു. പെട്ടെന്നു അപ്പന്‍ മറിഞ്ഞു താഴെ വീണു. ഞാന്‍ ഓടി അപ്പന്റെ അരികിലെത്തി. “ഇതാ ഞാന്‍ പറഞ്ഞെ. ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കുമ്പോ ഒന്ന് വീണു പോയാല്‍ എഴുന്നേല്‍പ്പിക്കാന്‍ പോലും ആരുമില്ല. കിടന്ന കിടപ്പില്‍ ചത്തു പുഴുവരിച്ചു ചീക്ക് വന്ന റബര്‍ മരം മറിഞ്ഞു വീഴുന്നത് പോലെ...” അപ്പന്റെ ശബ്ദം തണുത്തിരുന്നു. എമ്മയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു. “സര്‍ ,പഞ്ചായത്ത് സെക്രട്ടറി അപ്പുറത്തെ ക്യുബിക്കിളില്‍ വന്നിരുപ്പുണ്ട്. രണ്ടു ജില്ലാ പഞ്ചായത്തുകളുടെ മേര്‍ജര്‍ ഡീല്‍ ചെയ്യാന്‍ കാലിഫോര്‍ണിയിലേക്ക് പോകാനുള്ള ഫ്ലൈറ്റ് ബുക്ക് ചെയ്യാന്‍ എന്നോട്  ഇപ്പം പറഞ്ഞതേയുള്ളൂ.” അപ്പന്‍ നിലത്തു കിടന്നു കൊണ്ട് കുലുങ്ങിച്ചിരിച്ചു. ഒപ്പം എമ്മയും. നരച്ച നെഞ്ചിന്‍ കൂടിനിടയില്‍ മറഞ്ഞു കിടന്ന അന്തോനീസ് പുണ്യവാളന്റെ വെന്തിങ്ങയും ആ ചിരിക്കൊപ്പം ഇളകി. നീ എന്നാ ഊളയാടാവെ എന്ന് വെന്തിങ്ങയിലെ ചിത്രത്തിലെ അന്തോനീസ് പുണ്യവാളന്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു. അപ്പന്റെ റബ്ബര്‍ വെട്ടുന്ന കൂടയില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ അപേക്ഷയ്ക്കുള്ള ഫോം വലിച്ചെടുത്തു ഞാന്‍ പുറത്തേക്ക് ഓടി. ക്യുബിക്കിളിന്റെ വാതില്‍ തുറന്നു ഞാന്‍ അകത്തേക്ക് ഓടിക്കയറി. സ്യൂട്ട് ധരിച്ച ഒരു തടിച്ച മനുഷ്യന്‍ കസേര നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അയാള്‍ മുഖം കുനിച്ചിരുന്നു ഉറങ്ങുകയാണ്. മാസ്ക് ധരിച്ച അയാളുടെ മുഖം വ്യക്തമല്ല.

“സര്‍.. സര്‍ പ്ലീസ് എന്റെ അപ്പനെ രക്ഷിക്കണം.” ഞാന്‍ അയാളുടെ തോളില്‍ പിടിച്ചു കുലുക്കി. അയാള്‍ മുഖം ഉയര്‍ത്തിയില്ല. “സര്‍, ആരും നോക്കാനില്ലാതെ എന്റെ അപ്പന്‍ മരിച്ചു പോകും. എത്ര കാശ് വേണമെങ്കിലും ഞാന്‍ തരാം.” ഞാന്‍ അപേക്ഷ ഫോം അയാളുടെ കൈയില്‍ വയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു. അയാള്‍ ഉണര്‍ന്നില്ല. ‘‘എഴുന്നെല്‍ക്കടോ..”ഞാന്‍ അയാളുടെ തോളില്‍ പിടിച്ചു കുലുക്കികൊണ്ടിരുന്നു. “സര്‍ ..സര്‍” ആരോ തോളില്‍ പിടിച്ചു കുലുക്കുന്നത് അറിഞ്ഞു ഞാന്‍ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്നു. മുന്നില്‍ വെയിറ്റര്‍ വൃദ്ധന്‍. “സര്‍ ഒരുപാട് നേരം ഉറങ്ങി. ക്ലോസിംഗ് ടൈം ആയി.” അയാള്‍ ഉപചാര പൂര്‍വം പറഞ്ഞു. ഞാന്‍ അല്‍പ്പനേരം അയാളെ പകപ്പോടെ നോക്കിയിരുന്നു. പിന്നെ എഴുന്നേറ്റു വാഷ് റൂമില്‍ പോയി മുഖം കഴുകി. സ്യൂട്ടില്‍ ഇറച്ചിയുടെയും മറ്റും അവശിഷ്ടങ്ങള്‍ പറ്റിയിരിക്കുന്നു. എനിക്ക് വല്ലാതെ ദേഷ്യം തോന്നി. ഞാന്‍ തിരിച്ചു ചെല്ലുമ്പോള്‍ അയാള്‍ ബില്ലുമായി കാത്തു നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. “ഇത്ര നേരം ഉറങ്ങിയിട്ട് താന്‍ ഇപ്പോഴാണോ എന്നെ വിളിക്കുന്നത്‌ ?” ഞാന്‍ ശബ്ദം ഉയര്‍ത്തി. “മോന്‍.. മോന്‍ നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു.” അയാളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. “മോനോ.. ആരുടെ മോന്‍?” ഞാന്‍ ആക്രോശിച്ചു. പിന്നെ ബില്ല് വാങ്ങി കൃത്യം തുക തന്നെ ടേബിളില്‍ വച്ചു. പരട്ട കിളവന് ടിപ്പു കൊടുക്കരുത്. മോന്‍ പോലും! ബാറിന്റെ വാതില്‍ക്കല്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ഒരു മിന്നല്‍ പോലെ ഞാനാ മുഖം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സ്യൂട്ട് ധരിച്ചു ക്യുബിക്കിളില്‍ ഇരുന്നു ഉറങ്ങിയ മനുഷ്യന്‍. ആ പഞ്ചായത്ത് സെക്രട്ടറി.. അത് ഞാന്‍ തന്നെയാണ്. ഇന്ന് എന്റെ അപ്പന്റെ ആണ്ടാണ്. ആരുമില്ലാതെ കട്ടിലില്‍ നിന്ന് വീണു മരിച്ച വൃദ്ധന്റെ ഓര്‍മ്മ ദിനം.

ഞാന്‍ തിരികെ ബാറിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു. ആ വെയിറ്റര്‍ അടുത്ത ടേബിളില്‍ ഭക്ഷണസാധനങ്ങള്‍ വിളമ്പുകയാണ്. “എന്താ സര്‍?” അയാള്‍ എന്നെ കണ്ടപ്പോള്‍ ചോദിച്ചു. അയാളുടെ ശബ്ദത്തില്‍ ഭയമുണ്ടായിരുന്നു. “ഞാന്‍.. ഞാന്‍ ടിപ്പ് തന്നില്ല.” അയാള്‍ എന്നെ അമ്പരന്നു നോക്കി. ഞാന്‍ പോക്കറ്റില്‍ കിടന്ന നോട്ടുകള്‍ വാരിയെടുത്ത് അയാളുടെ കൈയില്‍ പിടിപ്പിച്ചു. ഇല്ല. എനിക്ക് സമാധാനം കിട്ടില്ല. ഈ ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലും.. എങ്കിലും. “സര്‍ ഇത്രയും തുക.. വേണ്ട സര്‍.” അയാള്‍ കാശ് തിരിച്ചു തരാന്‍ ഒരുങ്ങി. “ഇത് ടിപ്പല്ല.” അയാള്‍ എന്നെ ചോദ്യഭാവത്തില്‍ നോക്കി. “ഞാന്‍.. ഞാന്‍ ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചോട്ടെ..” ഞാന്‍ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ആ വൃദ്ധനോട് ചോദിച്ചു.

Disclaimer

മനോരമ ഒാൺലൈൻ യുവർ ക്രിയേറ്റീവ്, റൈറ്റേഴ്സ് ബ്ളോഗ് സെക്‌ഷനുകളിൽ പ്രസീദ്ധികരിക്കുന്ന കഥ, കവിത, ലേഖനം എന്നിവയുടെയും മറ്റു രചനകളുടെയും പൂർണ ഉത്തരവാദിത്തം ലേഖകർക്കു മാത്രമായിരിക്കും. രചനകളുടെ പകർപ്പവകാശം സംബന്ധിച്ച പരാതികളിൽ മനോരമ ഒാൺലൈനോ മലയാള മനോരമ കമ്പനിയോ കക്ഷിയായിരിക്കുന്നതല്ല

മനോരമ ഓൺലൈനിൽ നിങ്ങളുടെ രചനകൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ രചനകൾ പേരും വിലാസവും ഉൾപ്പെടെ literature@mm.co.in എന്ന ഇമെയിൽ വിലാസത്തിലേക്ക് അയച്ചു തരിക.  

തൽസമയ വാർത്തകൾക്ക് മലയാള മനോരമ മൊബൈൽ ആപ് ഡൗൺലോഡ് ചെയ്യൂ
MORE IN YOUR CREATIVES

ഇവിടെ പോസ്റ്റു ചെയ്യുന്ന അഭിപ്രായങ്ങൾ മലയാള മനോരമയുടേതല്ല. അഭിപ്രായങ്ങളുടെ പൂർണ ഉത്തരവാദിത്തം രചയിതാവിനായിരിക്കും. കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ ഐടി നയപ്രകാരം വ്യക്തി, സമുദായം, മതം, രാജ്യം എന്നിവയ്ക്കെതിരായി അധിക്ഷേപങ്ങളും അശ്ലീല പദപ്രയോഗങ്ങളും നടത്തുന്നത് ശിക്ഷാർഹമായ കുറ്റമാണ്. ഇത്തരം അഭിപ്രായ പ്രകടനത്തിന് നിയമനടപടി കൈക്കൊള്ളുന്നതാണ്.
Video

അന്ന് ഒരേ ഹോട്ടലിൽ വെയിറ്റർമാർ, ഇന്ന്... ! കണ്ണു നനയിക്കും ഈ സൗഹൃദം

MORE VIDEOS
{{$ctrl.title}}
{{$ctrl.title}}

{{$ctrl.currentDate}}

  • {{item.description}}
FROM ONMANORAMA